Tractatus primus
richmoꝝ collatione pēſabat. ¶ Progrediētes vlterius inuenerūt in ſenſibus interioribus/ qui ſunt imaginatio fantaſia et eſtimatio/ numeros paſſionū ⁊ affectionū motiuarū/ ꝑceptibiles ab his ſenſibus om̄i ceſſante prorſus ab extra ſonante aere. Poſſumus hanc nominare muſicā cordis. cuiustot ſunt voces ⁊ ſoni/ quot inueniūtur motus interiores numeroſi paſſionū interioꝝvel affectionuꝫ. ¶ Aſcenderūt cōſequēterhmōi cōquiſitores veritatis ad vim rationalē que corporeo non vtitur organo. Etab hac ſuꝑius ad intelligentiā que eſt apexmentis. Ad ſinderiſim deniqꝫ que vocatur ſcintilla quedā ſupeuolans ⁊ ſuꝑemicans ad eterna que ꝑ Ariſto. videtur endelechia nominari. Sed ⁊ ip̄a ratio partita īrationē ſuperiorē ⁊ inferiorē tanꝙͣ in viruꝫ⁊ muliere. de quibus hic nō dicendū. quoniā in tractatu de theologia myſtica et inalio de paſſionibꝰ elucidata eſt hec diſtinctio. Poſuerūt igit̉ in his oībus potentijsmuſicā ⁊ armoniā ẜm diuerſas ip̄aꝝ motōnes. ¶ Fuit apud nōnullos ph̓antes dubitatio ſi tā numeroſa ſperaꝝ ⁊ orbiū tāꝙͣ velox circūitꝰ crearet ſonū ab auditu corꝑaliꝓprie ꝑceptibileꝫ quēadmodū queritur atheologis. ſi de beatis illud de pſalmis habeat veritatē? ¶ Exultationes dei in gutture eoꝝ. maxime cū ciuitas illa dicat̉ plena modulis ⁊ canore iubilo. vbi quoqꝫ eſtvna vox letantiū. vox laudis ⁊ actio gratiarum. Ariſto. qui poſt ⁊ inter ceteros plenius aſſecutus eſt veritatē de quinta eſſentiaceleſti que incorruptibilis impartibiliſqꝫ ēponit conſequēter neqꝫ ſonū neqꝫ audituꝫproprie ſenſibiles illic eſſe. ſed omnia ad incelligentie rationē ⁊ ꝑceptionem referendaque pitagoras īmo ⁊ Iob/ de cōcentu celipoſuerūt. Sic intelligeret̉ apoſtolus d̓ linguis angeloꝝ. De hominibꝰ vero maximepoſt corpoꝝ reſumptionē. nō eſt improbabile muſicā vocalē illis eſſe. ¶ Uult forſitan auditor inſtrui poſt iſta que dicta. ⁊ſunt de numeris in om̄i creatura repertis.(Oīa qͥppe fec̄ in numero) Quo pacto muſice colligimꝰ exinde rōnē? Grata fatemurdignaqꝫ ſcitu ꝯſideratio. Neqꝫ em̄ ſolꝰ ſufficit numerꝰ ad muſice rōnē. ſeq vt ſonorꝰ ſitoꝑtet. Eſt itaqꝫ ſubiectū muſice numerꝰ ſo
norus. Nihilominꝰ orget nos apoſtolꝰ cuꝫceteris autēticis / ponere cantica/ ⁊ voces fieri in cordibꝰ noſtris ad deū / ſicut ⁊ clamores deſiderioꝝ. Beſideriū pauperuꝫ (inqͥtꝓpheta) exaudiuit dn̄s. Et hoc vtiqꝫˡ nedum cōcedimus ſed ad huiꝰ rei manifeſtationem/ opuſculū ſeꝑati edidimus de cāticordo .i. de cantico cordis. cuiꝰ initiale verbū eſt. Beati qͥ audiūt verbū dei. ¶ At v̓oſicut auris trāſumptiue d̓r in deo d̓r in angelis. ad omnē deniqꝫ tranſferret̉ intel lectꝰcognitōeꝫ vt ibi. Qui hꝫ aures audiēdi audiat. cū ſimilibꝰ multis. Nō aliter vox ⁊ ſonus vt in ꝓpoſito noſtro ꝑ mētaphorā accipiat̉ neceſſe ē. Sil̓r de flatu vel de ſpū flāte. mouēte. ⁊ exagitāte/ voceſqꝫ formāte ꝯſiderare nos cōuenit. Non em̄ dn̄m laudatom̄e qd̓ ſpirat ſine ſpiratōe vn̄ fit vox. ⁊ cōſequēter auditꝰ ſuo mō. Spūs aūt multipliciter d̓r ẜm declaratōeꝫ Didimi libro deſpūſctō. Eſt em̄ deꝰ ſpūs vt in ioh̓e ſcribit̉.Deus ſpūs eſt. Eſt appropriate ⁊ ꝓpͥe tertia in trinitate ꝑſona nexus patris ⁊ filij qͦſe dicunt̉ diligere ſpūſancto Bicit̉ ⁊ ſpūs ſapientie multiplex. Spūs inſuꝑ extenditurad angelū tā bonū ꝙ maluꝫ. Qui facit angelos ſuos ſpūs ait psͣ. Dicūt̉ ⁊ hoīm ſpūseē. īmo ⁊ brutoꝝ. ẜm Eccleſ. Extendit̉ adventos ⁊ ſpūs ꝓcellaꝝ. Accipit̉ ſpāl̓r a medicis ſpūs ꝓ inſtrumēto ꝓximo viuendimouendi ⁊ ſentiendi in animalibus ⁊ ē fumoſitas ſubtilis ꝓcedens a corde. Quidtandē multis immoramur. cū nomen ſpiritus ad omnē vim impulſiuā ſubtilem etmaxime ſecretam extendat̉. Quo fit vt oīsamor dicat̉ ſpūs. Quid em̄ ſubtilius. quidvehemētiꝰ ad mouēduꝫ vel impellēduꝫ qͥamor. Inde illud Augu. Pōdus meum/amor meꝰ. illo feror quocūqꝫ feror. Hīc valerius noīat amorē nēdū ſpūaliter ſed ſpūſanctū. Et qm̄ in omni creatura reperituramor qui eſt v̓tus quedā motiua ⁊ impulſiua ꝓut cōtinuo docebimꝰ. puſcerrime etdiuine cōcluſit pͣs. Omnis ſpiritus laudetdn̄m. Tanꝙͣ diceret. omnis creatura amette deū creatorē ſuū adoret ⁊ pſallat nominituo altiſſime. Methaphiſical̓ demū rō cōcludit totū iſtud vniuerſuꝫ recte̓ dici monocordū diuine ſapiētie. In quo delectat̉ludens ab initio. cuiꝰ mono cordi amor eſt