veritates. Prima veritas ẜm Nico. de lyraſuper iſto paſſu. Ꝙ raptus ꝓprie importat quandam violentiam alicuiꝰ rei cōtra motum naturalem ſibi: qd̓ pōt eſſe dupliciter Uno mō qͣꝫtūad terminū motus vt ſi lapis moueat̉ ſurſum.Alio modo quātū ad modū motus vt ſi lapisperimpulſum violentū ferat̉ deorſum velociqͣꝫnatus eſt moueri. Sic aīa homīs dicit̉ rapitid qd̓ eſt p̄ter naturā. Uno mō quātuꝫ ad terminū raptꝰ puta qn̄ rapit̉ ad penas. Alio modo qͣꝫtum ad modū homini ꝯnaturalē Et ſic lꝫaīa nata ſit moueri in deū: tamē modus ꝯnaturalis ẜm ſtatum vite p̄ſentis ē ꝙ in cognitionēdiuinaꝫ aſcendat per cognitionē ſenſibiliū ⁊ ſicvtens ſenſibꝰ: id̓o qn̄ ducit̉ in cognitionē diuiuinoꝝ a ſenſibus abſtractam d̓r rapi: inquātūhoc ſit p̄ter modū ſibi cōnaturalē. Poſt reſurrectionē ꝟo qn̄ erit in corpore glorioſo opus ītellectiue nullo modo impediēte raptꝰ non habebit ibi locuꝫ. ¶ Sd̓a veritas ꝙ Paulꝰ in raptu vidit eſſentiā diuinā: ſic̄ determinat Augad paulā de videndo deum: ⁊ in xij. ſuꝑ Gen.ad lr̄aꝫ qd̓ ⁊ v̓ba apl̓i deſignant: dicit em̄ ſe ardiuiſſe ineffabilia verba q̄ non lꝫ homini loqui:huiuſmodi autē vident̉ ea que ꝑtinent ad viſionem beatoꝝ que excedit ſtatum vie: ẜm illudEſa. lxiiij. Oculus nō vidit deꝰ abſqꝫ te q̄ p̄paraſti diligētibꝰ te. Quare ſpernēdi ſunt illi quidixerunt Paulū nō vidiſſe ip̄am dei eſſentiaꝫ:ſed quandā refulgentiaꝫ claritatis ip̄iꝰ. ¶ Tertia veritas ẜm Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. clxxv. ꝙ diuina eēntia videri ab intellectu creato nō pōt niſiꝑlumē glorie: qd̓ tamē dupliciter ꝑticipari p̄tUno modo ꝑ modū forme īmanentis ⁊ ſic beatos facit ſanctos in patria. Alio modo ꝑ modūcuiuſdam paſſionis trāſeuntis: ⁊ hoc modo lumen fuit in Paulo qn̄ fuit raptus. Et ideo extali viſione nō fuit ſimpliciter beatꝰ vt fieret redundātia ad corpus: ſed ſoluꝫ ẜm qͥd. Et ſic nōfuit beatꝰ habitualiter ẜꝫ ſolum habuit actū beatorū. ¶ Quarta veritas ꝙ noīe tertij celi pōtintelligi aliqͥd corporeū: ⁊ ſic tertiū celū eſt empirreū quod d̓r tertium reſpectu celi aerei ⁊ celi ſiderei: vl̓ reſpectu celi ſiderei: ⁊ reſpectu celiaquei ſiue criſtallini. Et d̓r raptus ad tertiū ceſum: nō qꝛ raptꝰ ſit ad videndū ſimilitudinemalicuiꝰ rei corporee ſꝫ ꝓpter hͦ ꝙ locus ille ē ꝯtēplationis beatoꝝ. Ibi ergo dicit ſe raptū. qꝛ deus oſtendit ei vitā in qͣ videndus ē ineternumEt qꝛ viſio dei nō pōt eē ſine delectatiōe: ꝓpterea nō ſolū ſe dicit raptū ad tertiū celū rōne cōteplationis ſꝫ eēt in paradiſum recte delectationis cōſequētis. ¶ Quinta ꝟitas ꝙ Paulus īraptū fuit a ſenſibꝰ alienatꝰ. Nā vt inqͥt Augxij. ſuꝑ Gen̄. ad lr̄am. Niſi ab hac vita quiſqꝫquodāmodo