Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis : P. 1.2
Einzelbild herunterladen
 

lix

ſiue potius veſtimentū. Unde ſicut non ēalius homo ſed idē oīno qui prius fuit nudus poſtea eſt veſtitus. ſic idem verbūquod corde cōcipit̉ et voce veſtit̉ et tameſt in ore et auditur in aure. tn̄ recedata corde Uidemꝰ etiā vna et eadē voxſimul tota et integra eſt in auribus diuerſorū ab omnibus tota audit̉ et ſentit̉. Siigit̉ ſic eſſe cognoſcis in inferioribꝰ iſtis.quare ſi hec terrena et infima intelligerenon poſſis dubitas de diuinis. Iſta omīaſine preiudicō ſunt a breuiter tacta vtſit alijs cogitandi materia intendensmutare miracula diuina per exempla ſuperius introducta cuꝫ ſit oīno ſingularistranſmutatō iſta. nec habeat ſimile aliqͥoin natura Sed ideo poſui vt cōfundaturhereſis cecaʳ non rn̄dere poterit admanifeſta exēpla. Ille ergo qui dedit dicere ſit benedictus in ſecula. cui ſoli ē proomnibus gloria inferenda. In cena dn̄i Sermo. lix.omine tu mihilauas pedes Ioh. xiij. Si quisa ſenſualitate abſtractus altitudinem mentis aſcendat. admiratōnemneceſſe eſt vt incurrat. ſihodierni euāgelij verba ore tractet et corde attendat. qͣsem̄ non ſtupeat. quis non paueat. quisa ſeipſo deficiat. ſi his que legunt̉ oculummētis infigat Cogita ergo xp̄iane reuolue ſepe in animo que rex omniū te fecitque dixit et que etiā pertulit et portauitNam vt obmittā de alijs. quid eſt qd̓ hodie fecit dum filius vnicus altiſſimi a cena alijs ſedentibus ſe erexit. lintheo ſecinxit. aquā in peluim diuinis manibꝰ miſit. coram diſcipulis genu flexit. eorū pedes ſolicite lauit. et panno quo erat p̄cinctus abſterſit. et pie credendum eſt diuinis labijs ipſoꝝ pedibus oſcula caritatis impreſſit. O ſūma dei noſtri benignitas. o ſtupenda pij redemptoris humilitas. o caritas inaudita nec in perpetuum

audienda dum ad pedes piſcatoꝝ diuinamaieſtas eſt incilnata Quis vltra ſuꝑbibit. qͣs amplius ſe extollat. quis vltra ſublimari feſtinet vn̄ ipſe dn̄s dic̄ Scitis qͥdfecerim vob̓. vos vocatis me magiſteret dn̄e et bene dicitis ſū etem̄. ſi ergo egodn̄s ⁊c̄. Apl̓us petrus tanqͣꝫ inter apl̓osprimus dum xp̄mquantus eſſet attenderet et ꝓpriam modicitatem conſpiceret.et officium locōnis vile eſſe cognoſcerettāqꝫ ſuſtinere nolēs ſe oīno lauari a xp̄orenuēs ait Dn̄e tu mihi lauas pedes Inquo verbo tria plane oſtendit. primo dn̄idignitatem. ſcd̓o ꝓpriam vilitatem. tercio officij humilitatem. Nam in lauantedn̄o oſtendit̉ poteſtas altiſſima. in ſuſtinēte diſcipulo oſtenditur vilitas maxima.ſed in lotionis officio oſtendit̉ humilitasꝓfundiſſima ymꝰ lauat̉a ſūmo ſꝫuꝰ adn̄o diſcipl̓s a mgr̄o ꝯtraria iuxtaſepoſita clariꝰ eluceſcūt Notat̉ ergo ſūmaſublimitas in dn̄o et magiſtro lauantetur. tu dn̄e. notat̉ admirāda modicitas indiſcipulo ſuſtinente cum ſubdit̉. mihi. notatur tercō profunda humilitas in officioſubſequente addit̉. lauas pedes. Dicitergo apl̓s petrus attendens dn̄i poteſtatem. et ſuā nihilominus cōſiderans paruitatem. Dn̄e tu mihi lauas pedes. tu inqͣꝫaltiſſimus mihi ymo. tu potentiſſimꝰ debili mihi et infirmo. tu ſapientiſſimus mihi inſcio et ignaro. tu optimus mihi peccatori et malo. B Si quattuorhas veritates quis oculo mētis inſpexerit et apud ſe pōderare voluerit. manifeſte tūc apparebit quāta humilitas fuerit.qn̄ filius ſūmi patris piſcatoribus pedeslauit. Dicit ergo petrus. tu altiſſimꝰ nobiliſſimus mihi limo et inſimo lauas pedes. Attende cariſſime qͣꝫ altus ſit deusattendeqͣꝫ ſit homo viliſſimus ſi fieri cupis humilimus. Quis em̄ altitudinē celidimenſus eſt. quis magnitudine terraruꝫvel creaturaꝝ verbis exprimere pōt. qͣsnobilitatē celeſtis exercitus et altitudinē