plenā ī circūitu igne copioſo ſuccēſā demerſa ēUbi ſācta dei pſallēs triduo vixit vltimo gladio aīaduerſa ē. Itaqꝫ pͥma lucia ī ꝟginitate ꝑmanēs: martyriū ꝓ xp̄o paſſa ē. Iſta ꝟo in viduitate ꝑſeuerans: mori ꝓ xp̄o non recuſauit.Quaꝝ aīe gl̓iaꝫ celeſtis regni ineternū pacificepoſſidebūt. Ad quā nos ꝑducat ih̓s filiꝰ dei: qͥſit benedictꝰ in ſecula ſeculoꝝ. Amen.Sermo. lxviij. de laudibꝰ vere amicitie. q̄ hoīes in ſāctitate ꝯſeruat.¶ OEatus qui inuenit amicū veꝝ. Sapientis ꝟba ſuntiſta originalit̓ Ecc̄i. xxv. ca. Satisefficax eſt tā in ſpūali qͣꝫ ciuili vita: vinculū amicitie vere: qͣ hoīes cōmunicant ſibijp̄is vtrāqꝫfortuna Propterea a macrobio. ſpecies iuſticieponit̉ ⁊ ab ip̄o atqꝫ a carceris ſapientibꝰ mirislaudibus p̄conizat̉: qꝛ tamē pleriqꝫ ferales potius qͣꝫ rōnales hoīes amicitiā ⁊ paruipendūt⁊ fugiunt. Idcirco in p̄ſenti ſermone de eiꝰ laudibus erimus verba facturi: de qua tria myſteria ꝓponimus cōtemplanda.¶ Primū d̓r cōmendationis.¶ Scd̓m diſtinctionis.¶ Tertiū ſignificationis.Ꝙ oēs ſācti ⁊ morales ph̓i glorioſe loquunt̉ de amicitia. ¶ Capl̓m .i.Rimuꝫ myſterium ꝯtēplandū de amicitia d̓r cōmēdationis. Oēs qͥppe tam ſācti qͣꝫ ph̓imorales de illa glorioſe loquūt̉. Vnde ſapiēsEcc̄i. vj. ca. ait. Amicꝰ fidelis ꝓtectio fortꝭ. ExCaſſiodorꝰ in libro de amicitia. In hūanis rebus nihil amicitia dulcius īuenit̉: nihil ſanctiꝰappetit̉: nihil fructuoſiꝰ cuſtodit̉. Et in eodemli. Amicitia ꝓpria ſuauitate ꝟtutesʸ alias condit: aduerſa tꝑat: triſtiaqꝫ iocundat. Et ideꝫ inepl̓is. Sine amicis oīs cogitatio eſſet tediū oīsoꝑatio labor: oīs terra ꝑegrinatioˡ: oīs vitā tormētū: ſine amicoꝝ ſolatio: viuere eēt mori. EtAmbro. li. d̓ officijs. Solatiū qͥppe vite huiꝰ ē:vt habeas cui pectꝰ tuuꝫ aperias: cui archanacōices: cui ſecreta tui pectoris cōmittas: vt colloces tibi virū fidei ē: qͥ in ꝓſperis gratulet̉ ī triſtibꝰ cōpatiat̉: in ꝑſecutionibꝰ abhortetur. EtUalerius maximus li. iiij. Amicitie vinculumpotēs ē ⁊ p̄ualiduꝫ: neqꝫ vll̓s ex ꝑte ſanguinisviribꝰ inferiꝰ. Et Quintilianꝰ in li. declamationū. Nō reperio qͥd in rebꝰ hūanis excogitauerit natura p̄ſtātiꝰ amicitia: qͥd ꝯcordia ꝯͣ fortunā maius auxiliū. Et Saluſ. in iugurtino. Nōexercitꝰ neqꝫ theſauri ſūt regni p̄ſidia: ſed veriamici: qͦs neqꝫ armis cogere: neqꝫ auro parerequeas: officio fideqꝫ parant̉. Et Seneca in lib̓.de tranqͥllitate animi. Nihil eque oblectat animū: qͣꝫ amicitia fidelis ⁊ dulcis. Et Theophraſtus ph̓s. Quāti ē