LiberII
. appellatio eſſet friuola manifeſte. At lite pedēte nil innouet̉. G lemēs. v. in ꝯcil̓. Uienenſi Si duo litigātes ſuperbeneficio moriant̉ ſiue vterqꝫ in curia: vl̓ ſolus poſſidēsvel neutro poſſidente: altertantum altero alibi morien-
te ad papaꝫ ⁊ in conuerſis caſibus ad ordinarium ſpectatcollatio ſi ad alterū bn̄ficiuꝫꝑtinebat. ſi aūt alter tm̄ morit̉ ſi ſuꝑſtes vel alius cuiꝰ interſit liteꝫ ꝓſequit̉ ꝙ futuroeuentū apparebit ad quē collatio ſpectet. Io. an ca. I
no. ⁊ poſt eū Hoſt. de ap. dilecto. vt ibi ſcpͥſi ī fl. vl. gl.Guil ī Spe. de ſen. ꝓla. §. iuxta. ꝟ. qͥd gͦ ſi appellatio.ꝙ appellās ante ſnīam qͥ pꝰ eā appellat a ſnīa ꝑ hͦ nonreuuciet pͥme appellatiōi nec ſnīam ratificat. geminatio em̄ appellationē nō ſb̓mittit: ſꝫ ſb̓trahit appellātēa iudicꝭ ptāte. xxxj. q. ij. lothariꝰde ap. bone. ⁊.c.dilecte. nō ob. ff.rē ra. ha. l. iij. §.falſus. qd̓ ſoluevt nō. Ber. de reiudi. c. j.s ¶ Māifeſte.vt qꝛ nulla cā fuit ibi exp̄ſſa vl̓ n̄legitima: dato ꝙeēt ꝟa vel lꝫ legitima māifeſte falſa: vl̓ iā ꝓnūclatū eēt illā falſā ⁊ nō appellatū. Et aduerte: qꝛ ꝓbare videt̉ hec lr̄a qꝛ ꝟa ꝯtumacia in nō veniēdo nō īpedit appellātē vel appellationē niſi ſit manifeſta: vt ſic in ꝟa ꝯtumacia diſtīguatur int̓ manifeſtā ⁊ dubiā: appellās em̄ friuole et recedens ꝟe ꝯtumax ē: et tn̄ ſi hͦ nō eſt manifeſtū appellat:⁊ ẜm hͦ intelligēda vident̉ iura q̄ dicūt ꝯtumace̓ in nōveniēdo nō appellare. ij. q. vj. §. ſūt qͦꝝ in pͥn. xxiiij. q.iij. d̓ illicita. C. d̓ ludi. ꝓperādū. §. cū aūt. qͦꝝ ap. nō re.l. j. C. eo. ti. In nō veniēdo. iō dixi: qꝛ ꝯtumax in nō parēdo appellat. ff. de ap. creditor. §. iuſſus. ⁊ ꝓ rōne diuerſitatꝭ dic̄ ibi glo. ꝙ iſte peccat in vno tm̄: ille in duobus: qd̓ intelligo ꝙ iſte venit ſꝫ non paret: ille nec venit nec paret. Gull. ī Spe. de ꝯtu. §. j. ꝟ. ⁊ nō. Primodiſtingult duplicē ꝯtumaciā: veram ⁊ p̄ſūptaꝫ. Scd̓otriplice .ſ. euidentē verā aut p̄ſūptā aut fictā: dicēsverꝰ ꝯtumax quē citatio apprehendit nō audit̉ appellās: ⁊ ml̓tominꝰ euldēs. Et euidētē vocat ꝯtumaciaꝫilliꝰ qͥ dixit ſe nō vētuꝝ: ⁊ an ſufficiat hͦ extra iudiciuꝫolxiſſe nū clo citāti: vide qd̓ no. de ſen. exco. venerabilibus. §. ſecus. li. vj. verā illiꝰ quē citatio app̄hendit: fictam vl̓ interp̄tatiuā citati ad domū quē citatio nō app̄hēdit. Ia. de are. ꝯtumaciā quā ſupra dixi euidentēdicebat ꝟiſſimā: ⁊ dicebat fictu ꝯtumacē appellare: verū veniētē iudice ſedēte ꝓ tribunali reſtitui ad appellandū. ff. de