Nos igit̉ ad tā p̄claꝝ teſtīoniūac ſcōꝝª patrū ⁊ doctoꝝᵇ cōemſnīam apl̓ice cōſideratōnis. adquā dūtaxatᶜ hec declarare ꝑtinet. aciē ꝯuertēteſ. ſacro approbāte ꝯci. decl̓amꝰ p̄dictū apl̓m⁊ euāgeliſtā ioannē rectū in p̄miſſis facte rei ordinē tenuiſ-
ſe. nartando ꝙ xp̄o iā mortuovnus militū lācea latus eiusaperuit. ¶ Porro doctrinamoēm ſeu pōemᶠ temere aſſerētem aut vertentē in dubiūᵍ. ꝙſub̓a aīe rōal̓ ſeu intellectiueⁱꝟe ac ꝑ ſe hūani corporis nonſit forma. velut erroneam ac
t ¶ Dixit. xix. c. ad fi. ⁊ ad lr̄aꝫ hic ponit̉ textus euāgelij.que gloſar̄ n̄ ē meū. a ¶ Scōꝝ .ſ. aug. ſuꝑ io. ẜmōe. c. xx⁊ .xv. d̓ ci. dei. c.xxvi. ip̄e. ⁊ āb. ſuꝑ epl̓a ad ro. ⁊ theophilib ¶ Doctoꝝ vt thōe. iij. ꝑte. q. lxi. arti. v. ſcoti C ſuꝑ io.ſuꝑ. iiij. ſē. Fert̉ ēt ꝙ tꝑe ꝯcilij ꝯgregati fuerūt ad hͦ theologi doctoreſ ꝑ clemētē qͥ hͦ tenuer̄t.c¶ Dūtaxat. d̓ bapmaiores ī pͥn. cuꝫſuis ꝯcor. n ob. lxxx. d. c. ij. vt ibi noͣd ¶ Aꝑuit. ſeq̄bat̉⁊ ꝯſtōe ꝯcilij ēt correcta ⁊ ī audiētiapublicata. vt dixiī pemio ꝙ textusmattei qͥ dicebat̉ī qͥbuſdā libriſ antiqͥs ſb̓ alio ordīehͦ naͣrrare ꝑ anticipatōꝫ ītelligi ⁊ exponi dēbat. hͦ rēouitio. forte ex eo ꝙ ille textꝰ ī mattheo cōit̉ n̄ hēt̉. ⁊ āticipatio d̓r ab an̄ ⁊ capio cū .ſ. an̄ capit̉ l̓ ponit̉ poſtponēdū. sͣ.dereſcri. cām. Sꝫ q̄rit̉ qͥd vꝫ ad fidē hoc diſputaſſe. qd̓ hͦd̓r d̓ hoc ordine. ſine dubio ꝯiūx xp̄i eccl̓ia q̄ regnat a d̓ogenitos ita formari poterat ꝑ plagā ⁊ vndas fluētes xp̄oviuēte ſic̄ xp̄o mortuo. nec ī hoc diſputatio hec reſpicit fidē. ſꝫ opīo hic dānata detrahit miracl̓o. euidētiꝰ .n. fuitmiraculū hoc de corꝑe mortuo qͣꝫ de viuo manaſſe. Itēd̓trahit figur̄ hic poſite vt. sͣ. dixi. Itꝭ d̓trahit fidei io. euā.qͥ vltimꝰ euāgeliū ſuū ſcribēs noͣbil̓r exp̄ſſit hūc ordinē⁊ his reſpectibꝰ ꝯciliū hunc ordinē approbat.e¶ Porro ſcd̓a ꝑs q̄ duo facit prīo qͣndā opīonē reprobat. ſcd̓o illā ꝑtinaciter tenentes hereticos iudicat.f¶ Poſitōꝫ. vtūt̉ theologi ⁊ artiſte hoc ꝟbo qͦ ēt nos vtimur. de ꝯfeſ. c. i. vbi de hͦ ſatꝭ li. vi. fatet̉ aūt qͥs ⁊ credit id¶In dubiū de her̄. dubiꝰ. ¶ qd̓ pōit de iuriu. c. vl. e. li.h ¶ Intellectīe. de ſenſitiua .n. ⁊ de vegitatia n̄ fuit opīoſenſitiua .n. q̄ ſentimꝰ ꝑ ſenſus corporeos certū ē ꝙ corrūpit̉ corꝑe corrupto. ⁊ ſic nō p̄t dubitari qͥn ſit de corporis forma. Idē de vegitatīa qͣ vegetam̄ nutrimur ⁊ augm̄tū ſumimꝰ. in pͥma cōicamꝰ brutꝭ. ī ſcd̓a ēt plātꝭ. Sꝫ de ītellectiua l̓ rōali fuit ꝯͣria opīo. q̄ p̄cipue fundabat̉ ſuꝑrōe