Expoſitio ſuper ſeptem
corꝑis nec lauare ſoluꝫ exterius ſeu ſuꝑficietenus ſed etiā rigari intrinſecus/ vt fletus meus nō ſolū ad exteriora corꝑis ſed vſqꝫ ad cordis intima ꝑueīat ibiqꝫ ꝑmaneatNec ſolū dn̄e petoˡ lauari aut lacrymis rigari lectū vel ſtratū meū corꝑale. ſed etiaꝫſpirituale .ſ. interioris ꝯſcīe ⁊ hoc ꝑ ſingl̓asnoctes .i. ꝑ ſingula pctā ex ea orientia. Oriuntur qͥppe mihi alternatim dies ac nocteſNoctes patior cū carne ẜuio legi pctī. Bies ſentio/ cū mente ſeruio legi dei. O vtināfugatis noctibus peccatoruꝫ et abiectis tenebris vitiorum oriant̉ mihi et illuceſcātclarius dies virtutū ⁊ lumina gratiarum.Sed heu me miſerum Quia turbatus eſta furore oculus meus Peu heu ⁊ iterumheu/ qꝛ oculus mentis mee vix poteſt ad ortū diei et ſpiritualis luminis conſurgere ⁊hoc qꝛ turbatus eſt a furore. Nec ſolum afurore tuo diuino tamen futuro/ quem timeo. ꝙͣ p̄ſenti/ quē ſentio. ſed etiam a furore meo ꝓpͥo/ quē gerno. hoc eſt a furioſa cōcupiſcentia mea / a primo parente tranſfuſa. ꝑ quā ꝙͣdiuſum in hac miſerabili vitalicet non totaliter extinctus. tn̄ multipliciter turbatus eſt oculus Et merito quia (inueteraui inter om̄s inimicos meos ſcꝫ inter omnia vitia mea ⁊ pctā mea. q̄ vere inimici mei ſunt dū me ab amore diuino ſeparant ⁊ auertunt. Inter que inueteraui/ dūꝑ inueteratā ꝯſuetudine/ me eis ſubiectum.eſſe conſenſi. Sed tu dn̄e pijſſime poſt laborem ⁊ gemitū poſt imbres creberrimos lachrimaꝝ. da mihi ꝯſolationis tue auxiliuꝫvt dicere valeam ¶ Diſcedite a me omnes qͥoꝑamini iniquitatē. qm̄ exaudiuit dn̄s voce fletus meij. Da mihi optare ab oꝑarijsiniquitatis ſeꝑari. nō ſolū loco ſed animoin qͦꝝ peccaui cōſortio. vt ſic ⁊ tua ī me correptio ⁊ mea in te ꝯſolatio innoteſcat vt ſiſpūs meus ſentiat qm̄ vocē fletus mei exaudiſti. Da mihi dn̄e vt iterū atqꝫ iteruꝫ exultans dicam ¶ Exaudiuit dn̄s dep̄catōnemmeā/ dn̄s orationē meā ſuſcepit ep̄cationē meā ꝓ pctīs deponendis et orationē meam ꝓ virtutibus adipiſcēdis. Sed nō ſolū dn̄e da mihi exaudiri ꝓ me. nō ſolū ꝓmea/ ſed etiam ꝓ meoꝝ ꝓximoruꝫ ſalute.Nec ſolū ꝓ amicoꝝ meoꝝ/ ſꝫ etiā ꝓ inimicorum cōuerſione. vt exēplo viri ꝑfecti di-
im cum ſeruo tuo dauid Erubeſcant etturbēt̉ vehement̓ oēs inimici mei Erubeſcant/ exemplo meo de actibus ſuis mal⁊ conturbent̉ terrore iudicij ad pnīaꝫ. nōleuiter. ſed vehementer. cū gemitu forti. vtſic Cōuertant̉ ⁊ erubeſcant valde velociter nec conuerſio ſua ⁊ erubeſcentia penitentie ſue differat̉ damnabilit̓. qꝛ niſi in p̄ſenti vita ſic cōuertant̉ ⁊ erubeſcant ſꝫ potius (vt ab iniquis fieri ſolet) penitentes irrideant ⁊ ſuis irriſionibus infirmos erubeſcere faciant. tandē in finali iudicio erubeſcent ⁊ erubeſcentes dicent. Hi ſunt qͦs aliqn̄ habuimus in deriſuꝫ. Nos inſenſati vitam illoꝝ eſtimabamus inſaniam. Ecce qͦmodo cōputati ſunt inter filios dei ⁊ interſctōs ſors illoꝝ eſt. Quid nobis ꝓfuit ſuꝑbia aūt quid diuitiaꝝ iactantia cōtulit nobis? Tūc ergo cōuertent̉ ⁊ erubeſcent. ſederit hec cōuerſio ⁊ erubeſcētia ad damnabilē confuſionē qꝛ habere poluerunt pnīaꝫ ſalutarē. Et hec oīa fiēt valde velociter. quiaquando minus de iudicio ſperauerint ⁊ dixerint pax et ſecuritas. tunc repentinꝰ ſuperueniet interitus.Meditatō deuota ſuper ſecundo pſalmo penitentiali .ſ. Be Ꝙati quorum.Omine ieſu xp̄e qui culpa offēderis ⁊ pnīa placaris. Tu magiſter optime qͥ interius docēsilluminator es cordiū da mihiintellectum. da excecato cordi meo et tenebroſo intellectui meo/ lumen tuū. quo culpabilem offenſam plene et ꝑfecte valeā cognoſcere. Da mihi culpam meā offenſamqꝫtuā taliter cognoſcēdo dolere vt eā dignerꝭmiſericorditer ignoſcēdo delē̓. Da mihi gͦvt de illoꝝ ſim numero de qͥbus ꝑ ꝓphetaꝫtuū dicit̉ Beati quoꝝ remiſſe ſunt iniquitates/ ⁊ quoꝝ tecta ſunt pctā P me beatuꝫſi a te dn̄e remiſſe ſint iniqͥtates mee/ ita vtmihi dones indulgentiā ex gratia tua cuidebes vindictam ex culpa mea. vt mihi dones indebitam gratiā. cui iuſte reddere potes debitam penā. O igitur me beatū ſi tecta ſint peccata mea Quomodo tecta? Nōita tanꝙͣ in me ſint vt viuant. non ita tanꝙͣ in me abſcondita maneant ſed ita dele-