Titulus .I. x
¶ Litulus primus de anima in communi. Capitulum primum de anime ſimilitudine ad deum.Enite audite et narraʸbo oēs qui timētis deū.quanta fecit aīe mee. p̄s. lxv. Inuitat. p̄s. n̄ oēs ſꝫ timentes deū. Ad ꝯſiderādū magnificaꝫ nobilitatēaīe rōnalis: ⁊ qͣꝫ īnūera bōa ⁊ magna ꝯtulit ei altiſſimus. Qui .n. n̄ timent deū nō curāt talia cognoſcere: ſꝫ ſolū corꝑalia ⁊ mūdana. Cōſiderās āt iſtaꝫnobilitatē aīe deuotꝰ Ber. in li. medi. O aīa inꝗt inſignita dei imagine: decorata ſil̓itudine: redemptaxp̄i ſāguine: deſponſata fide: dotata ſpiritu: deputata cū angel̓: capax beatitudinis: heres bōitatꝭ: ꝑticeps rōnis: ꝗd tibi cū carne? q.d quō ſoluꝫ vacascorꝑi: prouidens ſibi: n̄ tibi: ſubijciens te ſibi: cumſis ita nobilis ⁊ magnifica: ⁊ ip̄a ita vilis ⁊ fetida.Eius pulchritudinem ⁊ exaltatōeꝫ ꝯgrue figurauit Heſter que pulcherrima naturaliter ornata ꝑtp̄a multipliciter: peruenit tandeꝫ ad matrimoniconſumationem feliciter cū Aſſuero: cū ip̄o ſūmomonarcha corregnans. Uaſti ēt pulcherrima regno pͥuata: qꝛ mādatis eiꝰ obedire ꝯtempſit: vt pꝫ īli. Peſter. ij. c. Interpretatur Heſter hūilis vel electa ī tp̄e: ⁊ ſignat aīam q̄ a deo eligitur: ⁊ ꝑ hūilitatꝭeiꝰ electio intimat̉. Hec pulcherrima eſt in ſui eſſētia: ſꝫ pulchrior adhuc reddit̉ ⁊ amabilior ex ornatu virtutū. Peruenit āt ad ꝯſumatū matrimoniūcū aſſuero: ꝗ interp̄tat̉ beatitudo: ſignās dn̄m Ieſum xp̄m: cū ꝑfecte ei vnit̉ in gl̓ia ſuꝑnaͣᵉ: regnanscū eo in eternū. vbi ꝯſeꝗt̉ oīmodam ſui ꝑfectionēUaſti āt ſignat quālibet aīam ⁊ ſi pulchrā ī ſui natura: ſꝫ tn̄ qꝛ dei mādatis obedire contēnit reprobat̉ ⁊ regno infeliciſſima pͥuat̉. Ad hoc āt obprobrium venit: qꝛ vt ingrata ⁊ ſuꝑba: dignitatē ſuā:⁊ a quo habuit n̄ intelligit: ſequens inſtigationemcarnis. Qd̓ innuit Salomon. Cant. i. dicens. Site ignoras o pulcherrima int̓ mulieres: egredere⁊ abi poſt veſtigia gregū .i. ſi ꝓ qꝛ te n̄ cognoſcis: ⁊dignitatem ⁊ ꝯditioneꝫ tuā nō attendis pulcherrima mulierū .i. creaturarū: hoc tibi ſeꝗtur. Egredere .i. egredieris de domo paterna vt prodigus fili
us in regioneꝫ lōginquā de domo propͥe ꝯſcīe abi.i. abibis poſt oꝑa carnalia q̄ ſūt ſigna gregū .i. brutorū aīaliū. Hō cū ī honore eēt n̄ ītellexit: ꝯparatꝰeſt iumentꝭ īſipiētibꝰ ⁊ ſil̓is factꝰ ē ill̓ p̄s. xlviij. Hocāt nō agit ꝗ nobilitatē aīe ⁊ ꝯditionē n̄ attēdit. Un̄Pugo de arra aīe ipſi loquens ait. O ſi te ip̄am videres: ſi pulchritudinē tuā attenderes nūqͣꝫ aliaꝫcreaturā qͣꝫ teip̄am magis amares. Uenite ergo etaudite quanta fec̄ deꝰ aīe rōnali. Nam ⁊ ſi