LiberI

bebit. ¶ Ubi vero nō eſt dia cta clauſula in reſcripto: debet ſuꝑ hoc ad arbitros rebcurſus haberi. ¶ Cū autemc delegatus ep̄i recuſatur: recuſationis cauſa corā ep̄o eſtoꝓbanda. Idem eſt ſi officialis recuſet̉ eiuſdē: licet ad ipſum ab eodē officiali nequēē at appellari. I demDiſtinguit tria tꝑa ad ſciēdū an iudex ſuſpectus cōmittere poſſit: qꝛ aut non eſt ꝓpoſita rocuſatio ⁊ tūc in totū ꝑ eū facta cōmiſſio tenet: aut ē pro

poſita ſꝫ nōdū ꝓnūciatū ſuper ea. ⁊ tūc volēte recuſatore cōmittere pōt al̓s nō: autiā ꝓnūciatū ē illū eſſe ſuſpectu. ⁊ tūc etiā volēte recuſatore cōmittere neqͥt. Io. an.Udex ab apo. ſeca. Vdatꝰ qͣꝫuis legitīe recuſari valeat vt ſuſpectꝰ: pōt licite vices ſuas cōmittere: an̄qͣꝫ recuſatio ꝯͣ ip̄m ꝓponat̉⁊ ſi in totū cōmiſerit: recuſari vlterius: aut facta ꝑ eumī cōmiſſio īpugnari nequibit:x quod poſſet ſi ſibi de iuriſdi-

