De regulis iuriſ
Qd̓ dicitis. Et de poſtu. p̄. c. i. Licet aūt canonicusꝗ certus eſt de morte ep̄i: non oporteat eū ampliꝰcertiorari de ip̄ius morte. Tn̄ citari dꝫ ad electionem faciendā: vt noͣ. Ber. in decre. Cū inter. de electi. Qd̓ veꝝ puto: qꝛ ꝗ certus eſt vt hō: certioraturvt iudex. ij. q. i. Multi. Et īterdū ꝗ certꝰ eſt adhuccertioratur ad cautelā: vt in dicto. c. vlti. xi. di. Preterea: licet ſciat eccl̓iaꝫ vacare: diē tn̄ aſſignatā adelectionē celebrandā ignorabat: ⁊ iō vocandus eſt⁊ dies notificandus. Et eſt hͨ regula ī ar. ad queſtionē: qua querit̉. An ingreſſus religionē ⁊ in fineāni exiens: ſi iteꝝ eandē religionē ingrediatur: andebeat iteꝝ hr̄ e annū ꝓbatōis: ⁊ ſatis vr̄ ꝙ n̄ ꝑ hācregulā: niſi ꝯditio ꝑſone vel religionis mutata eētEt hoc tenet Bar. brix. in qōibus ſuis. Io an̄. Siꝓ medietate āni ſtētiſſet vel circa: tunc ſūt opiles: ⁊ vide d̓ hͦ. jͣ. in. iij. ꝑte ti. de. ſtatu religioſorum. Et facit iſta regula ꝯͣ ignorantes mandatadei vel etiam generalia eccleſie p̄cepta: vel ſynodalia cū publicant̉: vel acta capituloꝝ generaliū quinō vident̉ excuſari ſi ꝯtrafaciūt: qꝛ certi eē debētde hiꝰ religioſis. Ubi ſciendū ꝙ non eadē certitudo reꝗritur in oībus: nō .n. certitudo demōſtratioꝫſcīe reꝗͥritur in his q̄ ſunt fidei: ſed ſuffic̄ ea q̄ditur ab eccl̓ia: ꝑ miracula: ꝑ doctrinas doctorum: ⁊ tolerantias martyꝝ: nec debēt velle vlteriꝰcertiorari.eo non dꝫ quis fructum conſeꝗ qd̓ niſus extitit impugnare. Pone caſum in eo ꝗ dicit decretales epl̓as nō eſſe auctenticas: qꝛ nullā dꝫ ꝓ ſe allegare: di. xix. ſi romanoꝝAd idē di. viij. qͦ iure. Item pone caſū in eo ꝗ īpudit. ff. de inoffi. teſta. pap. §. meminiſſe. Ad idē. xiij.q. ij. qͣꝫ. p̄poſteꝝ. Et dicit lex. Abſurdū eſt quē redire ad id: qd̓ ſemel renūciandū putauit. C. de rebꝰcreditis. l. ſi ꝗs. Et qd̓ hic dicit niſus extitit: dic̄ cūeffectu: ſaltē qͣꝫtū ī eo fuit: qꝛ ꝑſeuerauit. Si autēſimpl̓r ꝓteſtaret̉: ſecus eſſet vt intelligit Ber. predictam decre. pn̄tium de teſti. Idem ſi inciꝑet age̓vl̓ excipere: ⁊ poſtea deſiſteret an̄ ſnīaꝫ. ¶ Et qd̓ dicit hͨ regulaʸ veꝝ intelligo niſi ex neceſſitate officijhabuit īpugnare. Nā tunc ꝓpͥo noīe fructū ꝯſeꝗpoſſet: hͦ ꝓbat̉. iij. q. vij. §. tria. v̓. ſi ꝯtra pr̄eꝫ pupilliItē lꝫ ꝗs īpugnet ſnīaꝫ ī vno capl̓o: ex alio capl̓oꝯſeꝗt̉ fructu: d̓ teſta. Rainutiꝰ. ⁊. c. Rainaldus. ⁊ꝯcor. ad r̄gulā. i. q. vij. c. i. ⁊ di. xcvi. ſi īꝑator. Et ſil̓eē qd̓ dr̄. fruſtra īplorat legꝭ auxiliū is ꝗ ꝯmittit ī legem: de vſu. Quia fruſtra. ¶ Itē noͣ: ꝙ ſic̄ ꝗs nordꝫ fructū ꝯſeꝗ ex eo qd̓ īpugnat vt hīc. Ecōtra nōdꝫ ꝗs īpugnare ex qͦ fructꝰ ꝯſeꝗt̉. xix. di. c. i. ⁊. iij. ꝙviij. cuiꝰ in agendo. Io. an̄. Extende. Qꝛ ex qͦ peccator īpugnat dei ꝓuidentiam murmurādo: nonmeret ab eo gubernari: vel aliꝗd boni cū pugnetꝯ dn̄i volūtatē. Itē cū male ſe hꝫ ad parētes: meretur pͥuari bonis eoꝝ ⁊c̄.
