D
vbi nō eſt niſi vna natura et ſola ſubſtātia. ſed nō eſt mirabile ſi aliquid eſt in ſūma natura qd̓ noſtra nō capit intelligentia. cū etiā nō ſufficiamus intelligere hecinferiora. Nōne phūs dicit ꝙ intellectꝰnoſter ad manifeſtiſſima nature ſe habetſicut ad ſolē oculus noctue. et ſi ſic ſe habet ad manifeſtiſſima qͥd ad occultiſſimaet ſi ſic ad illa creata que limitata ſunt etfinita. quō ad increata que ſunt ſimpliciter infinita. Miraris tu quomo ī naturaſūma ſit plus qͣꝫ vna ꝑſona vbi non ē niſi vna ſubſtantia. nec tamen miraris quōin natura humana ſit multiplex ſubſtantia. vbi nō eſt niſi vna ꝑſona. Cogita ergo de deo qd̓ ſentis modo cōtrario de teip̄o. Nam in vtraqꝫ natura inuenit̉ vnitas et pluralitas. ſed ī diuina vnitas ſubſtantie. in humana vero vnitas ꝑſone. indiuina pluralitas perſonaꝝ ī vnitate ſubſtantie. in humana pluralitas naturaꝝ īvnitate ꝑſone. vnde vident̉ he due nature quaſi ex oppoſito ſe reſpicere et quaſiper contrariū reſpōdere et quaſi mirabileeſſe videt̉ et neceſſe eſt qꝛ in deo ē Nāibi perſone que ſunt vnius nature ſūt ſūme ſimiles ſolis relationibꝰ differentes.Hic aūt nature que ſuntⁱ vnius ꝑſone ſūtſūme diſſimiles. nam vna ē corꝑalis aliaſpūalis. vna mortalis alia immortalis.vna viſibilis alia inuiſibilis. vna diſſolubilis alia eſt talis vt diſſolui nō poſſit Siergo tam diuerſe nature poſſunt eē ī vnitate ꝑſone. quare non poſſunt eſſe tam ſimiles ꝑſone in vnitate nature. De congruitate vero et dignitate et vtilitate huius incarnatōnis. require ſupra in primoſermonē. veniet deſideratus ⁊c̄. Secūdoxp̄c nos ſuſcepit nobis gratiam conferendo O quanta benignitas quāta bonitasdei noſtri. Nam dum anima peccat dumſe diuinis donis ſpoliat inimicum dei adſe euocat. et tamen deus eam reuocarenō ceſſat et redeuntē in gratiā reconciliat. vn̄ dicit aīme Iere. iij. Tu formicata
es cum amatoribus multis. tn̄ reuerteread me et ego ſuſcipiā te. et hoc eſt quodDanie. iij. Petebat ip̄e ꝓpheta. in animo cōtrito et ſpū hūilitatis ſuſcipiamura te dn̄e. Cogita in his benignitatem domini ſaluatoris. Nā peccante vxore alicuius cū alio homine nō vult eam maritus amplius reciꝑe. peccat aīma xp̄i ſpōſa et ſe ſubijcit omni culpe. et tamen piusdn̄s eam non deſinit reuocare Terco xp̄cnos ſuſcipit nos a penarū periculis liberando. quis em̄ poſſet tot mundi vitarepęricula. tot carnis blandimēta. tot dyaboli tentamenta niſi virtus ei adeſſet diuina. vn̄ Ambro. Quis ī hoc corpuſculo penitꝰ debeat ſibi quicqͣꝫ vendicare d̓meritis cui iter vite occulta demonū infeſtatō velut latronum obſidet multitudoNā ꝑ om̄es inquit vias ſupplantatoresinuiſi aīaꝝ laqueos tendūt. inde mirabilius mortis periculis expoſiti ſumus et addit. In huius itaqꝫ mundi pelago nobisvalde timendū eſt ne nauē noſtrā ꝓcellatempeſtatis arripiat quantū ad mūdumaūt fluctꝰ abſorbeat quantū ad carnis incentiuū aūt nos velut in ſuā predam crudelis predo abducat quantū ad dyabolūNon ergo poſſumus abhis liberari niſivirtute dn̄i. vnde ipſe loquens afflictis.Ezech. xx. ita ait. In odorem ſuauitatisſuſcipiā vos cū eduxero vos de populiset cōgregauero vos de terris in quibꝰ diſperſi eſtis et ſanctificabor in vobis. id ēin hoc ſanctus et piꝰ apparebo cum vosliberauero ¶ Quarto xp̄c nos ſuſcipit ꝓſeruitijs premiando. quis vnqꝫ ſeruiuitdeo ſine premio. immo largiſſimus deuspro temꝑali reddit eternum pro corruptibili incorruptum. pro modico magnumet ꝓ finito bonū ſūmū. vn̄ dic̄ ei ꝓphetaIn volūtate tua d̓du. me ⁊ cū gl̓ia ſuſcepiſti me. Cum ergo tot bona faciat nobis xp̄c. a nobis eſt toto corde ſuſcipiendus. iuxta illud Iac. j. In manſuetudineſuſcipite inſitū verbū .i. verbū incarnatū
ij.b