ī integ. reſti. l. diuꝰ. veriſſimū nullo iure adappellādū admitti. Lex qͥ. cau. in poſ. ea. l. fulcintꝰ. §.fi. Sꝫ circa hͦ ē ſciēdū ꝙ in ꝟo ꝯtumace qͣdruplex ē opinio. ⁊ in ficto qͣdruplex. Nā aliqͥ dicūt veꝝ que ſupradixi eūldentē vl̓ ꝟiſſimū: alij inuētū: alij nō īuētū: tūcdemū ſi ſe citatū nouit: alij citatū ab hoīe. Itē qͥdamdicūt fictū īuētū qͥ dixit ſe vētuꝝ: vl̓ tacuit ſꝫ nō venit:⁊ hāc etiā recitat glo. vlti. in fi. de reſti. in inte. Alij dicūt hūc verū ſed non fictū nō inuētū: ⁊ facit qd̓ no. inl. ex ꝯſenſu. §. fi. ff. de ap. Tertij in nō inuēto diſtīgnūtan citatio poſtmodū ad iſtū ꝑuenerit ⁊ ſit verꝰ: an nō⁊ tūc ſi ſit fictꝰ. et facit qd̓ no. in. l. j. §. j. ff. quādo ap. ſitAlij dicūt fictā cū ius citat verā cū citat homo: qꝛinūcius ⁊cͣ. ff. de arbi. celſus. ⁊ facit qd̓ nō Cōpoſt. ⁊ Archi. de elec. c. j. li. vj. ſic ꝟa interpellatio q̄ fit exp̄ſſe perhoīem. ff. de vſu. mora. ficta q̄ tacite fit ſuꝑ legē: vt inꝑſona minoris. ff. de leg. ij. titia ſela. §. vſuras. C. in qͥ.cau. in inte. reſti. nō eſt ne. l. in minoꝝ. De vero ⁊ fictoplacet opi. ij. reprobata pͥma ⁊ qͣrta: ⁊ lꝫ tertia ī ſe ſit vere: qꝛ ꝟe iudici ꝯtumacit̓ reſiſtit is qͥ nō īuētus citationis noticiā habuit ⁊ nō venit: tn̄ qꝛ id iudicialiter nonꝯſtat et ex p̄ſumptiōe iudicamꝰ: habemus illū ꝓ fictovbi iudicial̓r gͦ ꝯſtaret haberet̉ ꝓ ꝟo: ⁊ ſic poſſet intelligi. §. ſinaūt. de quo ſubmittā. Itē ſciēdū ꝙ circa ꝯtu
macis appellationē ē opinio etiā qͣdruplex. Cōmunis.hꝫ ꝙ fictus appellat. C. quō ⁊ qn̄ iudex ab eo. ff. qn̄ ap.ſit. l. j. in fi. C. d̓ li. cā. ſi is. ⁊ fac̄ hec decre. Scd̓a ſingl̓aris opīo Ia. bal. ⁊ Odof. quā ſeq̄bat̉ dn̄s meꝰ. l. ꝓperādū. ꝙ etiā ficte ꝯtumaxū appellet. ⁊ hͦ dicūt ꝑ. §. ſinaūt. e. l. d̓ iudi. q̄loqͥt̉ de ꝑte nō inuēta. ꝓ his fac̄. ff.de iudi. l. et poſtedictū in fine. fiue ſuppletione legendo: ſꝫ vt dicitglo. ſi finis ille loqueret̉ de eo quinec vere nec ficteꝯtumax eſſe noneſſet appellationeceſſaria: qꝛ ipſo iure ſnīa nulla eēt: et ſi exponas ꝙ ibi dicit: audiet̉bn̄ficio nullitatis ſine appellantionis remedio nō ꝯuenit rn̄ſio narrātis: ꝯͣ illud de fi. inſtru. inter. §. ceteruꝫ.Alij dicūt fictū ꝯtumacē appellare poſſe: qͥ venit iudice ſedente ꝓ tribunali: al̓s nō appellat: ⁊ ſic intelligūt.