ſine aīa corpꝰ: tāti ē ſine amicis hō. Et ſcd̓s ph̓s interrogatꝰ ab adriano ceſare. qͥd eſt amicus. rn̄dit. deſiderabile nomen:infelicitatis refugiū: indeficiēs quies: amandafelicitas. Et Ariſto. in. viij. Ethico. ca. j. Amicitia maxime neceſſaria eſt in vitā: ſine amicisnullus eligeret viuere: habēs reliqͣ bona oīa etmendicantibus et principatus et ptātes poſſidentibus: videt̉ amicis maxime opus eſſe. Etideꝫ in. ij. politice. Amicitiā qͥdem putamꝰ maximū eſſe bonoꝝ ciuibꝰ. Et idē in. iij. topicoꝝ.Magis eligenda eſt ſuꝑabundantia amicitieqͣꝫ pecuniaꝝ. Et Tullius ī q̄ſtionibus tuſculanis. Sūmū genꝰ felicitatis eſt hr̄e amicos. Etidē in li. illo de amicitia d̓ qͦ inquit auluſgeliusin .j. noctiū acticaꝝ. Ꝙ cū librū illuꝫ cōponeretlegit librū theophraſti d̓ amicitia ait. Exceptaſapīa nil melius eſt datuꝫ hoī a dijs īmortalibꝰamicitia. Et iteꝝ ibi. Solem e mūdo tollere vident̉: qͥ amicitiā ē vita tollūt: qꝛ nihil a deo meliꝰ habemꝰ: nihil iocūdius. Et iteruꝫ. Ego voshortari tm̄ poſſū: vt amicitā oībus rebꝰ humanis anteponatis. Nihil em̄ eſt tā nature aptuꝫtāqꝫ cōueniens ad res vel ſcd̓as vel aduerſas.Et idē li. j. de finibꝰ bonoꝝ ⁊ maloꝝ. Omniuꝫrerū qͣs ad beate viuēdū ſapīa cōparauit. nihileſt maius amicitia: nihil vberius: nihil iocūdius. Sed p̄ter p̄dicta querunt aliqui: vtꝝ felix īdigeat amicis. Et poſſet argui ꝙ non: qꝛ qͥcūqꝫſūt ꝑ ſe ſibi ſufficiētes ex bonis q̇ hn̄t: non indigēt amicitia alioꝝ: ſꝫ felix ꝑ ſe oīuꝫ bonoꝝ ſufficientiā hꝫ. gͦ nō videt̉ indigere amicis. In oppoſitū ꝟo arguit̉ tali rōne. Inter oīa exterioraeſt maximū bonū hr̄e amicos. vt ꝓbatū ē paulo ſuꝑius ꝑ Ariſto. Si gͦ felici cui oīa bona tribuunt̉ nō dant̉ amici: tūc felici deerit maximūbonoꝝ exterioꝝ ſcꝫ amicitia qd̓ eſt ꝯͣ rōneꝫ felicis. Rn̄det ab iſta ſoluēda. ꝙ aut loqͥmur de felicitate celeſtis patrie: aut de felicitate pn̄tis vite. Primo em̄ ſi loquimur de ꝑfecta felicitate q̄erit in patria. tunc aut loqͥmur de neceſſitate beatitudinis: aut de bene eſſe. Primo mō dico ꝙſocietas amicoꝝ nō reqͥrit̉ de neceſſitate ad beatitudinē patrie. qm̄ ille qͥ habet totaꝫ plenitudinē ſue ꝑfectionis in vno nō indiget in alia. ſedbeatus in patria habet totam plenitudineꝫ ſueꝑfectionis in deo. ergo nō indiget alio. Et hoceſt qd̓ ſcribit̉ Sapīe. vij. ca. Venerūt aūt mihiom̄ia bona pariter cum illa .ſ. cum diuina ſapīaq̄ in dei clara viſione cōſiſtit. Vnde Augꝰ. viijlib̓. ſuꝑ Gen̄. ad lr̄am dicit. ꝙ creatura ſpūalis