ITi.De verboꝝ ſignificatione
AE Ixedlentiā habeāt vnā tunicā cū caputio ⁊ aliā ſine caputio qͥ hr̄e voluerint. Itē ꝙ fratres oēsveſtimētis vilibus induant̉. Noſqꝫ p̄dicta verba declarauerimꝰ equipollere p̄ceptis: volēteshic determinari plenius dicimꝰ qͣꝫtū ad numerū tunicaꝝ ꝙ pluribꝰ vti nō licet niſi in neceſſitatibꝰ q̄ haberi pn̄t ex regula: ẜm ꝙ hūc paſſūmemoratus p̄deceſſor nr̄ plenius declarauit.vilitatē aūt veſtiū tā habitus qͣꝫ interioꝝ tunicaꝝ illā intelligi debere dicimꝰ q̄ ẜm ꝯſuetudinē vel ꝯditionē pr̄ie debeat qͣꝫtū ad colorē panni ⁊ preciū vilitas merito reputari: nō ei qͦ adregiones oēs pōt determinatus vnus modusin talibꝰ aſſignari. Hmōi etiā vilitatis iudiciūminiſtris et cuſtodibꝰ ſeu guardianis duximcōmittēdū: eoꝝ ſuꝑ hͦ ꝯſcientias onerātes: itatn̄ ꝙ ſeruēt in veſtibꝰ vilitatē. Quoꝝ etiā miniſtroꝝ cuſtodū ⁊ guardianoꝝ iudicio eodē mōrelinqͥmus: ꝓ qͣ neceſſitate poſſint ip̄i frēs calciamenta portare. Deinde cū duobus tꝑibusannotatis in regula ſcꝫ a feſto oīm ſctōrū vſqꝫad natiuitatē dn̄i et maxime q̄drageſime in qͥbus ieiunare tenent̉ inſeratur in eadē regula.Alijs aūt tꝑibꝰ nō teneant̉ niſi ſexta feria ieiunare: ⁊ ex hoc voluerunt aliqͥ dicere ꝙ dicti ordinis frēs nō tenent̉ niſi ex ꝯdecentia ad aliaieiunia qͣꝫ ad iſta. Declaramuſ debere intelligieos nō teneri ad ieiuniū alijs tꝑibꝰ p̄terqͣꝫ in ieiunijs ab eccl̓ia cōſtitutis: nō eſt enī veriſil̓e ꝙvel inſtitutor regule vel etiā cōfirmator abſoluere ip̄os intēderit a ſeruādis illis ieiunijs adq̄ de cōi ſtatuto eccl̓ie obligant̉ ceteri chriſtiani. Porro cū dictꝰ ſanctus volēs frēs ſuos ſuꝑ oīa a denarijs ſeu pecunia eſſe totaliter alienos: p̄cepit firmiter fratribꝰ vniu̓ſis vt nullomō denarios vel pecuniā recipiāt ꝑ ſe vel ꝑ interpoſitam perſonam. iſtumqꝫ articulū declarās idē p̄deceſſor nr̄ caſus ⁊ modos poſuerit:qͥbus ſeruatis a fratribꝰ nō poſſint dici nec debēt ꝑ ſe vel ꝑ aliū pecunie receptores ꝯͣ regulāvel ſui ordinis puritatē: dicimus frēs teneri cauere ſumoꝑe ꝙ ꝓ alijs cauſis ⁊ ſb̓ modis alijsqͣꝫ ponat dicti predeceſſoris nr̄i declaratio addātes pecunias ſiue deputatos nuncios nō recurrāt: ne ſi ſecus ab ip̄is attētatū fuerit tranſgreſſores precepti ⁊ regule merito poſſint dici.Nā vbi alicui aliqͥd generaliter ꝓhibet̉ qd̓ exp̄ſſe nō ꝯcedit̉ intelligit̉ denegatū. Quo circaqͥſtus oīs pecunie ac oblationum pecuniaꝝ receptio in eccl̓ia vel alibi cippi ſeu trūci ordinati ad offerētiū ſeu donātiū pecunias reponendos: necnō ⁊ quicūqꝫ recurſus alius ad pecunias ſeu habētes ip̄as qͥ ꝑ declarationē predictā nō ꝯcedit̉. Hec inqͣꝫ oīa ſūt eis ſimpliciterinterdicta. Cū etiā recurſus ad amicos ſpecia.les exp̄ſſiſſe tm̄ in duobꝰ caſibꝰ ẜm regulā ꝯce