tione corā collega poterit ip̄e collega in principali ꝓcedere: ⁊ videt̉ qd̓ ſic: qꝛ medio tꝑe ille cognoſcere nonpōt gͦ ex vigore clauſule collega cognoſcere poterit. ſeddic ꝯͣ: qꝛ primo cōſtare debet de impotētia anteqͣꝫ ſolꝰꝓcedere p ſſit. sͣ. c. prudētiā. ſed pendēte cauſa ſuſpitiōis ille vult int̓eſſe nec adhucapparet eū nonpoſſe: igit̉ collega in principalinon ꝓcedet. ſedIo. cardi. ſentitꝯ. ⁊ dicit ꝙ medio tꝑe eſt locusdicte electiōi: ꝙꝙ ſi non oēs ⁊cͣ.ſꝫ dic ꝙ expectari dꝫ finiſ cauſe.ad hoc optime.ff. de excuſ. tuto.l. diximus circaprin. ſꝫ nōne honor eſt iudicē eēvt sͣ. de ap. vtdebitus. ⁊. C. qn̄ꝓuo. nō eſt ne. l.oēm honorē. etmaior honor videt̉ ſolus ludex eſſe qͣꝫ cū alio: ad hͦ. jͣ. d̓cōceſ. p̄ben. c. vl. videt̉ ergo collega ſuſpectus in ꝓnunciando facilius illū ſuſpectū vt ſolus iudex remaneat.ſed dic ꝙ licet iudici debeat̉ honor: tn̄ idē onus: vt. sͣ.e. paſtoralis. ibi exonerare. ⁊cͣ. ⁊. ff. de mu. ⁊ ho. l. vl. §iudicādi. vnde nō eſt ibi tanta ſuſpitio: qꝛ non p̄ſumit̉quis appetere oneroſa: ⁊ ideo in his taciturnitas nonhabet̉ ꝓ cōſenſu. ff. de ꝓcu. filiuſfa. §. inuitus. ⁊ dixi d̓hoc. jͣ. de reg. iur. is qui tacet. p̄terea ſi male ꝓnūciat inhoc eaſu nō deeſt appellationis refugiū. jͣ. eo. ab arbitris. (Et ſi nō appellaret grauatꝰ trāſiret interlocutoria in rem iudicatā: vt ſcripſi poſt Inno. et Hoſti. indecre. prudentiā poſt prin. ſuꝑ ver. conſtare. Io. an.a ¶ Clauſula. ex quo em̄ ſimpliciter dati ſunt: vnusſine altero ꝓcedere nō pōt. sͣ. eo. cauſam matrimonij. etc. vno impedito. ergo vno ita ꝙ non poſſit cōmitterealij ꝓcedere nequeunt. Io. an. b ¶ Cū aūt. hͦ notatBer. sͣ. e. ſuꝑ queſtionū. §. quē vero. in vl. glo. ⁊ Hoſt.ibidē. c ¶ Epiſcopi. idē in ſubdelegato delegati pape: qui delegauit nō in totuꝫ vt in p̄dicto. §. quē vero.(Ulde ꝙ poſt Inno. dixi in p̄alle. decre. ſuꝑ queſtionū ad fi. ſuꝑ. ꝟ. auditores. ibi tenet ꝙ etiā ſi totū delegauit anteqͣꝫ ſubdelegatus citet ꝓponet̉ ⁊ ꝓbabit̉ recuſationis cā coraꝫ delegato. bene fa. jͣ. c. ij. de materia.vi. ꝙ ſcripſi de ap. cū ſpāli in glo. ꝓpriū. ⁊ in ſpe. de recu. §. fi. in fi. Io. an.) ſi aūt ipſe ep̄s recuſaret̉ eligerentur arbitri. sͣ. de ap. cū ſpāli. ſꝫ qͣre tūc nō audit̉ ſuꝑiorſicut ⁊ hic. rō: qꝛ luriſdictio ordinaria fauorabilis. Itēnō ita de facili pōt haberi ſuperiꝰ ordinariꝰ licet interdū poſſit: ſed ad ea q̄ frequētiꝰ ⁊cͣ. ff. de legi. nā ad eaſicut nec ſic de facili pōt adiri papa: ⁊ ideo ſi recuſaturdelegatꝰ ip̄ius itur ad arbltros: omni ergo caſu papalaboribꝰ ⁊ expēſis ꝑtiū voluit ꝓuidere. d ¶ Ide. ēſcꝫ ꝙ corā ep̄o ꝓbabit̉ cā recuſatiōis. ⁊ hͦ nō. Hoſt. jͣ. d̓ap. legitima. e appellari. nec valet ꝯſuctudo in ꝯͣriū: vt. sͣ. e. li. de cōſue. c. ij. ⁊ ſic no. ꝙ lꝫ quo ad q̄dā ſitidē cōſiſtoriū ep̄i ⁊ ſui officialis: nō tn̄ qͦ ad oīa. ad idēsͣ. ti. ꝓxi. c. ij. ⁊. iij. ſꝫ nōne appellatio ⁊ recuſatio ſuntparia: vt. sͣ. de appel. ſuꝑ eo. ij. rn̄ſo: dic ꝙ iſtud intelligit̉ quo ad modū: vt ibi no. j. ſicut nō admittit̉ fruſtra

