cxiiij

ſemꝑ tibi placuit dep̄catio. Sꝫ publicanꝰalōge ſtās no. o. ad ce. le. ⁊c̄. ⁊ ꝓpter hocvt ſeq̄t̉ Deſcēdit hic iu. ab illo. Hāc hūilitatē q̄ ꝯſiſtit ī ꝓprie reputatōis ānihilatione dauidhabuit cū dixit. ij. Re. vj. Ludā ⁊ vilior fiā plꝰ qͣꝫ factꝰ ſū. ⁊ ero hūil̓ ⁊c̄hec eſt hūilitas q̄ facit hoīem in ocl̓is proprijs ſibiip̄i vileſcere. ex quo ſeqͥt̉ ꝯtēptꝰſui. ita vt hō laudari doleat ⁊ vituperarigaudeat. d̓ quo exēplū ponit Gre. j. dia.vbi refert ꝙ Cōſtantinꝰ cuiꝰ fama valdoexcreuerat cū qͣdā die ſuꝑ gradū ligneuꝫſtās lapides in eccīa reꝑaret. ruſticꝰ q̇dāq̄ ꝓpter famā eiꝰ d̓ lōginquo venerat advidēdū eū obnixe pecijt vt vir dei ꝓ quovenerat ſibi on̄deret̉ Ac hi qͥ eū nouerātdixer̄t ip̄m eſſe qͥ ſuꝑ gradū ſtabat. Et qꝛille fuit puſillꝰ valde ⁊ exili forma atqꝫ d̓ſpecta. ruſticꝰ eū deſpexit atqꝫ deriſit di.Ego grandē hoīem credidi. iſte āt d̓ hoīenihil habꝫ. qd̓ vir d̓i ꝯſtātinꝰ audiēs ī amplexꝰ ruſtici ruit. eūqꝫ nimio amore ſtringēs oſculari cepit ⁊ gr̄as agere di. Tu ſolus es qͥ in me aꝑtos ocl̓os habuiſti ¶ BScd̓o hūilitas meritoria ꝯſiſtit in dignitatū vilipenſiōe. ⁊ hec inducit hoīem addilectionē dei. qͥ em̄ ex honoris ābitu in p̄latiōe alijs p̄eſſe deſiderat. qͣſi celo ſe cōequat. vn̄ Boe. v̓. d̓ ꝯſo. Quid d̓ dignitatibꝰ potētiaqꝫ diſſerāt. qͣs vos vere dignitatis ac ptātis neſcij celo eqͣtis. qͣꝫ ꝟo ridiculoſū ſit hoīeꝫ appetere alijs peſſe ibidē on̄dit Nōne terrena aīalia ꝯſideratisqͥbꝰ p̄ſidere videamī ꝙ ſi inter mures videres aliquē ius ſibi ac ptātē p̄ ceteris vēdicantē. quāto mouereris cachinno. qͦdꝟo ſi corpꝰ ſpectes ībecilliꝰ hoīe reꝑire q̄as. quos ſepe muſcaꝝ culicūqꝫ morſus. l̓alioꝝ natura reptāciū necat introitꝰ. quiꝟo exēplo dn̄i qui cū q̄reret̉ vt facerēt eūregē fugit. ſic̄ d̓r Io. vj. Qui dignitatesfugiūt ⁊ refutāt deū honorāt. Un̄ d̓r Eccle. iij. Magna potentia dei ſoliꝰ ab hūilibus honorat̉ .i: ex hūilitate dignitates fugientibꝰ Sꝫ qui ſublimari in dignitatibꝰ

aſpirant ⁊ ex hoc alijs timeri deſiderant.Audiāt qͥd Boe. d̓ hoc dicat. iij. li. Poteſtatē cēſes ſatellite latꝰ ābit qͥ quos terret ip̄e plꝰ metuit ⁊ d̓ hoc ſil̓r Tuliꝰ in li. d̓officio Qui ſe metui volēt a qͥbꝰ metuūt̉eoſdē metuāt ip̄i neceſſe ē. ⁊ ponit exēplūd̓ Dyoniſio tyrāno Qui tāto timore angebat̉ ī tm̄. ꝙ cultros tōſorīos metuēs cādēte carbone adurebat capillū. qꝛ nō audebat pͦ timore ſibi ꝑmitti ab aliquo radibarbā. Attendāt etiā ī dignitatibꝰ ꝙ modicā hn̄t potentiā. ⁊ iō nō ſibi ſꝫ d̓o appetāt attribui gl̓iam. Exēplo regis konotiq̄ fuit rex noruegie. dacie. ⁊ anglie. d̓ quonarrat̉. ꝙ cū floreret maxīo vigore ipitſui equū ſuū in litore maris tumeſcētis ſiſtere iuſſit. ⁊ alloquēs mare ait. Imꝑo tibi ne aſcēdas terrā meā. nec veſtes l̓ mēbra dn̄atoꝝ tui madeſcere p̄ſumas. nihilominꝰ mare aſcēdit ⁊ terrā ⁊ pedes eiusmadefecit. quo facto ille reſiliēs ait. Sciāt oēs hītatores orbis vanā et friuolā eēpotētiā regiſ. nec regio quēqͣꝫ noīe dignūpter eū cuiꝰ nutui celū et t̓ra ⁊ mare obediūt ⁊ nūqͣꝫ poſtea capiti ſuo coronā aureā impoſuit. ſꝫ ſuꝑ imaginē ſaluatoris īcruce eā poſuit ī laudē regis eterni. ¶ CTercio hūilitas meritoria ē ī alioꝝ ſibi p̄latiōe ⁊ inducit ꝓxī app̄ciationē. quō ſcire poterīꝰ. qd̓ d̓r ad Ro. xij. honore īuicēp̄ueniētes. et alios digniores ī ꝟtutū meritis eſtimēꝰ. hō em̄ illū quo ſe dignioreꝫeſtimat. vix honore p̄uenit ſꝫ ꝯtēnit. Un̄qͣliter qͥſqꝫ nr̄m alteri ꝯꝑari debeat. oſtēdit Anſelmꝰ d̓ ſil̓i. vbi dic̄. quia nō nūqͣꝫiō extollimur ꝙ nos alijs n̄ recte ꝯꝑamꝰ.Uidendū ē nob̓ quo illd̓ mō facere debēꝰſi em̄ nos alijs volumꝰ ꝯꝑare. ea tantūd̓bemus ꝯſiderare que a nobis ſunt in nobis. non a deo qͣſi preſtita nobis. ſic nāqꝫait. Qui de bonis a deo ſibi p̄ſtitis ſuperalium extollit̉. velut qui veſtibus alienisindutus gloriatur. non ergo hoc aliorumbonis ꝯparare debemꝰ. ſed mala tātumnoſtra. q̄ a nobis in nobis hēmꝰ Qd̓ ſi fe

x j