dat̉. videlicꝫ ꝓ neceſſitatibꝰ infirmoꝝ ⁊ fratribus induēdis idqꝫ pie ⁊ rōnabiliter ꝯſiderata neceſſitate vite ad alias neceſſitates fratꝝꝓ tꝑe occurrētes ceſſantibꝰ elemoſynis ſeuetiā ingruētes ſepedictꝰ p̄dictꝰ p̄deceſſor duxerit extēdēdū. Attendāt frēs p̄fati ꝙ ꝓ nullis cauſis alijſqꝫ p̄dictis ſil̓ibꝰ in via vl̓ alibirecurrere lꝫ eis ad amicos hmōi ſiue ſint dātes pecunias ſeu deputati ꝑ ip̄os: ſiue nūcijvel depoſitarij ſeu qͦuis alio noīe appellent̉:etiā ſi ꝯceſſi ꝑ eādē declarationē modi circapecuniā ītegre ẜuarēt̉. Deniqꝫ cū idē ꝯfeſſorſūme affectauerit ſue regl̓e ꝓfeſſores totalit̓eſſe abſtractos ab effectu ⁊ deſiderio terrenerū ⁊ ſpecialit̓ a pecunia ⁊ eiꝰ vſu totalit̓ inexꝑtos: ſicut ꝓbat ꝓhibitio de recipiēda pecunia in regl̓a ſepiꝰ repetita: curare frēs vigilāter neceſſe eſt ꝙ cū ex cauſis p̄dictis ⁊ modishn̄tes pecunias deputatas ꝓ ip̄oꝝ neceſſitatibus recurrere oportebit: ad tenētes ip̄as qͦcūqꝫ hi fuerint pͥncipales vel nūcij in oībusſic ſe gerāt: ꝙ ſe cūctis on̄dant in dictis pecunijs ſicut nec habēt penitꝰ nil hr̄e. Quapropter p̄cipere ꝙ ⁊ qͣliter pecunia expendat̉: cōputūqꝫ exigere de expenſa: eā quocūqꝫ repetere ſiue deponere aut deponi facere capſulāpecunie vel eiꝰ clauē deferre: hos actꝰ ⁊ cōſimiles ſibi frēs illicitos eſſe ſciāt. ¶ Predicta enī facere ad ſolos dn̄os ꝑtinet qui dederūt ⁊ eos qͦs ip̄i deputauerūt ad hoc ipſum.¶ Proinde cū vir ſanctꝰ pauꝑtatis p̄miſſein regl̓a modū exprimēs dixerit in eadē: frēsnihil ſibi approprient nec domū nec locū necaliquā rē: ſed tanqͣꝫ ꝑegrini ⁊ aduene in hocſecl̓o in pauꝑtate ⁊ hūilitate dn̄o famulātesvadāt ꝓ elemoſyna ꝯfidēter. Sicqꝫ declaratum extitit ꝑ nōnullos p̄deceſſores nr̄os romanos pōtifices hāc appropͥationē intelligidebere tā in ſpeciali qͣꝫ etiā in cōi ꝓpter qd̓ ⁊reꝝ oīm ꝯceſſaꝝ oblataꝝ ⁊ donataꝝ fratribꝰqͣs ⁊ qͣrū vſum facti .ſ. ordini vel ip̄is frībuslꝫ hr̄e ꝓprietatē ⁊ dominiū in ſe et ro. ec. receperūt dimiſſo ip̄is fratribꝰ in eis tm̄mō vſuꝫfacti ſimplicis ad nr̄m fuerūt deducta examēq̄ in ordine fieri dicebant̉ ⁊ videbant̉ p̄dictovoto ⁊ puritati ordīs repugnare. videlꝫ vt eaꝓſeqͥmur ex ip̄is q̄ remedio credimꝰ indigere: ꝙ ſi inſtitui heredes nō ſolū ſuſtinēt ſꝫ ꝓcurat. Itē ꝙ redditꝰ annuos recipiūt īterdūin tā notabili qͣꝫtitate ꝙ ꝯuentꝰ hn̄tes totaliter inde viuūt. Itē ꝙ cū ipſoꝝ negocia etiāꝓ rebus tꝑalibus in curijs agitani: aſſiſtūtaduocatis ⁊ ꝓcuratoribꝰ: ⁊ ad inueſtigādūeoſdē ſe ibidē ꝑſonaliter repreſentant. Itē ꝙcū executiōes vltimarū ſuſcipiūt voluntatū⁊ gerūt: ſeqꝫ intromittāt qn̄qꝫ de vſuraꝝ vel
KK iij