Ti.De ſententia et re iudicataXIIII

nomē ſnīe mereatur habere:a nec ab ea ſit appellare neceſſe: ep̄o tamen (quem ꝓpter dignitatis prerogatiuā ampliobri conuenit honore fulgereſententiā ab eo ferendam: liccebit (ad inſtar illuſtriū ꝑſonarum) per alium recitare.Sententia quam ſcriptāo edi a iudice litigatoribus nō

e recitari: vel quā ab ipſo ſtanfdo non ſedendo proferri cōstingit nullius eſt penitus momenti. De appellationibus.nno. iij. in ꝯci. lugdunēſi.Appellans ad papam in iudicio vel extra appellare debet in ſcriptis: et cauſam exprimere ⁊ apoſtolos petere: ſivalt ⁊ petit appel. atus prin-

ctis proferat verba diffinitionis cauſe. ſcilicet condeml. no vel abſoluo vt faciunt poteſtates italie (⁊ hoc placet Accur. C. de ſenten. exc. peri. reci. l. fi. in. j. glo. Sedvt dicit Arch̓. Idem faciunt cardinales ⁊ auditores curie. ⁊ cōlter hodie oēs iudices Io. an.) qd̓ tn̄ Hoſti. nōapprobat in ſumma. e. ti. §. qͣliterIudices tn̄ debent eſſe litterati et habere peritiā canonū. sͣ. deꝯſan. ⁊ affini. c. j.a ¶ Neceſſe. ij.q. j. in pͥmis in fi.et. l. ſtatutis. C.de ſen. ex pi. re. l.j. ij. ⁊. iij. ff. de arbi. l. non diſtinguemꝰ. §. ꝙͣ ſi. sͣ.eo. ti. c. j. nec ꝯfirmaret̉ talis ſnīaꝑ ap. nec ob. ff. rem ra. ha. l. iij. §. falſus. quod dic vt no.s. e. c. j. (appellatio ꝟo. lꝫ in hoc caſu nō habeat effectūſuſpendendi vel extinguendi: habet tn̄ effectū deuoluendi ẜm Ioh̓. mo. ⁊ Archi. de hoc ⁊ an ſimul poſſit appellans ꝓſequi iniuſticiā ⁊ nullitatē per Inno. ⁊ Hoſti. sͣde ap. dilecto Ioh̓. an.) b ¶ Conuenit. sͣ. de offi. dele.ſane. ij. sͣ. eo. li. eo. ti. c. ij. jͣ. de here. inquiſitores. ⁊. c. vlti..jͣ. de priuile. c. vl. jͣ. de ſen. excō. qꝛ ꝑiculoſum cū ſimilibꝰ.c ¶ Illuſtrium. C. de ſen. ex peri. reci. l. ij. ⁊ in aucͣ. de illuſtri. ⁊ qui ſuper eos ſunt. §. ſancimus igit̉. coll̓. v. (ibino. glo. quicunqꝫ gradus magiſtratuum et vi. ſatis inSpe. de iuriſdi. om. iudi. in. j. ⁊. ij. colū. Io. an.) habesgͦ caſum in quo iudex nō recitat ꝑ ſe ſnīam. Sunt ⁊ caſus in quibus valet ſnīa ſine ſcripto: vt cū breues ſuntcauſe (⁊ tn̄ in eis de calūnia iurat̉ qd̓ dic vt in Spe. delura. calū. §. ij. ꝟ. quid ſi cauſa. Io. an.) ⁊ maxime viliūperſonarum. Et breuis poterit dici duoꝝ aureoꝝ. ff. dedo. l. j. ⁊. l. p̄ce. in fi. Inſpiciat̉ aūt qͣlitas perſonaꝝ ⁊ relinquatur iudicis arbitrio. ff. de iure deli. l. j. sͣ. de offi.delega. de cauſis. vel inſpiciatur conſuetudo loci vel fori. xj. diſt. conſuetudinis. Item cum epiſcopus de cauſaciuili iudicat īter clericos ſuos. xj. q. j. ſi quis cū clerico.⁊ hoc habes. C. de ſen. ex peri. re. aucͣ. niſi. Itē in caſu .ſ.cū preſes depoſito officio ꝯuenit̉ vt reddat adminiſtrationē. ī aucͣ. vt iudices ſine quo quo ſuffra. §. neceſſitatē.Itē cū papa ꝑ ſe ꝓnunciat. valet enim ſnīa licet nō tulerit eā in ſcriptis. ip̄e enī ſolutus eſt legibus. C. de legidigna vox. ⁊ qꝛ eius p̄ſentia oēm ſupplet ſolennitatemC. de teſta. l. oīm. Itē ẜm quoſdā valet ſentētia lata incauſa mr̄imoniali ſine ſcripto ꝑ decre. .sͣ. de teſti. albericus. ⁊ hͦ vident̉ ibi tenere. Ber. Io. Goff. Inno. ⁊ Hoſti. (. ⁊ Phil. alternat ſue tn̄. Io. an̄.) intelligit ꝙ ibi bn̄fuerit ſnīa lata in ſcriptis: ſed nō publicis. ⁊ hͦ teneas ꝑUleme. de ver. ſig. ſepe circa fi. de hoc in Spe. de ſentepla. §. luxͣ. ver. nō valet. Uel dic diſtinguendū an iudexꝓcedat ex officio an in figura iudicij: vt ī pͥmo caſu teneat ſnīa ſine ſcriptura in ſcd̓o non: vel an ꝓcedat in figura iudicij vtraqꝫ parte preſente: an altera contumaciterabſente vt in primo valeat: in ſecūdo nō. Et hoc dixitveriſſimū. allegat. sͣ. vt lite non conte. c. j. ⁊. c. quoniam.Item ẜm Io. et Lau. qui hoc no. ij. q. j. in primis in fi.de cōſenſulpartium poteſt ſentētia fieri ſine ſcripto: ſedBer. ⁊ Hoſti. contra: vt. sͣ. de offi. deleg. de canſis. fatetur tamen ibi Hoſti. ꝙ partes bn̄ poſſent iudiciario ordſni renunciare: ita ꝙ nec locus eſſet libello: nec ꝓbationi ſententie: ⁊ de plano inquireretur veritas ⁊ mādata