moriat̉ ſiue omnino exiens d̓ corpore ſiue auerſus ⁊ alienatꝰ a ſenſibꝰ in illaꝫ nōſubuehit̉ viſionē. Ratio eſt ẜm Tho. qꝛ oportet cū intellectus homīs eleuat̉ ad altiſſimā deieēntie viſionem: vt tota mētis intentio illuc aduocet̉ ita ſcilꝫ ꝙ nihil intelligat aliud ex fantaſmatibꝰ: ſed totaliter ferat̉ in deuꝫ. Non em̄ peraliqd̓ fantaſma p̄t dei eēntia videri qͥnimo necper aliquam ſpeciem intelligibilem creataꝫ. qꝛeſſentia dei ī infinitū excedit non ſolū om̄ia corpora quorū ſunt fantaſmata: ſed etiā omnē ītelligibilē creaturā Ideo impoſſibile eſt ꝙ homoin ſtatu vie videat deū ꝑ eſſentiā ſine abſtraction a ſenſibꝰ. Notandū tn̄ ꝙ anima xp̄i ī ſtatuvie videbat diuinā eſſentiā abſqꝫ abſtractionea ſenſibus. nam ītellectus illius anime erat glorificatus ꝑ habituale lumen glorie quo diuināeſſentiā videbat multo amplius qͣꝫ aliquis angelus vel homo. Erat aūt viator ⁊ diſpēſatiuepatiebat̉ nō ꝓpter aliquē defectū ex parte ītellectus. Ideo non eſt ſimilis ratio de eo ⁊ alijsviatoribꝰ. ¶ Sexta veritas ꝙ Paulꝰ poſtqͣꝫceſſauit videre deū ꝑ eēntiā memor fuit illoruꝫq̄ in illa viſione cognouerat ꝑ aliqͣs ſpecies ītelligibiles habitualiter ex hͦ in eius ītellectu relictas: ſic̄ etiā abeūte ſenſibili remanēt alique impreſſiones in aīa qͣs poſtea ꝯuertens ad fantaſmata memorat̉. Un̄ nec totā illā cognitionemaut cogitare poterat aut ꝟbis exprimere. hecTho. ſcd̓a ſcd̓e. q. vbi ſupra. arti. iiij. in reſponſione ad tertiū argu. ¶ Septima ꝟitas ꝙ lꝫ aīaPauli fuerit a fantaſmatibꝰ ⁊ ſenſibiliū ꝑception abſtracta: nō tn̄ fuit ita a corꝑe ſeꝑata vt einō vniret̉ qͣſi forma. lꝫ d̓ hͦ dubitari poſſit ꝓpt̓ip̄iꝰ apl̓i ꝟba qͥ ait: ſiue in corꝑe ſiue exͣ corpusneſcio deꝰ ſcit. Hoc aūt vt Hieroꝰ ait in ꝓlogoſuꝑ Danielē. qͥdā intelligere voluerūt ꝙ apl̓signorabat an corpꝰ eiꝰ fuerit raptuꝫ ſimul cumaīa vel nō. Sꝫ Augꝰ. xij. ſuꝑ Gen̄. ad lr̄am dic̄ꝙ apl̓us ſciuit ſe fuiſſe raptū ẜm aīam ⁊ nō ẜmcorpus: neſciuit tn̄ qͣliter aīa ſe haberet ad corpus. Un̄ poſt longa inqͥſitionē: Augꝰ ꝯcluditdicens. Reſtat fortaſſe vt hͦ ip̄m eū ignoraſſe ītelligamus. vtꝝ qn̄ in tertiū celuꝫ raptus eſt incorꝑe fuerit aīa: quō eſt aīa in corꝑe cū corpusviuere d̓r: ſiue vigilantis: ſiue dormientis: ſiuein extaſi aſenſibus corꝑis alienati: an oīno decorpore exierit vt corpus mortuū iaceret Sedvt ideꝫ Augꝰ poſtmodū refert dubitante apl̓oqͥs veſtrū inde certus eſſe potuit. vn̄ qui ſuperhoc loquit̉ magis cōiecturaliter qͣꝫ ꝑ certitudinē loquit̉ Ex his apparet qͣꝫ reprehenſibiles inueniunt̉ hi qͥ bonorum tꝑalium falſa venenoſaqꝫ dulcedine decepti: alienā vitam felicitatēqꝫꝓmiſſam: aut negant aut acqͥrere nolunt. O qͣꝫ