LiberIII
cleſiaſticʸ grauamīa plurimainferūt̉. ¶ Nos malis hmōi⁊ aīarū ꝑiculis occurrere cupientes ꝓmiſſiones eaſdē etalias qͣſcunqꝫ: ſub qͦuiſmodoſꝫ aut forma verborū de ceterofaciēdas: ꝑ qͣs directe vel indirecte aperiri via valeat adbn̄ficia vacatura: aucͣte apopenitꝰ reprobamus ⁊ oīo viribus vacuamꝰ: decernentesꝑ eas vel ipſarum aliquā adꝓuidendū alicui nullū deinceps quōlibꝫ obligari. IdēHabēs litteras apl̓ice ſedisſuꝑ pͥmo bn̄ficio dignitate vl̓p̄benda qd̓ duxerit acceptandū: certū acceptare non pōt:ſed primū qd̓ vacabit vel excā ſecūdū: vel vlteriꝰ poteritacceptare reſeruationes ꝓceſſus et decreta ꝯͣ hoc facta nōvalent. Io. an. ca. III¶Ecaptande aliene moretis occaſio ex benignitate graftiarū ſedis apl̓ice tribuatur.¶Declarādū duximꝰ ꝙ iscui ab eadē ſede: vt ei ꝓuideatur de p̄benda dignitate velꝑſonatu: aut alio beneficio inaliqua ꝓuincia dioceſi vel ec
gͦ cleſia: quem ſeu quod duxerit acceptandū certis ſibi ſui per hoc executoribus deputatis gratia noſcitur eſſe facta.k Licet in genere primū ꝑſonatū dignitatē prebendā ſeubn̄ficiū in eadē ꝓuincia dioceſi vel eccleſia vacaturum.Aut ſecūdum ſeu vlteriusl ſi rationabiliſ cā ſubſit valeatacceptare. Certū tn̄ ⁊ expreſſum priuſqͣꝫ vacet acceptarenō pōt. ¶ Qd̓ ſi fecerit etiāſi ꝑ executores eius ẜm acceptationē hmōi facta fuerit reſeruatio inhibitio: varijqꝫ ꝓceſſus ac ſnīe ꝓmulgate: tamacceptatio ipſa qͣꝫ ꝓceſſus vimribus careāt: nec aliquā obtineāt roboris firmitatem. Immo niſi acceptator ille dignitatem prebendā ꝑſonatū ſeun beneficiū taliter acceptatumet reſeruatū: per collationemvel inſtitutionē poſtmodū factam de vacanti iam adeptuso vel ius in ipſo fuerit acquiſitum: per eū ad quē eiuſdē perſonatus dignitatis prebendeaut bn̄ficij collatio ſeu prouiſio ꝑtinet: dictis acceptatiōe
a ¶ Forma verboꝝ. Puta cū in genere ꝓmittit̉ eccl̓iaſticū bn̄ficiū: vt no. sͣ. e. accedēs. b ¶ De cetero. Ad p̄terita gͦ nō extendit̉ hec ꝯſtitutio: tū qꝛ nō eſt iuris veteris declaratio. īmo correctio: tū qꝛ de preteritis nō cāuet̉ in ea. ad hͦ. sͣ. e. li. de conſue. c. j. de offi. le. c. pe. ad fi.ad hͦ. xxxij. q. iiij.dixit Sara. decondi. c. ij.Indirecte.cNūqͥd oīa īdiſtīcte reuocata dicētur per que viaparetur ad vacaturas: ſicut receptiones canonicorum: ⁊ ſic ſit reuocata decre. sͣ.de p̄ben. relatū.de ꝯceſ. p̄ben. cūſuꝑ. ⁊ reſeruātiones d̓ iurepatro.cū dilectus. DicoIdem Arch̓. etq̄ ad reſeruationes. Idem Ioh̓.mo. Ioh̓. an.) ꝙnō: vn̄ breuit̓ dicꝙ aut recipit̉ qͥsin canonicū ſimplicit̓: aut recipitur et ꝓmittiturſibi de p̄bēda cūſe facultas obtulerit prouideri.aut non recipit̉.ſed ſolū ꝓmittit̉ſibi de p̄bēda ꝓuideri cū primovacabit: aut promittit̉ prouideride prebēda cumpͥmo ſe facultaeobtulerit: vel cūpoterit. vel ſimpliciter. In pͥmocaſu valet receptio ex culꝰ virtute debet hr̄e p̄bendā. (nō intelligas ꝙ ita ſit debitaꝙ ſit affecta: vt no. jͣ. e. ſi ſoli. in glo. vl. vltra mediū. ꝟ. ſivtriqꝫ. Io. an.) quod eſt verū niſi ſit ibi expectans auctoritate pape. sͣ. de p̄bē. hi qui. Et ſecūdo caſu etiā debet hr̄e p̄bēdā nō ex vlrtute ꝓmiſſiōis: ſed ex ꝟtute receptiōis. ⁊ ſic intelligāt̉ ꝯtraria relatū. ⁊ cū ſuꝑ. In tertio caſu .