CCCAXXVFo.
cīaruit humilitatꝭ exemplū dū pedes piſcatoꝝ ⁊ etiā ꝓditorꝭ ſui rex gl̓ie p̄cinctꝰ linteoſtudioſiſſime lauit. Mira patuit munificentie largitas dū ſacerdotibꝰ illis pͥmis ⁊ ꝑ cōſequēs toti eccl̓ie ⁊ orbi terraꝝ corpꝰ ſuū ſacratiſſimū ⁊ ſanguinē veꝝ ī cibū dedit ⁊ potū vt qd̓ erat futuꝝ ī ꝓximo ſacrificiū d̓o placens. ⁊ redēptiōis nr̄e imp̄ciabile p̄ciū eſſetviaticū ⁊ ſuſtentamentū. Mirꝰ tandē emicūit dilectiōis exceſſus. qn̄ in finē diligēs ſuostā dulci eos exhortatiōe ꝯfortauit in bonopetꝝ ſpēaliter p̄monēs ad fidei robur. ⁊ Iohāni offerēs pectꝰ ad recubitū iocundū ⁊ ſacrū. O qͣꝫ mira ſunt hͦ oīa repleta dulcedine.illi dūtaxat aīe q̄ ad tā celebre vocata ꝯuiuium tāto mētis currit ardore vt poſſit illd̓ ꝓpheticū eructare. Quēadmodum deſideratceruꝰ ad fontes aquaꝝ ita deſiderat aīa meaad te deus.Ieſus dolo venundatusAſſionē dulciſſimi ih̓u xp̄i pie ꝯſiderare volēti pͥmū occurrit ꝑfidia ꝓditoris. Qui tāte fuit fraudis venenorepletꝰ vt ſuū dn̄m ⁊ mgr̄m ꝓderet. Tāta fuit flāma male cupiditatꝭ ſuccēſus vt optimūdeū argēto venūdaret ⁊ p̄cioſiſſimū xp̄i ſanguinē vilis mercedis p̄cio cōpenſaret. Tante deniqꝫ ingratitudīs vt illū qͥ oīa ſibi ꝯmiſerat ⁊ ad honorē ⁊ dignitatē ⁊ culmē apl̓iceptātis ꝓuexerat inſeq̄ret̉ ad mortē Tāte duricie vt nec familiaritate ꝯuiuij nec hūanitate obſequij. nec ſuauitate colloquij a ꝯceptamalicia potuit reuocari. O mira benignitaſmgr̄i ī diſcipulū duꝝ. ⁊ pij dn̄i in ſeruum nequiſſimū. Certe bonū erat ei ſi natꝰ nō fuiſſꝫhō ille. Sꝫ qͣꝫuis inexplicabilis fuerit ꝓditoris īpietas. in īmenſū tn̄ eaꝫ exuꝑat agnid̓i dulciſſima māſuetudo. ī exēplū data mortalibꝰ vt iā nō dicat ab amico exaſperata humanitas. Si inimicꝰ meꝰ maledixiſſet mihiſuſtinuiſſem vtiqꝫ ⁊c̄. qꝛ ecce hō vnanimis q̄dux videbat̉ ⁊ notꝰ qͥ xp̄i panes edebat ⁊ ī illa ſacra cena cuꝫ illo dulces capiebat cibos.magnificabat ſuꝑ eū ſupplātatiōꝫ. ⁊ tn̄ agnꝰille mitiſſimꝰ. os in qͦ nō eſt inuētꝰ dolus. oriqd̓ abūdauit malicia in ip̄a ꝓditōis hora ſuaui oſculo applicare nō renuit vt oīa illi exhiberet que praui cordis ꝑtinaciam emollirepotuiſſent.Ieſus orans ꝓſtratus.Ciens nāqꝫ ih̓s oīa q̄ ſuꝑ eū erāt vētura ẜm altiſſime diſpoſitiōis arca-
num hymno dicto exijt in montē oliuaruꝫ.more ſolito oraturꝰ ad pr̄em. Et tūc p̄cipueiam mortꝭ inſtāte agone cum diſꝑſiōe qͦꝫ acdeſolatōe ouiū qͣs piꝰ paſtor tenero ꝯplexabat̉ affectu. fuit horribilis ī natura xp̄i ſenſibili imaginatio mortis vt diceret. pr̄ ſi fieripōt trāſeat a me calix iſte. Ꝙͣta ꝟo fuerit inſpū redēptoris ꝓ diuerſis cauſis anxietas. teſtes ſunt gutte ſudorꝭ ſanguinei ex toto corpore decurrētis ī terrā. Dn̄ator dn̄e ih̓u vn̄aīe tue tā vehemēs anxietas ⁊ anxia ſupplicatio. Nōne voluntariū oīno pr̄i ſacrificiū obtuliſti. Ueꝝ vt verā in te credētes nr̄e mortalitatꝭ naturā formaremur ad fidē. ⁊ ī tribulationū ꝑpeſſione ꝯſil̓i erigeremur ad ſpem⁊ maiores ergate amorꝭ ſtimulos hr̄emusnaturalē carniſ infirmitatē hmōi expreſſiſtieuidētibꝰ ſignis qͥbꝰ doceremur ꝙ ꝟe dolores nr̄os ꝑtulerꝭ. ⁊ nō abſqꝫ dolorꝭ ſenſu deguſtauerꝭ amaritudines paſſionū.Ieſus turba circūdatusAne qͣꝫ ꝓmptꝰ ad paſſionē fuerit ſpiritus in ih̓u ex hͦ euident̓ innotuit ꝙveniētibꝰ vna cū ꝓditore virꝭ ſanguinū ⁊ q̄rentibꝰ aīam ſuā cū facibꝰ laternis etarmis ꝑ noctē vltro occurrit ⁊ ſeip̄m manifeſtauit ⁊ obtulit. ⁊ vt cognoſceret hūana p̄ſumptio nihil ſe poſſe aduerſus ip̄ꝫ niſi qͥntum ip̄e ꝑmitteret oīpotētis ꝟtutꝭ ſue ꝟbo īprobos ſatellites terre alliſit. Sꝫ nec tuncmiſericordiā ſuā in ira ꝯtinuit. nec pietatisſue dulcedinē fauꝰ ille diſtillare ceſſauit. Nā⁊ mutilatā a diſcipulo aurē ſerui ꝓterui. manus ſue ꝯtactu ſanauit. ⁊ defenſorꝭ ſui zeluꝫab inuadentiū leſiōe cōpeſcuit. Maledictꝰfuror eoꝝ qꝛ ꝑtinax. dū nec maieſtatis miraculo nec pietatꝭ bn̄ficio potuit refrenariIeſus vinculis ligatꝰEniqꝫ ſine gemitu audire qͥs poſſit.qualiter in illa hora homicidas manus in regē gl̓ie iniecerūt truculētilictores. ⁊ innocētes mitis Ih̓u manꝰ vincūlis ꝯſtringētes ip̄m agnū māſuetiſſimuꝫ nihil obloquentē ad inſtar latronis ꝯtumelioſe traxerūt ad victimā. Quis tunc dolorisaculeꝰ diſcipuloꝝ corda penetrauit cū viderēt dilectiſſimū dn̄m ⁊ mgr̄m ſuū a ſuo cōdiſcipulo ꝓditū ligatis poſt terguꝫ manibꝰ qͣſimalefactorē duci ad mortē. cū ⁊ ille impijſſimus iudas penitētia ductus tanta poſtmodum fuerit ex hͦ amaritudine repletꝰ vt maluerit mori qͣꝫ viuere. Ue tamen homini illiCcc 3