lxxxv
ergo om̄ia ſe paraſſe dicit omnē omninodefectū excludit. ¶ B Dicit ergoIam ꝑata ſunt omīa. ⁊ ꝙ hoc verū ſit qꝛom̄ia ꝑauit. ratio oſtenſiua ꝯuincit. Nāom̄e qd̓ eſt aut bonum aūt malū eſt. ſedom̄e malū aūt eſt malū culpe. aut eſt malū pene. Si culpe cū tale malū non ſit aliqua natura ſed priuatio pura. cauſā habet nō effectiuā ſed potius defectiuā. etid̓o oīs culpa a diuiſione dicta excludenda eſt eo ꝙ nō ſit a d̓o parata. ſed ſolū ꝑmiſſa Si aūt eſt malū pene cum omīs pona ſit iuſta et omne iuſtū eſt vtiqꝫ bonūreſtat vt om̄is pena ſit a diuina iuſticia.Item om̄e bonū aūt eſt naturale. aut eſtſpūale. aut carnale. At iſta om̄ia a deohomī ſunt parata ergo bene dicit. parata ſunt omnia. ¶ C Nota ergo ꝙdn̄s parauit homī bona nature. parauitbona fortune. ꝑauit bona gratie. parauitbona glorie. ⁊ parauit nihilominꝰ malapene. vt ſic bona nature ſint a potentiacreante. bona fortune ſint a ꝓuidētia diſpenſante. bona gratie ſint a beniuolētiareparante. bona glorie ſint a miſericordia ꝯſeruāte. ſed malū pene ſit a iuſticiaiudicante Ratiōe creantis potentie deꝰa nobis eſt cognoſcendꝰ. Ratiōe diſpenſantis ꝓuidentie d̓s eſt admirandꝰ. Ratione reꝑantis beniuolētie omni gratiaꝝactione eſt excolendus Ratiōe ꝯſūmantis miſericordie ſumme venerandꝰ eſt ⁊laudandꝰ. Sed ratione puniētis iuſticievalde eſt ꝑtimeſcendꝰ. Dicamꝰ ergo ꝙdeus ꝑauit homini bona nature. nihil em̄eſt in mūdo a deo factū ꝙ aliquo mō nōſit ad hoīem ordinatū. omnia em̄ noſtraſunt ſic̄ dicit Apo. Nō ſolum inferiora.ſꝫ etiā ſuꝑiora Quedā tn̄ ad cuſtodiēdūquedā ad paſcendū quedā ad admirādūet ꝗdam ad ꝯſolandum. Et eſt ratio qͣrein fine omniū factus eſt homo Gen̄. j. vtꝑ hoc daretur intelligi. ꝙ ipſe quodāmōeſſet finis oīm. ſicut phus dicit ſcd̓o phiſicorū. De hac preꝑatione d̓r Prouerb̓.
viij. n̄ preꝑabat celos aderam. qn̄ certa lege et gyro fallabat abiſſos. qn̄ ēthera firmabat ſurſum et librabat fontesaquarū. qn̄ appendebat fundmēta terre⁊c̄. et ſeqͥtur. Dilicie mee eſſe cū filijs hominū q. d. qꝛ cū filijs hoīm eſſe delicioſūerat mihi. Id̓o homini hec bona omniapreꝑaui. vbi tangūtur ẜm lr̄am oīa mundi corpora ſiue ſint luminoſa vt celeſtiaaut trāſparentia vt aer et aqua. ſiue oꝑaca vt eſt terra que omīa ſūt perpetue duratura ẜm eſſentiā. licet nō ẜm figuramomni homini obſequētia. Ex hac ergo p̄patione bonoꝝ nature deus a nobis eſtcognoſcendꝰ. Stultū eſt em̄ et minorē tebeſtijs ꝯſtat eſſe illū non cognoſcere. qͥ tibi tam alta tam lata tam pulcra dignatꝰeſt facere. Nunqͥd nō canes ꝓpter modicū panis dn̄os ſuos noſcunt pro eis bella ſuſcipiunt et ſe morti exponūt. Nūqͥdequi pro modico feni dn̄os ſuos diliguntet aduerſarios dn̄oꝝ calcibus ⁊ morſibꝰimpetunt Et quid diſcurro ꝑ domeſticasferas. qn̄ leo crudeliſſimus beſtiaꝝ ſi recipiat ab hoīe beneficium. domeſticū fitcum hom̄ie vadit et fideliſſime ei ſeruit.Solus igit̉ homo benefactorē ſuū mirificum nō cognoſcit. ſed oīno ingratus exiſtit. vn̄ Grego. exprobrat homī per hūcmodū. Celum cognouit qꝛ eo naro ꝓ eoſtellā miſit. Terra cognouit qꝛ eo moriēte cōtremuit. Sol cognouit qꝛ eiꝰ morte radios ſuos abſcondit. et mare qꝛ ei ſecalcabile prebuit. Infernus cognouit qꝛmortuos quos habebat reddidit. Saxaet lapides agnouerūt qm̄ in eius morteſciſſiſunt Conſidera ergo inquit quantaſit duritia homīs. quia nec per beneficianec ꝑ miracula deū cognoſcit. ¶ DScd̓o ſi hec tibr paruā vidētur eſſe. attēde quot deus parauit tibi bona fortune.et licꝫ hec bona que dicūtur fortune. ſintetiam bona nature. in hoc tamē differūta premiſſis qꝛ illa ſunt ꝑmanētia. hec ātcum tꝑe tranſeuntia. nec ſunt in ſuo eſſe