Titulus.VI.

contrariū: ⁊ qꝛ ex illa triſticia poſt eā cātur ira: iōper patientiā vincitur ira: qꝛ remota cā remoueīeffectus. Hanc autē triſticiam ꝑturbatiōis: ⁊ ſi haberi non debet in aīo qꝛ vitioſa: tn̄ on̄di debet ī actu extrinſeco ad correctionem aliorū. Dicitur eniꝫEccle. vij. Per triſticiam vultus corrigitur animꝰdelinquētis. Cū enī reprehēdendo ꝗs exhibet faciem triſtē ⁊ turbulentam: is ꝗ corrigitur cōp̄hendit illi ꝗ reprehendit multū diſplicere tale defectū⁊ ſic magis datur ſibi occaſio emēdādi. Et ꝓuer.xxv. dicit. Uentus aquilo diſſipat pluuias: ac facies triſtis linguā detrahentem. Sic legimus de. bAug. ꝙ ſi ī menſa aliquiſ cepiſſet detrahere: oſtendebat ſe triſtē ⁊ turbatū: adeo ꝙ dicebat obloquētibus. Si ꝗs amat dictis abſentū rodere vitam.Hanc menſam indignam nouerit eſſe ſibi. Quīta triſticia eſt miſerationis: cū .ſ. ꝗs videns miſerias proximorū corporales vel ſpūales: cōtriſtaturUnde Aug. ī li. de ciui. d̓i: ꝙ miſericordie ē alienemiſerie noſtra in corde cōpaſſio. Hanc habebat apoſtolus cū dicebat ad Ro. ix. Triſticia ē mihi magna ⁊ continuus dolor cordi meo. Hanc ⁊ ſaluator habuit: qn̄ vidēſ ciuitatē .ſ. hieroſolymā fleuitſuper illā: vt habet̉ Lūc. xix. Cōpatiebat̉ enī perditioni illorū: ⁊ ꝑꝑ magnas tribulatōes quas debebāt ſuſtinere tꝑe obſidiōis future ſub Lito ⁊ veſpeſiano: quā expreſſit ipſe. Hāc etiā oſtendit qn̄ d̓morte Lazari lachrymatus ē Io. xi. ex cōpaſſiōeſororū eius: vel potius ex cōpaſſione ad aīam lazari que reuocabatur ad miſerias huius vite: vt dr̄.xiij. q. ij. habent. Et quāto ꝗs hꝫ maiorem charitatē tāto magis hꝫ hanc triſticiā. Nā miſericordiaeffectus ē charitatis. Un̄ ⁊ de beato dn̄ico legiturꝙ miſeratio que cum eo ab infantia creuerat nullius aſpecte afflictionis ſinebat eū non eē partiticipē: ꝑꝑ qd̓ quis voluit ſe in ſeruū venundari: adredimendū filium cuiuſdā vidue ab infidelibuscaptū: cū mater illius ſubſidiū ab eo poſtularet: etaltera vice ſubueniendum neceſſitati quorundam nobilium. Compati aūt debet quilibet precique crucifixo. Nā ẜm apoſtolum. Si cōpatimur⁊ cōregnabimus. Quis enī tam duri cordis eſt:ſi videat dn̄m ſuum optimū: patrē amantiſſimuꝫ:benefactorem largiſſimū: aſperrima tolerare: proſui vtilitate nō cōpatiatur: nō cōtriſtetur: ⁊ multūquanto magis ⁊c̄. ¶ Sexta triſticia ē cōpūctioniscū .ſ. ꝗs triſtatur ⁊ dolet de peccatis commiſſis: dequa dicit Apl̓us. ij. ad Corin. vij. Triſticia que ẜmdeū ē ſalutem operatur. Et loquitur vt ex p̄cedentibus patet: de triſticia penitentie ⁊ cōpunctionis.Et qꝛ nil vtilius ad ſalutem ⁊ purgationē peccatorum ex parte noſtra: triſticia ⁊ dolore penitētie vera: ideo amanda eſt ⁊ procuranda. Unde dicit̉. Eccle. vij. Cor ſapientū vbi triſticia. Petrus apl̓usqꝛ fleuit amare .i. cum magna triſticia peccatū ſuūinde percepit remiſſionem. Maria magdalēa: qꝛcontriſtata eſt valde de peccatis ſuis: ita vt lachrymis ſuis lauaret pedes ſaluatoris: meruit audire

