Druckschrift 
2 (1495)
Entstehung
Seite
CCLIIIIv
Einzelbild herunterladen
 

Meditationes uite chriſti

noſtꝝ in hoc tꝑe mortalitatis. nūc quidē patriarchas reuiſere. nūc ꝟo ſalutare ꝓphetasnūc ſenatui immiſceri apl̓oꝝ. nūc martyruꝫinſeri choris. ſꝫ ⁊ beataꝝ v̓tutū ſtatꝰ ⁊ māſiones a minimo angl̓o vſqꝫ ad cherubin et ſeraphin tota mētis alacritate ꝑcurrendo luſtrare ꝓut quēqꝫ ſua deuotio feret apud qͦsmagꝭ afficit̉ immittēte ſibi ſpūꝓut vult. ſi ſteterit ⁊ pulſauerit ꝯfeſtim aperiet̉ ei. Idē. xl.ẜmone de aſcēſione dn̄i. Felix meditatio inꝯſpectu dn̄i eſt ſꝑ. qͥ in corde ſuo delectatōeſdextere dn̄i vſqꝫ in finē ſedula cogitatōe reuoluit. Quid illi graue poterit videri qͥ ſemper tractat mēte ꝙ nō ſint ꝯdigne paſſiōeshuiꝰ tꝑis ad futurā gl̓iam. Quid ꝯcupiſcere poterit in hͦ ſeculo neqͣꝫ. cuiꝰ oculꝰ ſemꝑ videt bona dn̄i in terra viuētiū. ſꝑ videt et̓napremia. Quis mihi tribuat vt om̄es ſurgētes ſtetis in excelſo ⁊ videatis exaltatōem q̄ventura ē nobis a dn̄o. Quid em̄ tā bonuꝫeſt. īmo. qͥd aliud bonū videt̉ qͣꝫ in bonis animā d̓morari. qn̄ qͥdē adhuc corpꝰ nō poteſt.Quis em̄ ex vob̓ ſecū cogitās futurā illā vitam ſꝫ leticiā. ſꝫ iocunditatē. ſꝫ beatitudineꝫſꝫ gloriā filioꝝ dei Quis inqͣꝫ talia tranqͥllaſecū ꝯſciētia voluēs. nō ꝯtinuo de plenitudine intime ſuauitatꝭ eructat. dn̄e bonuꝫ eſt h̓nos eſſe. Nō ſane in hac erūnoſa ꝑegrinatōne vbi corꝑe detinemur. ſꝫ ī ſuaui ac ſalubriilla cogitatōe in qͣ corde verſat̉. Quis dabitmihi pēnas ſicut colūbe ⁊ volabo ⁊ reqͥeſcāObſecro vos frēs mei nō grauent̉ corda veſtra ī cogitatiōibꝰ ſecularibꝰ. Exonerate obſecro corda vr̄a graui mole terrenaꝝ cogitationū. Formate ī cordibꝰ vr̄is iā nō mō patriarchaꝝ ⁊ ꝓph̓aꝝ tabernacula ſꝫ om̄es domos illiꝰ curie celeſtis ⁊ multiplices māſiones ẜm eū qͥ circūibat īmolās ī tabernaculo dn̄i hoſtiā vociferatiōis ⁊ pſalmū illū dicens dn̄o. Ꝙͣ dilecta tabernacula tue dn̄e ꝟtutū. ꝯcu. ⁊ de. aīa mea ī atria dn̄i. Circuite⁊ vos frēs cū pietatꝭ ⁊ deuotiōis hoſtia. viſitātes aīo ſedes ſuꝑnaſ. ⁊ multas q̄ in domopr̄is ſunt māſiones. humilit̓ ꝓſternētes corda vr̄a an̄ thronū d̓i ⁊ agni cū reuerētia. ſuꝑplicātes ſingul̓ ordinibꝰ angl̓oꝝ pr̄iarchaꝝnumeꝝ. cuneos ꝓph̓aꝝ. ſenatū apl̓oꝝ ſalutātes. cōſpiciētes coronas martyꝝ purpureisrutilātes floribꝰ. redolētes lilijs. choros ꝟginū admirātes atqꝫ ad mellifluū noui cātici ſonū qͣꝫtū p̄ualet infirmitas cordis erigētes auditū. Hec recordatꝰ ſum. ꝓph̓a loquit̉