qͣꝫtū adcorpus fecit ml̓ta ⁊ magna: tn̄ pͥmo fec̄ aīe magna:qͣꝫtū ad naturalia qua formauit. Scd̓o fec̄ aīe malora: qͣꝫtū ad virtualia ꝗbus decorauit. Tertio fcc̄aīe maxīa: qͣꝫtū ad ſupernalia q̄ ei preparauit. Unde ſi de ea querat̉ illud qd̓ xp̄s dixit. Bath. xxij.Cuius eſt hec imago. nā ⁊ dixit p̄s. xxxviij. In imagine ꝑtrāſit hō. Rn̄deri pōt. Eſt imago aīe increate deitatis qͣꝫtū ad naturalia. Eſt imago aīa incarnate vertatis: qͣꝫtum ad virtualia. Eſt imago aīagl̓ificate ītellectualitatꝭ: qͣꝫtū ad ſuꝑnalia. .§. I.Quantum ad primumAīa dicit̉ imago dei. Et ꝓpter ea Gen̄. i. Faciamushoīem dixit deꝰ ad imagineꝫ ⁊ ſil̓itudineꝫ nr̄aꝫ. Etpro hereſi ponit̉. xxiiij. q. iij. c. Sūt ⁊ alie. dice̓ aīaꝫnoſtrā n̄ eē imagine d̓i. Et Aug. in li. d̓ trinitate dicit. Lꝫ aīa nr̄a nō ſit eiꝰ nature cuiꝰ eſt deus: ibi tn̄imago eiꝰ q̄renda eſt: qͦ nihil eſt meliꝰ. Hec ergo aīanō eſt ſil̓itudo oīmode idēptitatis: cuiuſmōi eſt filius. Un̄ Ambro. tractās illud. Deus ꝗs ſil̓is erit tibi. dicit. Nō vtiqꝫ nullus: qꝛ imago patris ē filiusde pe. diſ. i. c. Deus ꝗs ſil̓is. ſꝫ ē imago repn̄tatiōishabens plures ſil̓itudines ꝓportiones ad ipſumdeuꝫ. Nā vt dicit̉ extra de ſu. tri. ⁊ fi. ca. c. dānamꝰInter creatorē ⁊ creaturā non pōt tāta ſil̓itudo notari ꝗn maior ſimilitudo ſit notanda. ¶ Nouē er 8. 5go ſil̓itudines ẜm proportionem īter deū ⁊ aīamqͣꝫtum ad ſua naturalia pn̄t noīari ⁊ inueniri. Et pͥma ē: qꝛ deus vnꝰ eſt ī eſſentia. Deūt. vi. Dn̄s deustuus deꝰ vnus ē. Et aīa noſtra vna ē ī eſſentia. Lꝫ.n. corpus noſtrū a pͥncipio cōceptōis habeat prīaīam vegetatiuaꝫ ⁊ poſtea aīam ſenſitiuā: ⁊ ī plāalia ſit aīa vetegatiua qua creſcūt ⁊ fructificāt: aliain brutis aīalibus qua ſentiūt ⁊ vegetātur: ī hoīetn̄ cū infūditur aīa: ip̄a anima rōnalis eſſentialit̓vna ē: hn̄s ꝑfectionē oīs aīe .i. nō ſolū ītelligēdi potentiā: ſed etiā ſentiendi ⁊ vegetandi. ¶ Scd̓a ſil̓itudo deus trinꝰ eſt ī ꝑſona. iuxta illud. i. Io. v. Lresſūt ꝗ teſtimoniū dant in celo. pater: verbū: ⁊ ſpūſſāctus. At aīa ē trina in potētia .ſ. memoria: ītelligentia: ⁊ volūtate. In hoc tn̄ diſſimilitudo: qꝛ tres ꝑſone diuine ſuut deꝰ: ſꝫ potentie aīe nō ſunt eſſentiaaīe: ſed vires eiꝰ ab ea fluētes. ¶ Tertia deus ē ſimplex oīo ita ꝙ nulla cōpoſitio ī eo reꝑitur neqꝫ exmateria ⁊ forma: neqꝫ ex ſubiecto ⁊ accidente: necex eē ⁊ eēntia. Et aīa noſtra ſimplex eſt qͣꝫtū ad hocꝙ nō ē cōpoſita ex materia ⁊ forma: prout eſt homo ex corꝑe ⁊ aīa et alia corꝑalia. ¶ Quarta deuseſt īmortalis. i. Ahi. i. Regi ſeculorū īmortali ⁊c̄.