remittuntur tibi peccata tua Luc. vij. Et quantoquis plus triſtatur de peccatis: cum ſpe tn̄ remiſſionis ex diuina miſericordia plus recipit emūdationis. Et triſticia quidē ẜm rationem que non ēaliud: niſi quedam diſplicentia voluntatis: ⁊ deteſtatio de peccato in quantum ſūt offenſa d̓i nimiaeſſe non poteſt. Et ratio eſt ſcd̓m. b. Tho. qꝛ amordei vnde illa procedit non pōt eē nimius. Sed triſticia que eſt in parte ſenſitiua ⁊ eam affligit ſenſibiliter. illa poteſt excedere ſicut ⁊ alia afflictiua corporis: vt ieiuniū: vigilia: diſciplina: ⁊ hiꝰ: ⁊ iō oportet illam moderare. Cauēda ē aūt triſticia hypocritarum: qua exterminant faciēs ſuas ꝑꝑ mūdi glriā vt laudentur. Propter qd̓ ſaluator ait Math.v. Nolite fieri ſicut hypocrite triſtes. ¶ Septimatriſticia eſt deuotōis: dū .ſ. ꝗs ꝯtriſtat̉ ex dilatōe patrie ſuperne: cōſiderans felicitatem ⁊ ſecuritatemillius ⁊ pericula: ⁊ peccata vite pn̄tis. De hac p̄s.Quare triſtis es aīa mea: ⁊ quare cōturbas meSꝫ aſſignatur ratio ſupra ibi. Fuerūt mihi lachme mee panes die ac nocte. Ecce triſticia. Et ſubdit cām: dū dicitur mihi quotidie vbi eſt deus tuus .i. ex dilatione glorie. Hec procedūt ex magnacharitate ⁊ ipſam nutriunt ⁊ aīam ſanāt: ſed nō reperiūtur niſi ex magna cōſequeſtratōe a tumultūhominū ⁊ cogitationū. Et in huiꝰ figurā legitur: qanan īuenit aquas calidas .i. balneares ī ſolitudine Gen̄. xxxvi. Aque calide ſūt lachryme deuotionis que ſolitarius īuenit.¶ De paſſione que dicitur Spes. Cap. vij.Aſſionum autemIraſcibilis prima ē ſpes. Circa obiectūaūt ſpei. .i. id in quo tendit motus ſpeiquatuor cōſiderantur cōditōes. Prīo quidē ꝙ ſitbonū. Nō enī proprie loquēdo ē ſpes niſi d̓ bono⁊ per hoc differt ſpes a timore qui ē de malo. Secūdo vt ſit futurū. Nō enī ē ſpes de pn̄ti iā habito⁊ per hoc differt ſpes a gaudio qd̓ eſt de pn̄ti. Tetio reꝗͥritur ꝙ ſit aliqd̓ arduū cū difficultateapiſcibili. Nō enī dicitur ꝗs ſperare aliqd̓ minimūqd̓ eſt ſtatim ī ſua ptāte vt habeat: ⁊ per hoc differtſpes a cōcupiſcentia ſeu deſiderio: que eſt de bono futuro aꝑſolute: vnde pertinet ad cōcupiſcibilem: ſpes ad iraſcibilem. ¶ Quarto ꝙ illud arduūſit poſſibile adipiſci. Nō enī aliꝗs deſiderat id qd̓oīo adipiſci nō pōt: ⁊ per hoc differt ſpes a deſperatione. Preſupponit aūt deſideriū ſicut ⁊ oēs paſſiones traſcibilis preſupponūt paſſiōes cōcupiſcibilis. Cū aūt motus ſpei importat quādā extēſionem appetitus in id qd̓ ei repn̄tat vis cognoſcitiua vt bonum arduum ⁊ adpiſcibile ideo ſpes pertinet ad appetitum. In hoc enim videtur differrevis .i. potentia appetitiua a potentia cognoſcitiuaꝫquia appetitiua perficitur per extenſioneꝫ ad resdeſideratas: ſed cognoſcitiua per receptionē rerū