⁊ effudi in me aīam meā. qm̄ trāſibo ī locūtabernaculi admirabilis vſqꝫ ad domū deiHucuſqꝫ Bern̄. Et hec de celeſtis pr̄ie contemplatōe ſufficiāt.De ꝯtemplatiōe maieſtatis dei. Itē qͣttuor ſunt genera ꝯtemplationis.Capitulū. liiij.Eniamꝰ aūt ad ſublimiorē ad quaꝫcredo paucos attingere. videlicꝫ adꝯtemplatōꝫ dn̄i. Reuereamur tn̄ q̄dicit Bern̄. vt ab eo aliqualit̓ introducti tēꝑtemꝰ ſi qn̄ dn̄s dignet̉ aliqͥd gratū inde ꝑciꝑe. Dicit gͦ ẜmone Can̄. xlj. qͥ incipit. collūtuū. loquēs de ſodalibꝰ ſpōſi .i. angel̓ dicētibus. murenulas aureas faciemꝰ tibi. vermiculatas argēto. Auꝝ diuinitatꝭ eſt fulgor. argentū ſapīe q̄ deſurſum eſt. Hoc auro fulgētia quedā qͣſi varietatꝭ ſignacula ſpōdent ſefiguraturos hi qͥbꝰ id miniſterij ē ſuꝑni aurifices atqꝫ īternis aī auribꝰ inſerturos. qd̓ego nō puto eſſe aliud qͣꝫ texere quaſdā ſpiritales ſil̓itudines. ⁊ ī ip̄is puriſſima diuineſapīe ſenſata. aīe ꝯtēplātis ꝯſpectibꝰ īportare vt videat ſaltē ꝑ ſpeculuꝫ in enigmate qd̓nondū facie ad faciē valet vllatenꝰ intueri.Diuina ſunt ⁊ niſi exꝑtis ꝓrſus incognita ēeffamur quō videlicꝫ in hͦ mortali corꝑe fid̓adhuc hn̄te ſtatū ⁊ necdū ꝓpalata ꝑſpicui ſb̓ſtātia lumīs interni. pure interdū ꝯtēplatioꝟitatis ꝑtes ſuas agere intra nos vel ex ꝑtep̄ſumit. ita vt liceat vſurpare alicui noſtrū.cui hoc datū deſuꝑ fuerit illud apl̓i. Nūc cognoſco ex ꝑte. Itē ex ꝑte cognoſcimꝰ ⁊ ex ꝑte ꝓphetamꝰ. cū aūt diuinitꝰ aliqͥd raptim. etveluti in velocitatē choruſci lumīs interluxerit mēti. ſpū excedēte. ſiue ad temꝑamētūnimij ſplēdorꝭ. ſiue ad doctrine vſum continuo neſcio vn̄ aſſunt imaginatorie q̄dā reꝝinferioꝝ ſil̓itudines. infuſis diuinitꝰ ſenſibꝰaccōmodate. qͥbꝰ qd̓ammō adumbratꝰ puriſſimꝰ ille ac ſplēdidiſſimꝰ veritatꝭ radiꝰ. etip̄i aīe tolerabilior fiat. ⁊ qͥbꝰ cōicare illū voluerit caꝑabilior. Exiſtimo tn̄ ip̄as formariin vob̓ ſctōꝝ ſuggeſtiōibꝰ angl̓oꝝ ſic̄ ecōtrario ꝯtrarias ⁊ malas ingeri īmiſſiōes ꝑ angelos malos dubiū nō eſt. Idē. lxij. Can̄. ẜ.qͥ incipit Colūba mea. Felix mens q̄ ſibi inhac maceria frequēter cauare ſtuduit. ſꝫ q̄ īpetra felicior. Licet qͥdē cauare ⁊ ī petra. ſedad hoc puriore mētis acie opꝰ ē ⁊ vehemētiori oīno intētione. etiā ⁊ meritꝭ potioribusſanctitatis. Et ad hoc qͥs idoneꝰ. Nēpe ille