xij

ad finem eundē. ſcꝫ ad anīam rōnalem.ergo ſi homo malus et demon malꝰ hn̄teādem diſpotionē in fide. ordinātur ad finem eūdem. ſcꝫ ad eternam damnationēSed incōueniens eſt qꝛ reprehenſibilioreſt homo in hac parte qͣꝫ demon. Nā cūillud rep̄henſibile eſt qd̓ nō habet illd̓ qd̓debet habere. nō em̄ eſt dignū rep̄henſione ſi nō habet qd̓ non debet habere. Exēplum de catulo. qui et ſi ante nonū diemviſum non habeat. non tamē d̓r eſſe ceccum ipſe habere nō debeat. reprehenſiōedigni eſſent ſi nō haberent eo tꝑe quo habere deberēt ⁊c̄. Sed hō eſt in tempore inquo debet fidem per dilectionē et oꝑationem habere Demon aūt nō eſt in temꝑein quo poſſit talem fidē habere. ergo ē inhac ꝑte reprehēſibilior demonē. Terciūincōueniēs eſt. qꝛ fidem informē timorisdei habet. et non amorē annexū. actimorad hoc diſponit vt homo nō accedāt. ſedrefugiat ab eo qd̓ timet. ſicut agnꝰ naturaliter timet lupū. ergo qͥ fidem informēhabet cū deū timeat et non amet a d̓o refugit et ad aliud accedit. ſicut lapis qui aſurſum deſcendit neceſſario ad deorſumaccedit. ergo cū om̄is talis a dei gloria recedit neceſſario accedit ad infernalem penam.¶ De martiribus Sermo. xi.Icut abudantpaſſiones chriſti in nobis ſic etper xp̄m abundat ꝯſolatio nr̄aij. Coꝝ. j. Reſpondēt ſancti martires tacite q̄ſtioni. Poſſet em̄ aliqͥs dicere quōpoteſtis tot mala portare Peccatores (vt dicit ſanctꝰ Bern̄) vident nr̄as exteriores afflictiones. ſed nō vident noſtrasinteriores ꝯſolationes. q̄ valde multumexcedunt afflictiōes. adeo vt eis inexcōgitalis in interioribꝰ ſanctiſpūs ꝯſolatioomnē fere exteriorū ꝑtium afflictionē adimat. et ꝓ xp̄i noīe varijs ſupplicijs ſubijci qͣꝫ ea euadere malint vt in plerorūqꝫ

martirū legendis eluceſcit. Et id̓o ſanctimartires reſpondēt tacite q̄ſtioni. ⁊ dicūtſicut abundant paſſiones in nobis ſic ex ꝑxp̄m abundat ꝯſolatio noſtra. In quo ꝟbo duo facit. Primo ponit malū paſſionis extranee quo temꝑaliter affliguntur;Scd̓o bonum ꝯſolationis intranee quodulciter ꝯſolantur Primū carnis afflictilim. ſꝫ ſcd̓m eſt aīe refectiuū. Notaturgo prio exterior afflictio qua mala puritur. Sed notatur ſcd̓o interna refectōua bona cumulātur Primū notatur cūSicut abundant paſſiones xp̄i in nob̓īped ſcd̓m cū addit̉. ſic et ꝑ xp̄m abundatEꝯſolatio noſtra Sed qꝛ iſta duo ſcꝫ afflictio et ꝯſolatio ī via ſunt ſimul id̓o ſimulſunt tractanda. qꝛ ꝯtraria iuxta ſe poſitaclarius eluceſcunt. ¶ A Eſt igiturhic notandū ꝙ ideo preſentis temꝑis malum nō eſt fugiendū ſed paciēter ferendūquia ſemꝑ corꝑis ſuppliciū ad mentis fertur gaudium ſi ꝯſideretur premiū. Suntergo paſſiones volūtarie triplici rationedigne. Nam ſunt primo digne diuino auxilio. Scd̓o ſunt digne interno ſolatio.Tercio ſunt digne ſpūali ꝯſortio ſiue potius ſummo bono. vt ſic homo paciēs adiuuetur exterius. ꝯſoletur interius et in fine coronetur ſuperius. Dico ꝙ paſſiōesiſte ſi ſunt voluntarie ſunt digne eternoauxilio. Eſt em̄ dignū et iuſtum. eſt ratōiꝯſonum vt qui patitur ꝓpter xp̄m ſenciat chriſti auxilium Quis vnqꝫ ſperauitin domino et derelictꝰ eſt Nam Elephātes dum inter ſe pugnant ſuos amatoresmirabiliter amant. ꝙ ſi vulnerari ꝯtīgateos in medio ſui ponunt et defendūt quātum poſſunt. Nam etapes qn̄ alteriꝰ aluearis examē inuadūt ſi ibi alias fauēteſinuenerint. eas non ſolū non ledunt ſꝫ ꝓtegunt et defendunt. Quis niſi dyaboloſit ſimilis ſuos ꝓpugnatores ſiue defenſiones non diligit; Ergo ponere neceſſarium eſt nec eſt ī dubiū deducendū. ꝙ ſummum bonū eos amat. qui ꝓ ſe pugnant.