Exceptionem obiiciensnon vr̄ de intentione aduerſarij cōfiteri. Hēs hecv̓ba: de except. cū venerabil̓. Et ꝓſequere hāc materiā vt ibi noͣ. Et pone caſū de p̄ſcrip. illud. Et aduerte: qꝛ mirabil̓ vr̄ hͨ regula. Nā ſi excipio d̓ pacto de non petendo: videor ꝯfiteri debitū fuiſſe. Sidico īterrupi p̄ſcriptionē: videor fateri te p̄ſcripſiſſe. Si dico ꝯͣ te p̄ſcripſi: gͦ pͥmo id tibi debituꝫ eratqd̓ p̄ſcripſi. Et ſic actor nil amodo dꝫ cogi ꝓbare:ſꝫ excipiens tm̄. Et facit ad hͦ de tranſac. preterea.Dic gͦ ꝙ huic r̄gule ē triplex rō. Prima qꝛ licꝫ dicā. Feciſti pactu de n̄ petendo: poterat eē ꝙ illd̓ n̄erat v̓e debitū: vel natural̓r tm̄ vel nullo mō. Iteꝫlicet dicā īterrupi p̄ſcriptionē forte nō erat ꝯpletap̄ſcriptio: īmo hoc dicere videor ꝙ ꝯpleta n̄ fueritdicendo me interrupiſſe. Uel ſi cōpleta fuerat: ſin̄titulo erat ⁊ bona fide. Idē in alijs exceptōibꝰ. Secūda: qꝛ ꝑ exceptōeꝫ nego me debe̓. Nā ſi ꝑ ip̄amde intentione aduerſarij diceret̉ cōfiteri: eadē exceptio duos ꝯͣrios effectꝰ hr̄et: qd̓ eſſe non dꝫ. ff. d̓ſol. Qui hoīeꝫ. §. vlt. Et de baptiſmo ⁊ eius effectumaiores. Cū igit̉ ꝑ exceptōem negē intentiōeꝫ aduerſarij: n̄ eſt cōgruū me ꝑ ip̄am dici fateri. Tertiaeſt: qꝛ reꝰ pͥuilegiatꝰ eſt: vt poſſit duas exceptōes ꝓpone̓: ēt ſibi ꝯtrarias: vt infra ī regula nullus pluribꝰ. Sic̄ gͦ exp̄ſſe dicere poſſet: nego te p̄ſcripſiſſe⁊ poſtea ſi p̄ſcripſiſti ego interrupi vel nego me ꝓmiſiſſe: ⁊ poſtea pactū opponere de n̄ petēdo: ſic dicendo. Tuā p̄ſcriptionē interrupi: vel pactū de nōpetendo feciſti: vel his ſil̓e: intentione aduerſarijnon fatet̉: cū adhuc dicere poſſit: n̄ ꝓmiſi: n̄ p̄ſcripſiſti: ⁊ ſic de ſingul̓. Lutius tn̄ eſſet ip̄i reo ſic dice.Nego me ꝓmiſiſſe. Et poſito ꝙ ꝓmiſerim: poſteapactuꝫ de n̄ petendo feciſti: ⁊ ſic de ſingul̓. Ad hecxiij. q. ij. in pͥncipio. ¶ Sed qꝛ hec forma v̓boꝝ docet mētiri: vbi v̓itas ⁊ cōſcīa eſt in ꝯͣriū: n̄ eſt aplectenda: cū pͥus aīas: demū ſinguas oꝫ fieri eruditas: vt ī ꝓemio. ff. ī fi. Unū noͣ ꝙ ideꝫ qd̓ dic̄ hecregula in exceptōe intelligas ⁊ in replicatōe. Und̓ſic̄ excipiēs n̄ cōfitet̉ actōeꝫ: ita nec replicās exceptionem: eadē de cā. Sicut eniꝫ ſe hꝫ exceptio ad actionē: ita ⁊ replicatio ad exceptione: ⁊ qnadruplicatio ad replicationem. Et hoc ſatis ꝓbat̉: de excep. dilecti Io. an̄.actum legitime retractarī non debet: licet caſus poſtea eueniat: a quo n̄potuit inchoari. Hec regula ſumpta eſt ex. l. ff. eo.ti. in ambiguis. Exēplifica in eo qui contraxit matrimonium: et poſtea factus eſt furioſus. xxxij. q.vij. Neqꝫ furioſus. Idem in ſuperueniente affinitate: de eo qui cogno. conſan. vxo. ſue. c. penultiIdem in adoptione ſuperueniente. ff. de ritu. nupadoptiuum. ¶ Et nota ꝙ aliam regulam habesinfra per contrarium: ſcilicet non firmatur: qꝛlicet caſus ſuperueniat a quo potuit inchoari:non firmatur quod ab initio nō valebat: vt īfra.