Druckschrift 
2 (1495)
Entstehung
Seite
CCXXXVIIr
Einzelbild herunterladen
 

Fo̓.CCXXXVII

poterꝭ. Hucuſqꝫ Bern̄. Et licꝫ idēoſſet de circūciſiōe. qꝛ ibi voluit appanctōr. tn̄ plus. qꝛ corā turba publihi occulte. Sed nōne timendū fueratamodo vellet intēdere ad p̄dicandūneret̉ tāqͣꝫ pctōr. Sed ꝓpterea diūilitatꝭ mgr̄ qͦn ꝓfundiſſime ſe hūili deſpectuꝫ ſui. ſꝑ nos inſtruēdo. Atvoluit apꝑere qd̓ erat ī abienos volumꝰ appere qd̓ ſumꝰ ī laun nr̄am. Si qͥd em̄ in nob̓ videt̉on̄dimꝰ. defectꝰ ꝟo celamꝰ ſimꝰ mali. Qual̓ humilitas nr̄a. Audime ſꝫ Bern̄. ait ẜmo. xlij. Canti.itas quā caritas format inflāmatlitas quā nob̓ ꝟitas parit. hꝫatqꝫ qͥdē in cognitōe. illa in affectutem̄ ſi tu temetip̄m intꝰ ad lumenne diſſimulatōe īſpicias. ſine palubito qͦn hūilieris.lior tibi ex hac veraicittantaſi fortaſſe illud eſſecul̓ alioꝝris humil̓. ſed dee adhucip̄iꝰ te tibi veraciterit̓ demōſtrauit. ſic̄ ſplēdore illuin te ē eandē de te oēs tenerete ꝟitatē hr̄e cognioſtisam quā ip̄aꝫ adixerī. qm̄ plerūqꝫ expe nos ſcimꝰ de nob̓veritatꝭ caritte caritatꝭ verite vefieri qd̓ noceat agͦſcēti. Alioqͥnre tui tentꝰ. detines ꝑit ītra tetatꝭ incluſuꝫ. cui dubiuꝫ ē minꝰligere. cui ꝓpriū p̄fers cōmo: Et infra. Tūc ſi apud tetip̄m hūiliatꝰ fuerꝭ. neceſſaria illa hūiliaſcrutās corda renes ꝟitas ſenſierit aīe vigilantꝭ. adhibe voluntatēneceſſitate ꝟtutē. qm̄ nll̓a ē ijtꝰ ſinentīa voluntatꝭ. Sic aūt fiet iltud. ſilt̓ apꝑere forꝭ qͣꝫ te inuenis intꝰ. Ame. ne teip̄o legas. Qm̄ doloſe eoſpectu eiꝰ. vt īueniat̉ iniqͦtas eiꝰ adPondꝰ inqͦt pondꝰ abhoīatio ē apd̓d em̄ Tu te dep̄ciarꝭ in ſecreto apd̓atis trutina ponderatꝰ. forꝭ altecij mētiens. maiori te pondere vendisbqꝫ ab ip̄a accepiſti. Time deum et noliac rēpeſſimā facere. vt quē hūiliat veritasrioliat volūtas. Hoc em̄ ē reſiſtere ꝟitati.

pugnare ꝯͣ deū. Magis aūt acqͣeſce deo. ſic volūtas ſubdita ꝟitati. nec tm̄ ſubdita.ſed deuota. Nōne deo inqͦt ſubiecta eritaīa mea. At paꝝ ē eſſe ſubiectū deo. niſi ſis hūane creature ꝓpter deū: ſiue abbatiqͣꝫ p̄cellenti. ſiue pͥoribꝰ ab eo ꝯſtitutis Egoplꝰ dico ſubdere paribꝰ. ſubdere mīoribꝰSic em̄ decet nos inqͥt īplere oēm iuſticiāUade tu ad minorē. ſi vis ī iuſticia ꝑfectus. defer īferiori. mīori te inclinato. Hucuſqꝫ Bern̄. Idē ẜmo. .xlvij. Cant̓. ſic dicit.Quis iuſtꝰ niſi humil̓. Deniqꝫ ſe manibꝰ baptiſte .ſ. ẜui dn̄s inclinaret. ille expaueſceret maieſtateꝫ. Sine inqͦt. ſic decetnos implere oēm iuſticiā. ꝯſūmatōem ꝑfecte iuſticie in hūilitatꝭ ꝑfectōe ꝯſtituēs. Iuſtus hūilis. Hucuſqꝫ Bern̄. Hec aūt iuſticia in aꝑꝑet in hūili. qꝛ reddit vnicuiqꝫius ſuū. ſumit alienū. ſed honorē datd̓o ſibi retinet vilitatē. Hoc ꝟo meliꝰ cognoſces ſi ꝯſideraueris īiuſticiā elati qui bonadn̄i ſibi attribuit. De ideꝫ Bern̄. ſic dicitlxxxiiij. Cant̓. Sic ei de magnis bōis mala miniamoris maoriri ſolēt. facti eximij de bonis domini. vtimur donis tāqͣꝫ datis. nec damus deogl̓iam Ita ꝓfecto maximi videbant̉ acmore fuiſſes. voluiſſes. Pcepta gr̄a. reddita mimi reputāt̉ apud deum. Ego aūt parco vob̓ aſus ſum modeſtioribꝰ vocibꝰ. maxīo mīmoqꝫ. ſed qd̓ ſentio exp̄ſſi diſcrimē inuolui. ip̄e nudabo. optimū peſſimūqꝫ dixiſſe debuerā. vereabſqꝫ dubio eo qͦſqꝫ peſſimꝰ. optimus ē. ſihocip̄m optimꝰ ē aſcribit ſibi. Nēpe peſſimuꝫ. ſi dicat qͦs. Abſit. Agnoſco. Gr̄adei ſum id qd̓ ſum. ſtudeat āt taptare gl̓am gr̄a quā accepit. nōne fur ē latro. Audiat qͦel̓mōi ē. Ex ore tuo te iudico ẜue nequāQuid nequiꝰ ẜuo vſurpante ſibi gl̓am dn̄iſui: Hucuſqꝫ Bern̄. Uides quō ꝑfectio iuſticie ī hūilitate ꝯſiſtit. ſurripit honorēdeo. nec ſibi attribuit non dꝫ. certe nec ledit ꝓxīm. em̄ diiudicat. nec alicui ſefert hūilis. ſe mīorē oībꝰ reputat. locū nouiſſimū eligit ſibi. De idē Ber̄. ſic dic̄ti. xxxvij. Quid ſcis o ſi vnꝰ ille quē forte oīm viliſſimū atqꝫ miſerrimū reputas. cꝰvitā ſceleratiſſimā ac ſingularit̓ fediſſimaꝫhorres. ꝓpterea illū putas ſꝑnēdū. te. forte iam ſobrie iuſte pie viuere teconfidis. ſed etiā pre ceteris omnibꝰ ſceleratis tanqͣꝫ omniū ſceleratiſſimum. quid ſcisinqͣꝫ ſi melior te illiꝰ mutatōe dextere ex-