§. ſin aūt. Alij dicūt nedū fictū: ſed etiā veꝝ appellarepoſſe dūmō nō ſit manifeſtꝰ: quē. sͣ. vocaui euidētē velveriſſimū: ⁊ ꝓ his facit hec lr̄a de ſen. excō. venerabilibus. §. idē eſt. vbi vldet̉ exp̄ſſū ꝙ citatꝰ nō veniens ſitp̄ſūptiue ꝯtumax: qꝛ potuit impediri ſic ꝙ venire n̄ potuit. Cū gͦ eo caſu bn̄ficio abſentie reſtitueret̉ ꝯͣ ſnīamde re iudi. cū bertoldꝰ. de reſti. in īteg. ex lr̄is. ⁊ de hͦ. ffde dā. infec. ſi finita. §. ſi forte. de re iudi. q̄ſitū. fortiusgͦ dn̄ficiū ꝓbabil̓ abn̄tie illū excuſabit a ꝯtumacia velappellare poſſit vt pn̄s: ⁊ obtīeri ſnīam retractari ꝓpter iniqͥtatē ſui: nō ꝓpt̓ abſētiā tm̄. fateor tn̄ ꝙ vbi p̄ſens appellare nō poſſet: vt qꝛ tertio citatꝰ tūc neceſſaria eſſet reſtitutio: de qͣ in p̄dictis iuribꝰ. Et ex his cōcludi poſſet ⁊ ſcio ꝙ nouū videbit̉: ꝙ ſi ꝯtumax qͥ nonvenit appellat. iudex a qͦ appellat ſi ſcit illū euidētē vl̓veꝝ ꝯtumacē appellatiōi nō deferet: ſꝫ in cā vl̓ execution ꝓcedet: iudex tn̄ ad quē appellationē recipiet: et pͥus de hͦ p̄iudiciali ꝯgnoſcet .ſ. an potuerit appellare: etſi cā ꝯgnita īuenerit illū manifeſtū ⁊ euidētē ꝯtumacēvel veꝝ: ſiue īuētū ſiue nō inuētū: qꝛ tn̄ pꝰ ea citatuꝫ ſenouit: nec apparet ip̄iꝰ iuſtū īpedimentū vel excuſatio⁊ ſic ꝯtēpſit: ꝓnūciabit appellationē nō deuoluere ⁊ inappellatiōis cā nō ꝓcedet. Si ꝟo ſibi ꝯſtabit illū licetinuētū fortiꝰ nō inuētū qͥ pꝰ ea ſe citatu nouit iuſte impeditū ꝓpt̓ qd̓ venire nō potuit: vel ſaltē excuſabilē vtqꝛ credidit terminū ꝓrogatū. d̓ reſti. in īte. ex lr̄is. ⁊ fac̄qd̓ ibi ſcripſi poſt Dincen. ⁊ Tan. cū ꝑ hͦ appareat eūfuiſſe ꝯtumacē: qꝛ nō ꝯtēpſit. ff. de reg. iu. ꝯtumacia. ꝓnūclabit appellatione deuoluere: ⁊ de illa ꝯgnoſcet. eteſt ſi. qd̓ ſcpͥſi. sͣ. de ap. ad hͦ ſi in vna. ⁊ sͣ. de reſti. ſpō.ſollicite. de teſti. veniēs. ij. de ap. nō ſolū. li. vj. ī. iij. glo.ad textū gͦ redeūdo videt̉ ẜm p̄dicta ꝙ de pͥma appellatiōe vl̓ p̄iudiciali pͥmo ꝯgnoſcet̉. d̓ or. cog. tuā. culuseuētꝰ alteriꝰ ꝯgnitiōe dabit vl̓ denegabit initiū. d̓ elec.ſi forte. li. vj. Sꝫ ẜm hͦ qͥd releuat ſcd̓a appellatio. cū ꝓnūciato ꝙ pͥmo fuerit bn̄ appellatū reuocet̉ ſnīa ꝑ modū nullitatꝭ vl̓ attētati. d̓ ap. nō ſolū. li. vj. ⁊ ꝓnuclatoꝙ male fuerit appellatū apꝑet illū pꝰ ea ꝯtumacē fuſſiſe ⁊ ſic nil reuocabit̉: ⁊ fac̄ qd̓ ſcpͥſi pꝰ Inno. ⁊ Hoſt.de ap. īterpoſita ī fi. j. rn̄. Rn̄. valet ad hͦ: qꝛ ū̄ coget ꝓſeqͥ pͥmā: ſꝫ ꝓſeq̄ndo ſcd̓am ſi exciplat̉ de ꝯtumacia replicabit d̓ iuſta appellatiōe: de qͣ iudex ſcd̓o ꝯgnoſcet:nō vt ꝓnūciet bn̄ vel male appellatū: vel vt reuocet attētata: ſꝫ vt ſolū ꝓnūciet illū appellare potuiſſe vel 10
Uerus contumax