ſua daret: vel aliter vt ſibi videretur ordinaret. ff. de offi. ꝓcon. nec quicqͣꝫ. §. de plano. et. C. de tempo. ap. l. fi.ſed ꝙ iudicādo et pronunciando omittatur ſcriptura:dicit fieri non poſſe. Et dant doctores conſilium ꝙ iudex in ipſa ſententia dicat in his ſcriptis. C. de teſtamētis. aucͣ. hoc iureC. de fi. inſtru. cōtractus. Et dicunt quidam aliter latam ſententiam non valere.C. de ſen. ex peri.re. l. ij. et vltima.quod non eſt verum. ſufficit eniꝫꝙ in ſcriptis feratur vt hic. ar.C. de teſta .ſ. cumantiquitas. §. fi.(de hoc in Spe.de ſen. ꝓla. §. iuxta. ver. non valet etiā. ⁊ an preſumatur in ſcriptis lataibi nō. Et videas etiam ꝙ no. in Spe. de ap. §. j. ver. etnotabiliter Ioh̓. an. d ¶ Edi. Nō cures ſi aperta ſitvel clauſa: ⁊ habes hoc. C. de ſen. ex peri. reci. l. j. arg. cōtra. jͣ. ti. ꝓxi. appellatio ibi ſoluitur Io. an.e ¶ Stando. In caſibus in qͥbus proceditur ſimpliciter: ⁊ d̓ plano ſine ſtrepitu ⁊ figura iudicij. dic vt in Clemen. de verbo. ſig. ſepe. circa finē glo. Io. an.f ¶ Sedendo. Sedere debent enim iudices non ſolumcum diffinitiue ꝓnunciant: ſed eeiam cum res que agitur plenam cognitionem deſiderat. ff. quis ordo in bonorum poſſeſſionem ſeruetur. l. ij. §. dies. in aucͣ. vt abilluſtri. ⁊ qui ſuper eos ſunt. §. ſancimus igitur. coll̓. v.in aucͣ. d̓ iudi. §. ſedebūt. col̓. vj. xxiij. q. j. paratus. ibi ſedes me iudicare ⁊cͣ. iij. q. iij. ſpaciū. ver. a ꝓcedēte. Quidſi ſedebat in alta turri vel pallatio: ⁊ partes erant inferius? Dic ꝙ valet ſententia: potuit enim tuitionem ſibiloci ꝓuideri ſi forte timebāt. (de hoc. C. de ſentē. ex perireci. l. j. ⁊ in Spe. de ſen. ꝓla. §. iuxta. ꝟ. quid ſi pronumciat. ⁊ omnino vide ꝙ ibi dicam ⁊. ꝟ. ſe. et per Hoſti. inp̄al. §. qualiter. eo. ti. poſt prin. Io. an.) arg. sͣ. de ſpon.cum locum. de elect. bone. jͣ. ff. de acqui. poſ. l. ꝙ meo. §.ſi venditorem: ⁊ argu. C. vbi ſena. vel cla. l. iij. ante mediū. ad hoc. sͣ. eo. lib. de offi. delega. c. ſtatuimus. et. jͣ. dehere. c. vlti. Et idē poſſumus dicere de eo qui ſuꝑ equūſedendo tulit ſententiam ſcilicet ꝙ ſententia valeat: licꝫenī non videatur ſedere: videtur tamen quaſi ſedere. ff.de ſeruitu. ruſticorum. l. qui ſella. de homi. dilectus. ⁊. c.ſignificaſti. Alij contra. C. de ſententia et interlocutio.prolatam. ij. q. vj. §. diffinitiua in principio. talis enimnon videtur ſedere ſed baiulari. C. de offi. eius cui manda. eſt iuriſdi. l. honorati. Et nota quod dicitur de ſedēdo: intelligunt doctores ꝙ iudex in ſede ſua ſedere debeat ⁊ non ſtare (anima enim ſedendo et quieſcendo fitprudentior: ⁊ Hieronymus ſuꝑ Danielem. viij. c. ibi antiquus dierū ſedit ſic dicit: Sedens deſcribit̉ vt maturitas ſententie comprobetur. Io.) vn̄ quid ſi in culo doleret ꝙ ſedere non poſſet. Item quid ſi in ipſa ſede necſederet nec ſtaret ſed iaceret: ſatis forte fuit de mēte iuris ꝙ ſedere intelligatur: ſi ſit in ſede ſua de plano iudicando quocunqꝫ modo ibi moretur (dedi remiſſiones. sͣ. de dila. c. ij. ad. l. voluit. ff. de inter. act. et ad ſpe.de dila. ad fi. Io.) tn̄ primū tene qꝛ minime ſunt mutāda que interpretationem certam ſemper habuerunt. ff.de legi. l. minime. Io. an̄. g ¶ Homēti. Ita ꝙ nec eſtappellare neceſſe. sͣ. ꝓximo reſponſo.

Addi

Addi.

Addi.

Addi.

Iudex ſedere debet iudicando

Addi.

An ſedensſuꝑ equo ferētis ſnīamvaleat

Addi.

Addi.

Siqͥs doleret culo

Addi.

m ij