xli

¶ Deſancto Matheo apoſtolo ⁊ Euāgeiſta Sermo .xij.¶ AOnuerſus ſumvt viderem vocem que loq̄bat̉mecū Apoc̄. j. Peccatū (ſicutdocet Auguꝰ) eſt auerſio ab incōmutabili bono. et ꝯuerſio ad cōmutabile bonūIn omni em̄ mortali peccato ſunt neceſſaria iſta duo ſcꝫ Auerſio et ꝯuerſio. ſedauerſio eſt in peccato. ſicut formale et cōuerſio ſicut materiale. et ideo auerſio etꝯuerſio non ſunt duo peccata ſed vnum.et ſunt ſimul iſta duo. ſcꝫ auerſio et ꝯuerſio. Namſicut in de generatiōe et corruptione elementoꝝ vt phūs dicit. generatio vniꝰ eſt corruptio alteriꝰ et ecōuerſoSic etiā ſuo modo intelligendū eſt ī peccato. qꝛ nunqͣꝫ quis a deo auertitur. niſiad aliud ꝯuertatur. et dum ad cōmutabile bonū ꝯuertitur. ab incōmutabili bonoauertitur. verū qꝛ om̄ia peccata in auerſione ꝯueniunt. ex illa parte diſtīgui nonpoſſunt. qꝛ nulla inter ſe differūt per ea inqͥbus ꝯueniunt. ergo ex parte ꝯuerſionisad cōmutabile bonū fit diſtinctio peccatoꝝ. Unde ꝯuerſio ad pecuniā d̓r auaricia Cōuerſio ad ꝓpriam excellentiam d̓ſuperbia. et ſic omīs culpa denomīatur aꝯuerſione ꝓpria. ita ꝙ ſit hec denoīatioa materia non a forma. ¶ B Sednota ꝙ qꝛ ſimplex eſt aīa nō poteſt ſimulet ſemel ad duo ꝯuerti bona. et maximeſi ſint diſtantia multū Quare homo conuerſus ad incōmutabile bonū non poteſtꝯuerti ad cōmutabile bonū. immo dū addeū ꝯuertitur neceſſe eſt vt a bono cōmutabili eius facies auertat̉. qꝛ ergo beatusMatheus tanqͣꝫ publicanus erat ad mūdum ꝯuerſus. et a deo auerſus a xp̄o vocatus. neceſſe habuit faciem a lucro quointendebat auertere et ſe ad xp̄m vocantem ꝯuertere. Unde optime dicit Cōuerſus ſum vt vi. v̓o. ⁊cͣ. Primo vt viderēme vocātem. In quo verbo oſtendit in

duobus ſuā obedientiā et ꝯuerſionē eſſeperfectā. ſcꝫ ex parte cordis a quo omnebonū iniciatur. cor bonū omne iniciat tāqͣꝫ fontale vite principiū. et ex parte operis quo bonū quodlibet ꝯſūmatur. cor etiam omne opus bonū ꝯſummat dum illudadducit in actū. Notatur igitur primo ꝑfecta ꝯuerſio cordis. cū dicit. ꝯuerſus ſū.Scd̓o notat̉ perfecta ſuꝑadditio operis.cum addit. vt vi. vo. q̄ lo. me. Quid em̄fuit vocem videre niſi eam audire. et qͥdeſt voce audire niſi voci obedire. qd̓ d̓r īopere ponere. vnde mos eſt apud quoſdam. ꝙ cū nolunt quod audiūt facere. dicunt ſe non audire Non inquiūt te audiemus. id eſt qd̓ dicis non faciemus. Dicatergo ſanctꝰ Matheꝰ iam ex publicano factus apl̓us. ꝯuerſus ſum ⁊c̄ ¶ CEſt igitur notandum ꝙ ad ꝯuerſionē ⁊ ſinos om̄ia inducant. ſunt tam ē quattuorque nos debent mouere. ſcꝫ culpa. gratiapena. gloria. Nam nos ad ꝯuerſionē mouere debet In primo culpa qua dn̄m deūredemptorē offendimꝰ Scd̓o gratiā quāpeccādo ꝑdidimꝰ Tercio pena quā ꝑ culpam meruimus. Quarto gloria a qͣ nosexcluſimꝰ. Dico ꝙ ad ꝯuerſionem cū ſancto apoſtolo faciendā mouere nos debetculpa qua deū offendimꝰ. quid eſt em̄ culpa niſi quedam lutoſa fetenſqꝫ materia.Sed quis eſt pulcris pannis ornatꝰ ſi ī lutum caderet. qui citiſſime inde non ſurgeret. ſi ſaltem valeret? Sed q̇d anima precioſius. ergoſi in lutum cecidit culpe. nunquid nō cito inde debet ſe erigere. Itemquis eſt in regno francie. qui ſi regē offendiſſet. non ꝓpoſſe laboraret nec morā interponeret. vt in eiꝰ gratiam rediret. ergo qd̓ fit regi mortali. non magis faciendum eſt dn̄o immortali. Et ideo beatusapoſtolꝰ a xp̄o vocatus. nec rōnem dn̄oreddidit. nec inducias poſtulauit. ſed ſic̄d̓r Math. ix. Surgens ſecutus eſt eū. poterat em̄ dicere illud pͣs. Cogitaui viasmeas. ſupplepteritas et ꝟti pedes meos