p̄dicta. Cū .n. n̄ vniri dico accn̄tal̓r. ſꝫ ꝑ ſe ⁊ eēntial̓rſit inſeꝑabl̓r vniri. gͦ forma n̄ p̄t eē ſine maͣ ꝓpria. ſꝫ oīaītellectiua cū ſit īcorruptibil̓ remanet corrupto corporecorpori n̄ vnita. gͦ n̄ vnit̉ corpori vt forma ꝑſe ⁊ eēntial̓rSꝫ an̄qͣꝫ huic inductōi rn̄deā ē ſciēdū. ꝙ opīo hic approbata ꝓ qͣ facit de ce. miſ. in qͣdā. ſic ꝓbatur ẜm phm̄. viij.meth. Dr̄ia ſumit̉a formā rei. ſꝫ dr̄ia ꝯſtitutīa hoīs ē rōnale qd̓ de hoīe d̓r rōe aīe intellectiue. gͦ ip̄a ē hoīs formaIt̓ demōſtrat̉ ex rōe ſpēi hūane. naͣ .n. rei on̄dit̉ ex ipſiꝰꝗꝑatōe ꝓpria vero oꝑatio hoīs inqͣꝫtū hō ē intelligere. oꝫg ꝙ ſortiat̉ ſpēm ẜm illud quod ipſiꝰ oꝑis ē principiūſortit̉ aūt ſpēm vnūqd̓qꝫ ꝑ ꝓpriā forma. exqͦ relinqͥt̉ ꝙprincipiū intellectiuū l̓ aīa intellectīa ſit ꝓpria hoīs forma. Sꝫ aduertendū ꝙ qͣꝫto forma ē nobilior. tāto plusdn̄abit̉ maͣe corporali ⁊ minꝰ ei īmergit̉ ⁊ plꝰ eā exceditſui virtute. vn̄ aīa vegetabilis pluſqͣꝫ forma metalli. ſenſibilis pluſqͣꝫ vegitabilis. Intellectualis gͦ in nobilitate vltīa in tm̄ excedit in hoīe maͣꝫ corporalē. ꝙ hꝫ aliquāoꝑatōꝫ ⁊ ꝟtutē in qͣ corporal̓ maͣ n̄ cōicat. q̄ virtꝰ d̓r ītellectiua. Demr̄at e̓t id Ariſt. ij. de aīa qꝛ id q̇ primū aliqͥd oꝑat̉ ē forma illiꝰ cui oꝑatio attribuit̉. ſicut qͦ pͥmoſanatur corpus eſt ſanitas. qͥ prīo ſcit aīa ē ſcīa. ſanitasgͦ eſt formā corporis ⁊ ſcīa forma eſt aīe ad corporis vnionē. Secūdo inducebat id qd̓ dicit phūs. iij. de aīa. aīaergo eſt. forma corporis. ⁊ ſcīa eſt forma aīe. Certū ē aūtꝙ primum quo viuit corpus eſt aīa. ⁊ cum vitā māife-
ſtetur ẜm diuerſas oꝑationes in diuerſis gradibus viuentium. id quo primo operamur vnūquodqꝫ illorumoperuꝫ vite eſt anima. Anima enī eſt quo primo nutrimur ſentimus ⁊ mouemur ſcd̓m locū. ergo ſil̓r id quoprimo intelligimus. ſiue dicatur intellectus. ſiue aīmaintellectiua. ē forma corporis. ⁊ negans oportet ꝙ inueniat quō iſta actio ei conueniat.exꝑitur enī. q̄ſqͥsſeipſum eſſe q̄ intelligit. Attribuit̉autem actio alicui tripliciter. vtpatet. v. phyſ. autẜm ſe totuꝫ. ſicutmedicꝰ ſanat. autẜm partem ſicuthō videt per oculum. aut per accidens. ſicut dicimus ꝙalbum edificat. qꝛ accidit edificatori eſſe albū. Cū ergodicimus andream intelligere. certuꝫ non eſt hoc ſibi attribui per accidens. cum hoc inqͣꝫtū eſt hō de ip̄o eſſentialiter p̄dicetur. ergo aut oportet dicere ꝙ intelligat ẜꝫſe totū. quod ēt poſuit plato dicens hoīem eſſe animamintellectiuā. aut dicere oꝑtet ꝙ intellectus ſit