Ti.De prebēdis ⁊ dignitatibꝰIIII
pͥmo ille bn̄ficiuꝫ qd̓ obtineta oīno dimittat: vel niſi in conceſſione huiuſmodi ſit expreſſum: ꝙ al̓s beneficiate valeatꝓuidere ꝑſone. Tūc enimꝓuidere poterit vnicū dūtaxat bn̄ficiū obtinēti: dum tamen illi cura nō īmineat animarū. ¶ Si ꝟo conceſſumfuerit: vt prouidere illi valeat qui alia beneficia noſciturobtinere: huiuſmodi pluralitas debet ſolum ad duo becnecia ſine cura reſtrīgi. Prouiſio quoqꝫ facta contra premiſſa: eo ipſo viribus nō ſubſiſtat. Idem. Si quis ignorans recipiat beneficium prius reſeruatum vel alteri collatuꝫ per papam: ſi exquo ſciuit: illud ſine difficultate dimittit recuperat priora beneficia propter illud dimiſſa:al̓s non Iohan. an. ca. XI beneficia que per ſeferuntur: aut decreto interdem apoſtolicam conpoſito reſeruantur: interdums ꝯtingat ab his: ad quos al̓spertinet collatio eorundem:aliquibus huiuſmodi collationeꝫ ſeu reſeruationē ignorantibus de facto conferri: ⁊beneficia que illi tenebāt antea: poſt predictorum adephtionem dimiſſa per eos alijsī aſſignari. (Ne talis ignorā
ktia eis: cum ſint ſine culpa: p̄iudicialis exiſtat) Statuimvt ſi ipſi de collatione ſeu reī ſeruatiōe predicta poſtea certiores effecti: ſublata difficultate quacūqꝫ omnino dimiſerint beneficia ſic ſibi d̓ factocollata: ad bn̄ficia ſua prioracollatiōe qͥbuſcūqꝫ ꝑſonis facte de ipſis nequaqͣꝫ obſtante: libere reuertant̉. Alioqͥnredeundi ad ea ſi difficultatem adhibuerint in alijs dimittendis: ſit ipſis penitus īterdicta facultas. ¶ Eundēquoqꝫ modum in dimittendo recepta ⁊ recuperando din miſſa quo ad omnes alios: qͥforſan occaſione predicta ſuadimiſerint beneficia: ⁊ dimiſſa per alios fuerint aſſecuti:per omnia decernimus obſeruandum. Idem. Taciturnitas beneficij: etiaꝫ modici vitiat diſpēſationem ſuper pluralitate beneficiorum: q̄ etialegitime ſuper duobus obtēta ad duo pͥma recepta refertur. Item prouiſio alicui facta de beneficio nō obſtanteꝙ aliud habeat diſpēſationēſuper vtroqꝫ retinendo nonīducit. h. d. ẜm Zen. ca. XX.rOn pōt diſpēſatio ſuꝑpluralitatē bn̄ficioruꝫconceſſa impetranti ꝓdeſſe:qui aliquod quantumcunqꝫ
res ⁊ mouebant̉ illa rōne: qꝛ hoc caſu nō flebat gr̄a ꝓuiſo ſꝫ ꝓuidēti: nec poterat ẜm eos ꝓuiſus hͦ caſu ambitioſus dici: cuꝫ ad ſui inſtātiā nil fuerit obtētū. sͣ. eo.qͣꝫuis. jͣ. eo. ſi motu ꝓprio. Sꝫ ꝯͣriū ē veꝝ: qꝛ bn̄ficiatusidoneꝰ nō eſt. sͣ. eo. ſuꝑinordinata. ⁊ iure cōi bn̄ficiatꝰbn̄ficiari nō mādat̉. sͣ. e. ti. qꝛ intantum Io. an.(Dicit Io. mo.ꝙ genꝰ faciliꝰ patit̉ debilitatē vl̓ānihilationeꝫ qͣꝫſpēs: qꝛ generaſunt ītelligendaciuilit̓. ff. de ẜui.ſi cui. ff. ad exhi.l. pe. vn̄ ꝟbū perſone idonee debet intelligi ẜmius cōe. d̓ qua. sͣIohan. an.¶ Dimittat.Si gͦ dimittit:tunc ſibi poteritꝓuideri. ⁊ ī hoceſt differētia int̓iſtā formā ⁊ illāquā in pͥncipio īpetrauit ille culꝓuidet̉: qꝛ ī illanō ſufficit modobn̄ficiū pͥmū dimittere: ſi tūc tacuit. jͣ. e. ſi motu.Ioh̓. mo. et archi. alle. de elec.dudū. ij. et ꝙ ibino. in glo. no. ꝙtempuſ Io. an.hic ſufficit nuncdimittere: licet īꝯceſſionē gr̄e nihil fuerit dictuꝫ:(qꝛ nulla pōt nōtari ſurreptio inꝓuiſo. Dicit Io.mo. ꝑ hͦ reſcpͥtuꝫnil habet̉ actualit̓ ſꝫ potentialit̓⁊ lō ſatꝭ eſt ꝙ ſitabilis ꝑſona: qn̄potētia explicat̉ad actū Io. an.)b ¶ Tūc enim.Nota interp̄tationē ſtrictā. ad idē. sͣ. eo. cū in illis.c ¶ Sine cura. Si igit̉ vtrūqꝫ vel alterū ſit curatum:tali nō poterit ꝓuidere. Et nota ꝙ pluralis elocutio nōeſt vaga: immo potiꝰ arta ⁊ reſtringēda. ſit gͦ contentaduoꝝ numero. jͣ. de reg. iu. pluralis. cū ſuis cocor.Subſiſtat. Poterit igitur illud beneficiū alteri cōdferri: ſed ſi ille poſſidet non poterit ſine cognitione cauſe de poſſeſſione repelli. jͣ. eo. licet.I bn̄ficia. ¶ Decre. iſta ſuccurrit ignorātie. EtI p̄mo pͥmi gradꝰ. Scd̓o ſcd̓i ⁊ vlterioꝝ. ibi: Eundem. Et ꝑs pͥma fac̄ tria: qꝛ pͥmo ponit caſū. Scd̓o rōnē ꝓuiſiōis. ibi: Ne tal̓. Tertio ꝓuidet parēti. ibi: Statuimus. Quarto ꝟo reſiſtēti. ibi. Alioqͥn Io. an.