toria appellatio: ita nec fruſtratoria recuſatio: vn̄ recuſo ⁊ ſi nō grauer: tn̄ nō appello niſi grauer. appello aiudice in quē cōſenſi: quē tn̄ nō recuſo: in multis alijseſt diſſimile: ⁊ quo ad caſum noſtrū eſt rō: qꝛ lꝫ de natura appellationis ſit vt eatur ad maiorē vt dixi. sͣ. c.ꝓxi. non ſic in recuſatione vt patet. sͣ. j. rn̄ſo. etin hoc itur ad arbitros: vt. sͣ. eo.ſuſpitionis. ⁊ deap. cum ſpectali.Odex ab.Suntria dicta. ſcd̓mibi: Poſt recuſationem. tertium.ibi: Extūc. Do.declarat notataper Bern̄. sͣ. deap. ſecūdo requiris. in glo. pe. etper modernosibideꝫ. (et de appel. cum ſpeciali. Iohan. an.) ⁊per Gof. in ſumma. de ap. §. dubitari. (et eo. titu. poſtremo. Ioh̓. an.et Guil. in ſpe. de recu. §. vlti. ver. ſed quid ſi is iudex.partes patet. Ioh̓. an. f ¶ Apo. ſe. ideo dictū: quisdelegatus ab alio nō delegat: vt dixi. sͣ. e. ſi duo.g ¶ Legitime. aliquas cōcordantias dedi. sͣ. c. ꝓxi.h ¶ Proponat̉. in contrarium videbat̉: quia inefficax eſt apud ip̄m iuriſdictio: ex quo eligi poteſt: quianihil refert an aliquid ipſo iure inefficax ſit: an per exceptioneꝫ. ff. de regū. iur̄. l. nihil intereſt. ff. ex qui. cau. īpoſ. ea. l. fulcinius. §. fi. ſi in diem. ſi ergo inefficax eſtiuriſdictio in delegante. ergo et in delegato qͥ partibꝰeius fungitur. ff. de iuriſdi. om. iudi. l. ⁊ ſi p̄tor. ⁊. ff. deoffi. eius cui mā. eſt iuriſ. l. j. §. qui mādata. Itē ꝑs luriſdictionis eſt delegare. ff. de iuriſdi. om. iu. l. iij. in fi.cū ergo alias ꝑtes iuriſdictionis aggredi nō poſſit: etgo nec iſtā. inſpicimꝰ em̄ an delegās cognoſcere valuerit: vt ſic demū delegatio valeat. C. qui ꝓ ſua luriſdi. l.vna. hinc eſt ꝙ ſi ꝓcōſul cōmittat cām anteqͣꝫ ingrediatur ꝓuinciā qꝛ: tunc cognoſcere nō pōt nec delegatusab ipſo niſi tūc demū cū ingreſſus fuerit. ff. de offi. ꝓcō. obſeruare. §. vl. Itē delegatꝰ p̄uenire nō potuit diligētiā recuſantis. ad hͦ. sͣ. de ap. ſepe. ⁊. e. oblate. itē exceptio q̄ obſtat vēditori ⁊ emptori. ff. de cōtrahē. emp.l. dolia. §. j. ( Fa. Cle. de ꝓcu. religioſus. Io. an.) ꝓ iſtiꝑte facit: qꝛ cā ſuſpitionis ꝑſonā afficit: vnde ꝯͣ ſubdelegatū nō cōpetit. ff. de diuer. ⁊ tēp. p̄ſcri. l. an vitiū. etꝑſonales exceptiōes ꝑſonas nō egrediunt̉. ff. de excep.exceptiones. vn̄ mutatiōe ꝑſone vitiū abolet̉. .j. q. j. cito de filijs p̄ſby. ex trāſmiſſa. ff. vt i. poſ. ſi duo. §. nō vldeor. Itē videmꝰ ꝙ ordinariꝰ etiā recuſatꝰ delegat: defo. cōpe. ſi qͥs ꝯͣ. ⁊ d̓ ap. cū ſpāli. itē licet iudex ſit ſuſpectus: dū tn̄ non recuſet̉: tenet eiꝰ ꝓceſſus: vnde tria tꝑdiſtinguēs hec decre. altercationē determinat.Nequibit. intellige cū inceperit ſubdelegatꝰ vtſluriſdictiōe. jͣ. c. ꝓxi. Idem Io. mo. ⁊ reſpicit glo. verbū recuſari. nō ꝟbū impugnari vt ſit ſenſus: ꝙ ſi re integra ſubdelegatū reuocaret ꝙ pōt vt ibi adhuc recuſari poſſet. Idem ⁊ ſi ſubdelegatus nō recipit ſubdelegationem. Io. an.) k ¶ Quod poſſet. ſcꝫ recuſari etfacta cōmiſſio impugnari. Io. an.

Diuiſis

Ad.

Ad.

Ad.

Ad.

Ad.

Ad.