lxxij
deus eſt principiū clemētiſſimū. ſic ē principium iuſtiſſimū. ergo ſicut miſericordianullū ſinit eſſe bonū ſine merito. ſic iuſticia nullū relinquat malū ſine ſupplicō. licet in hac vita nō ſit ſemꝑ nobis ſic manifeſtū. ſed aliqn̄ videat̉ eſſe cōtrarium.Sed in hac queſtione Boecius motꝰ ſicphīe ait. Hec eſt inquit mei maxima cauſa meroris. ꝙ cū rerū oīm rector bonꝰ exiſtat vel eſſe omnino mala poſſint. vl̓ inpunitaptereant. Nam imꝑante florenteqꝫ nequicia virtus nō ſolū pͥmijs caretverū etiā ſceleratoꝝ pedibꝰ ſubiecta calcat̉. et ī loco ſarcinoꝝ ſupplicia luit. quefieri in regno ſciētis oīa. et potentis omnia ſed bona tantū modo violētis dei nemo ſatis poteſt vel admirari vel cōqueri Cui phiā reſpōdet. et eſſet vtiqꝫ infiniti ſtuporis omnibuſqꝫ horribiliꝰ mō ſtrisſi vt tu eſtimas ita eſſet. vt in tāti pr̄iſfamilias diſpoſitiſſima domo vilia vaſacolerent̉. et p̄cioſa ſordeſcerēt. ſed nō itaeſt. ſed deo auctore cognoſces ſemꝑ quidam bonos eſſe potētes malos vero inbecilles vt ſine pena nunqͣꝫ vicia nec ſin̄pͥmio virtutes bonis ſemꝑ felicia malisvero infortunata cōtingere Et ideo Inverbo p̄miſſo. Primo oſtēdit̉ diuina iuſticia Scd̓o deſcribitur maloꝝ nequiciaDeſcribit̉ aūt diuina iuſticia vt pumniensScd̓o deſcribit̉ ip̄a malicia vt penā accipiens Primū notat̉ cū d̓r. Arguet mundū. ſcd̓m notat̉ cū addit̉: de peccato. ſupple. quod cōmiſerūt. De iuſticia. ſupple.quā facere debuerunt ⁊ de iudicō. ſuppleqd̓ nō ꝑtimuerunt. ¶ B Dicit ergo arguet mūdū d̓ pctīs. et erit tale argumentū ſpūſſancti. Tu cōmiſiſti culpā. etnoluiſti agere penitentiā. ergo accipe iudicialē ſnīam ſiue penam. Sed notandūꝙ homo arguit̉ a ſeip̄o. arguit̉ a ꝓximoarguit̉ a deo. Nam arguit homine propria cōſciētia. arguit eū ſuꝑioris īduſtriaet arguit homine diuinā iuſticia ¶ Dicoꝙ homo priꝰ arguit̉ a ſcip̄o. habet em̄ hō
naturale iudicatoriū ꝙ ſemꝑ remurmurat contra pctm̄. vn̄ ſcribit̉ Iere. ij. Argͣuet te malicia tua id eſt conſcientia promalicia. auerſio tua increpabit te. SeqꝫScito ⁊ vide ꝙ amarū eſt te derelinquiſſe dn̄m deū tuum et non eſſe timorē apudte Oqͣꝫ durus teſtis erit cōſcientia contra peccatore qn̄ omnia mala hominū faciat eſſe nota. et ideo ſanū conſilium valde eſſet ꝙ hō ſe modo argueret vt nō arguentem dn̄m inueniret. vnde Iob dicebat. Uias meas in conſpectu eius arguāet ip̄e erit ſaluator meus. Vere qui modo ſe argueret. dn̄m non punitorem. ſedpotius ſaluatorem inueniret. ¶ C Secūdo arguit̉ homo a ꝓximo Unuſquiſqꝫem̄ ex caritate tenet̉ proximum arguerepro loco et temꝑe cū credit ſibi poſſe valere ita tam ꝙ occulta nunqͣꝫ arguat publice. ſed ſemꝑ occulte Nam talis nō eſſet corrector ſed ꝓditor et ſcādaliſator.vn̄ dn̄s dicit Math. Si peccauerit in tefrater tuꝰ id ē te ſolo ſciēte. corripe eū inter te ⁊ ip̄m ſolum. Quidam tn̄ ſunt quitenentur non ſolum ex caritate ſed ex officō alios corrigere ſic̄ patres filios. magiſtri diſcipulos. rectores terrarum ſuosſubditos prelati eccleſiarum ſuos populos. et patreſfamilias ſuas vxores et famulos. vn̄ dicit̉. j. Thimo. j. O portet ēpiſcopum irrep̄henſibilē eſſe ſine crimīe vtpoſſit exhortari in doctrina ſana. et eosqui veritati cōtradicūt arguere Ex quoeſt manifeſtum ꝙ ille qui arguit alterumnon debet illud idem habere peccatū. qꝛpoſſet ei dici Medice cura teipſum quiaẜm ſapientem. Turpe eſt doctori cum culpa redarguit ipſum. ſemꝑ tamen redargutor attendat ne in arguendo modumexcedat. quia et ſi zelum habeat videatne ſcientiam omittat. Nam vt Seneca ait. Generoſus eſt animus hominisfacilius ducit̉ qͣꝫ trahat̉. vn̄ ⁊ quidā equiſunt qui calcaribus pungi nolunt. et melius parua virga qͣꝫ calcaribꝰ deducūtur
n ii