ſ. cū nō recipit̉: ſed ſimpliciter ꝓuideri ꝓmittit̉de p̄bēda cū vacabit nō tenet ꝓmiſſio: vt. sͣ. eo. ex tenore. ⁊. c. ij. Si ꝟo nō recipit̉ ſed ꝓmittit̉ ꝓuideri de p̄benda cū poterit: ꝓmittēs ẜm iura antiqͣ obligatꝰ erat. ſedhec noua nō vt hic vides. ⁊ ꝙ ꝑ hoc verbū indirecte noſit reuocata expectantiū receptoꝝ ꝓulſio. ꝓbatur ex eo:qꝛ vitāda eſt qͣꝫtum fieri pōt iuriū correctio. sͣ. eo. ll. deelec. cū expediat. cum ſuis ꝯcor. hic aūt nil de expectantibus: ſed ſolū de ꝓmiſſiōibus dicit̉: qd̓ etiā quadruplicatū eſt in textu: ⁊ ſic hoc ius correctoriū nō habilitemScd̓o quia hodie videmus cōfirmationes receptionūemanare a curia ſicut olim. lꝫ a qͥbuſdā audluerim ꝙ tales ꝯfirmatiōes nō ꝯcedit cācellaria ꝑ formā luſticie: niſi eas papa ꝯcedat ꝑ formā gr̄e. Sed certe his rōnibꝰ ⁊
ꝑ formā iuſticie ſaltē iudices concedi deberent. (vlde odixi poſt Io. mo. sͣ. e. li. de p̄ben. ſi apl̓ice. ſuꝑ glo. noin forma Io. an.) ſcꝫ cū clauſula: ne inane canonici ⁊cͣ.Tertlo qꝛ eadē rōne ſeq̄ret̉ reſeruatiōes legatoꝝ ſublatas: qd̓ eſt ſalſū. sͣ. e. li. de offi. leg. c. iij. ⁊. iiij. Cōcludo qͦbreuit̓: vbi ex ſola ꝓmiſſiōe qͥs expectat: nō valetꝓmiſſio vt h̓: ſedvbi ex receptiōevel reſeruatōe ſecus vt ī p̄dictꝭ luribuſ: qꝛ caſus illos nō tāgit hecdecre. Io. an.d ¶ Eas .ſ. promiſſiones.Ecaptan.¶ Premittit cōſtitutōis cāꝫ. Secūdo ſubdit ꝯſtitutōeꝫ ibi: Declarandū in qͣ ponitthema d̓ quo ſoluit duo dubia affirmatiue et t̓tiūnegatiue Primūibi: Licꝫ. Scd̓mibi: Aut. Tertiūibi: Certū. Tertiūꝓſeqͥt̉ ibi qd̓ fi.Io. an̄. e ¶ Necaptāde. Et fuittracta hec decre.de decre. exͣuagāti. e. tl. q̄ incipienbat. licꝫ al̓s audiuimꝰ. ꝟ. licꝫ in genere additus eſt(vt ſciat̉ qͥd poſſet facere executor vt dic̄ Arch̓.ſe habuiſſe a dn̄oButriē. Io. an.)et emanauit hecdecre. ad declarationē decre. sͣ. e.qꝛ cūctis. §. pe. in fl. ⁊ eoꝝ q̄ ibi nō. Inno. ⁊ Hoſ. et queno. Cōpoſt. de reſcpͥ. capl̓m. ꝟ. finē. in. §. Itē q̄rit̉ qͣliterfiat ⁊ qn̄ fiat acceptatio. (⁊ ibi no. in. ꝟ. ſequētibꝰ. Hicno. Arch̓ .ſ. ꝙ is ꝓ qͦ ſcribit̉ cū pͥuilegio acceptādi in ꝓuincia: acceptare p̄t in certa dloc̄. vl̓ eccl̓ia in qͣ papa idfaciliꝰ ꝯceſſiſſet Io. an.) f ¶ Tribuat̉. Cōtra ꝯcil̓. lat̓.⁊ ꝯͣ decre. ꝓxi. sͣ. g ¶ Quē .ſ. ꝑſonatū al̓s quā .ſ. p̄bēdāvel dignitatē Io. an. h ¶ Quod .ſ. bn̄ficiū. 1 ¶ Executoribꝰ. Siue ad ꝓuidendū ſiue ad cōpellendū nō curo lꝫ al̓s diſtinguat̉. jͣ. c. ꝓx. k ¶ In genere. Et ſic licꝫin genere qd̓ nō lꝫ in ſpecie: ⁊ īterdū eſt ecōuerſo: qd̓ dicvt. sͣ. de of. or. ſi ſacerdos. xxiij. di. qͣꝫqͣꝫ. l ¶ Cā ſubſit.No. gͦ ꝙ ille ꝓ qͦ ſcribit̉ de p̄bēda acceptāda p̄t pͥmā acceptare: ſꝫ nō vlteriorē niſi ex cā: vt. sͣ. e. qꝛ cūctis. ad fi.⁊. jͣ. c. ꝓxi. Sed q̄ p̄t eſſe cā: forte prima debet̉ alteri: veldubitat̉ an debeat̉. (Idē hic Arch̓. ⁊ idē Inno. ⁊ Hoſsͣ. c. j. circa fi. Io. an.) ad hoc. xxiij. q. j. qͥd culpat̉ ad fi.m ¶ Careāt. No. caſuꝫ in qͦ ſnīa excōicationis nō ligatalios videbis. jͣ. de ſen. excō. pn̄ti. n ¶ Taliter .ſ. certum⁊ exp̄ſſū vel ſcd̓m vl̓ vlteriorē ſine ca Io. o ¶ In ip̄o
Ailluu
Diuiſi
Additio
Add
Additio
Add
Ade