xix

pater pius et ſenectutis oblitus equū calcaribus fortiter perurgebat et pia voce ⁊querula poſt eū clamabat. vt quid amātiſſime fili patrē tuū fugis. vt quid ſenemhominē expaueſcis ne timeas fili cariſſime et patrē tuū ne fugias. tibi em̄ ꝓmitto ꝙ ꝓ te ratōem reddam et deo ꝓ te ſatiſfaciam. Quod dū ille audiuit patremplorantē non fugit ſed ad eū redijt et veniā poſtulauit. Ac ille manū eius cū quamultos occiderat pio ore deoſculās ꝓ eodeuote orauit et veniā impetrauit. ſecūqꝫ reduxit et perfectū virum eum effecitQuia ergo tam excellentis vite et ſāctiſſime extitit ideo deus eūfamoſiſſimū fecit. et nomen eius vſqꝫ ad mundi terminos dilatauit. vnde bene dictū eſt. lumenillius ſuꝑ omnes terminos terre. Ip̄e benignus apl̓us noſter aduocatus ſit in celis apud xp̄m cui fuit dilectus Amen¶ Item de eodem Sermo. xix.vi diligit cordismūdiciā ꝓpter gratiam labioꝝhabebit amicū regem ꝓue. xxijẜm ꝙ docet̉ in ethicis Sicut nō d̓r eē fortis qui mala ſuſtinet qꝛ ſic latrones fortesdici deberēt qn̄ tot pericula ſuſtinēt. Sedille fortis merito dici deberet qui pacienseſt et hoc ip̄o gaudet. vnde valde notabiliter d̓r. Qui diligit cordis mundiciā ⁊c̄non em̄ ꝓprie mundicia dici debet. niſi q̄ex fonte dilectōnis veniens placere ſatagit deo ſoli Nam multi ſepe continent etab actibus carnalibꝰ abſtinēt. et ſepe virgines carne manēt et tamē virtuoſi dicinon debēt niſi amore virtutis et odio vicij moti placere ex hoc ſatagunt deo ſoli.¶ In verbo ergo p̄miſſo beatus Apl̓uscōmendatur a tribus. primo ab vtriuſqꝫhominis puritate. ſcd̓o ab oris affabilitate. tercō a xp̄i familiaritate. Et ē attēdēdū ꝙ primū et ſcd̓m diſponūt ad terciumNam miniſtri mundicia et affabilis eloquentia diſponit ad regis amiciciā. Naꝫ

ſi curpitudo et immundicia et praua eloquentia ſeruū faciūt odioſum. cōſtat percontrarium ꝙ vera mūdicia et gratioſaeloquentia gratum eū faciūt et acceptū.Cōmendat̉ ergo apl̓s ab vtriuſqꝫ hoīsꝑfecta mūdiciaʳ cum d̓r. Qui diligit cordis mundiciā. cōmēdat̉ a gratōſa eloquētia cū adiungit̉. ꝓpter gratiā labioꝝ. cōmendat̉ a perfecta regis amicicia cū infert̉. habebit amicū regem. q. d. qꝛ mūdiſſimus fuit in mente. qꝛ mundiſſimus permanſit in carne. qꝛ gratioſus fuit in ore.ideo dignꝰ fuit regie amicicie. Sed qꝛ deeius amicicia ſub lucis figura. et de eiuseloquentia aliqua pauca dicta ſunt ſupNunc de ſola regis amicicia ex vera dilectōne creata ſit ſermocionatō noſtra.Notandū eſt ergo ꝙ vera amiciAcia ex ſeptē maxime cognoſcit̉ que in hacamicicia dei ad iohannē fuiſſe cōprobantur. nam tunc amicicia cognoſcit̉ eſſe vera ſi ſit vtriuſqꝫ dilecti mutua familiaritate coniuncta. ſi ſecretorū omniū cōſciaſi ab eodem velle et nolle non diſſona. ſitheſauri cōmendatōe ꝓbata. ſi in aduerſis ſit fidelis inuenta. ſit ſit ſempiternalipatrocinio cuſtodita et ſi ſit tꝑis diuturnitate cōtinua. Dico ꝙ amicicia oſtendit̉eſſe vera ſi fuerit vtriuſqꝫ dilecti mutuafamiliaritate coniuncta. Nam ꝓpriū eſtamoris vt eum quē diligit totā cordis affectōne conſtringit. et ſibi eum applicareſemꝑ contendit. et ſicut eum ſemꝑ habetpn̄tem in corde. ſic ſi poſſibile ſit pſēs ſitin corꝑe. vnd̓ hec ē ratō naturalis quarebrachia iila amplexant̉ et ſibi applicarenitant̉ que corde diligunt̉. quia vt corditanqͣꝫ ſue vite et motus principio ſeruireet placere valeant illa ſibi vt poſſibile ēapplicare laborant q̄ principiū ſuū amātEſt ergo familiaritas vere amicicie ſig-nū et poteſt eſſe ſignū certiſſimū ſi ſit inter ꝑſonas vbi nulla duplicitas vel ſimulatio habet locū. Uerū dn̄s maiorē familiaritatem iohanni pre ceteris diſcipulis