aliqua ꝑsipſius anime primum ſtare non pōt. quia idem ip̄e hōeſt qui ꝑcipit ſe intelligere ⁊ ſentire. ſentire vero nō pōiſine corpore. vnde oportet animamſenſitiuā eſſe aliquāhominis ꝑteꝫ. Relinquit̉ ergo ꝙ intellectus qͦ andreasintelligit ſit pars ipſiꝰ andree. ita ꝙ intellectus aliquomō ipſi corpori vniat̉. Et lꝫ aliqͥ dixerint hanc vnionemꝑ ſpem eſſe intelligibilē q̄ duplex hꝫ ſubiectū. intellectūpoſſibilē ⁊ fantaſmata. alij aūt ꝙ intellectus vt motorvnit̉ corpori. quod vnū eſſeˡ pꝫ multꝭ rōibus ⁊ iſte due ſufficiāt. Intellectus n̄ mouet corpus niſi ꝑ appetitū. cuiꝰmotio non p̄ſupponit oꝑatōeꝫ intellectꝰ. Nō ergo ideointelligit. a. qꝛ mouet̉ ab intellectu. ſed potiꝰ eꝯͣrio qꝛ intelligit. iō ab intellectu nō mouet̉. ꝯcludit̉ ergo. ꝙ vnit̉vt eſſential̓ formā. Itē ſi aīa intellectiua ſe hr̄et vt motor. certū eſt ꝙ nauis pōt. eſſe ſine nauta. qͥ ſe hꝫ ad eamvt motor. ergo ēt poſſet eē ꝙ xp̄i corpus humanuꝫ ſineaīa ſumpſiſſꝫ. quod ē ꝯͣ fidē. s. e. c. ⁊ sͣ. e. firmiter Cū ergoprincipaliter incarnatio ordinetur ad ſalutē aīe. inutil̓fuiſſet incarnatio ſi aīa n̄ eſſet eēntial̓ corporis forma.⁊ ꝑ hoc vides rōꝫ qͣre opīo hic dānata iudicat̉ he̓tica. qꝛeſt ꝯͣ fidē incarnatōis: eſt ēt ꝯͣ fidē reſurrectōis. hꝫ enī fides ꝙ reſurgemꝰ cū corporibꝰ q̄ nūc geſtamꝰ. vt pꝫ. e. ti.c. firmiter. in fi. pͥme ꝑtꝭ. ſed ſi aīa n̄ eēt eēntial̓ forma coporis. ad qͥd reſurgerent corpora n̄ videmꝰ. Tenētes opi.hic reprobatā pͥmo inducebāt qd̓ ī prī. dixi. Ad qd̓ rn̄det̉. ꝙ ẜm ſe cōuenit aīe corpori vniri. ſicut ẜm ſe ꝯuenitcorpori leui ſurſuꝫ eē. ⁊ ſicut leue manet cū a loco ꝓpriofuerit ſeparatū cū aptitudine ⁊ inclinatōe ad ꝓpriuꝫ locu. ita aīa hūana manet in ſuo ꝓprio eē cū fuerit a corpore ſeꝑata hn̄s aptitudinē ⁊ inclinatōꝫ naͣlē ad corporꝭvnionē. Secūdo inducebāt qd̓ dicit phūs. iij. de aīa. ꝙ ītellectus eſt ſeꝑatus. ⁊ ꝙ nulliꝰ corporis eſt actꝰ. ergo n̄vnitur corpori vt forma. Sed dic ꝙ phūs intelligit ſeꝑatum. qꝛ intellectus nō eſt virtus alicuius organi corporalis. ſicut virtus viſiua oculi. conſtat etenim ꝙ intelligere non eſt actus qͥ poſſet exerceri ꝑ aliquod organuꝫcorporale ſicut viſio ſed eſt in maͣ inqͣꝫtū ip̄a aīa cuiꝰ eſthec virtus. eſt hoīs forma ⁊ terminꝰ generatōis hūane.Et ꝙ ſit in materia probat̉. ij. phy. quia homo generathoīeꝫ. dicitur ergo aīa intellectina ſeparata ẜm virtutēintellectiuā que nō eſt alicuiꝰ organi corporal̓. Et ſic ēt.reſpondetur ad id quod tertio dicebant. ꝙ ſi intellect
4 4