¶ ¶ Bn̄ficia. Hec decre. ſūme īnltit̉ eqͥtatꝭ: ⁊ luſte ignorātie ꝓuidet. fi ¶ Sedē ap. idē ſi ꝑ aliū qͥ ꝯferre poſſet puta ꝑ legatū. jͣ. e. ti. ſua ſede: qꝛ nō ius ponit ſed factū. Idē Arch̓. g ¶ Ab his. Sciētibꝰ vl̓ ignorātibusnō curo. vn̄ ſi bn̄ aduertꝭ hec decre. n̄ reqͥrit igͦrātiaꝫ inꝯferēte: ſꝫ ſolū īeo cui ꝯfert̉: p̄ſumit̉ autē igͦrātianiſi ꝓbet̉ ſciētiaIdem Io. mo.⁊ archi.). jͣ. d̓ re.iur̄. p̄ſumit̉. qd̓ ītellige vt ibi dixih ¶ Dimiſſa. vl̓iuris neceſtitatevl̓ igͦrātia vel ſola volūtatē. Io.an. i ¶ AnfigͣriMl̓io gͦ fortiusrecuꝑabūt ſi adhūc nō ſint alijsaſſignata: vt. sͣ.ē. ſi tibi in fi.k ¶ Culpā. Etſic deberēt eē ſine pena. d̓ cōſti.cogͦſcētes. jͣ. d̓ re.iur. ſine culpa. ſigͦ ſciuiſſent: fuiſſent ī culpa. ⁊ ſictali pͥuilegio nōvtēt̉ Ioh̓. an. (hͦplacet Archi.)¶ Tertiores. ⁊ſic cullibet referēti credere nō tenēt̉. d̓ ſim̄. ꝑ tuaſij. ¶Arch̓. remittit d̓ cle. excō. mini. illd̓. ꝟ. licꝫ āt.Io. an. ) ſꝫ n̄ dꝫſe dicere dubitare: vbi certꝰ eē dꝫde reſcpͥ. cū ꝯtingat. ⁊ ē ſi. xxxiij.di. habuiſſe ī pͥn.(ibi te ꝯcubinaꝫmanifeſta ꝟitatecōꝑimꝰ. ad idē. ijq. j. deꝰ. ꝟ. mala.no. xxx. q. vl. nullū. alibi d̓r claraꝓbatiōe vel cōpetētibꝰ īdicijs. jͣ. d̓reg. nō ſolū. alibi māifeſtꝭ. jͣ. d̓ here. accuſatꝰ. §. licꝫ. ẜmArch̓. dat̉ tn̄ dimittēdi ꝯſiliū: vt ſibi talit̓ ꝓuideat ꝙclare on̄dere poſſit bn̄ficiū dimiſſū ad aliū ꝑ̄tinuiſſe ꝑſtrumēta publica vl̓ inſinuata: vl̓ alio mō Io. an.)m ¶ Oēs alioſ. hͦ vult dicere bn̄ficia iſtiꝰ. A. fuerūt collata B. dimiſit q̄ pͥus habebat ⁊ fuerūt collata. C. curC. pͥora bn̄ficia fuer̄t collata D. aget A. ꝯͣ B. qͥ ſi dimittat ī pace: aget ꝯͣ C. qͥ etiā ſi ſine difficultate dimittit. reOn pōt. ¶ Diuiſio (petet A. B. ⁊ ſic d̓ ſingul̓Ce ptꝫ: qꝛ ſūt tria dicta ꝑ. §. diuiſa. Scd̓m ibi: Illd̓Tertiū ibi: Cū ꝟo. rōnē ſui ſb̓dēs. ibi: Hoc enī Io. an.n ¶ Pōt. Emanauit hec decre. ad declarationē eoꝝ qno. Inno. sͣ. d̓ elec. dudū. ij. ī glo. hoc ītellige
Idditio
Addi.
idditl.
Addi.
Ad.
Additio
uiſio
Diuiſio