Secunda pars

¶ Meditatio anime ſuper duobus ſtatibꝰ a quibus ſe inuenit. iaꝫin deuotione. iā abſqꝫ deuotiōe. Inſuper ſigna noticie ip̄ius.Lorate ocl̓i mei plorate ⁊ plā Ugite duriſſimā illā ſeꝑationeꝫ acdiſiunctōnē amariſſimā dei mei⁊ pr̄is. qͥ in ira ⁊ furore elongauitſe a me abducens ſecū bonā illā meā nutricem gr̄am. meqꝫ ꝓrſus derelinquēs deſolatā dolore ac tremore plenā tedio ⁊ āguſtiavndiqꝫ circūdatā. ſedeoqꝫ tenebris iuuoluta. ⁊ lumen celi nō video Ue tibi ſuꝑbia q̄mihi hoc damnū intuliſti. qm̄ ſi illa ſimplex humilitas apud me remanſiſſet deusqui in cordibus humiliū requieſcit ipſiſqꝫdat gratiā/ minime ita ſuā a me ſubtraxiſſꝫgratiaꝫ. Nūc om̄s mei amici an geli ſanctielongauerunt ſe a me. ⁊ ponunt me abominationē ſibi. Nunc omnes inimici mei vehementi cum conatu appropinquant et exclamant aduerſum me. Euge euge ꝑſequamur hanc miſeram quoniam deus eā dereliquit. non eſt qui poſſit eam de manibusnoſtris eruere. Illā itaqꝫ ad damationē ꝗͥmeruit impellamus.Domine o celeſtis pater: audi vocēaduerſarioꝝ mēoruꝫ. ne recedas nee longeris a me. intende in adiutoriū meū ⁊ ad adiuuādū me feſtina. Exurge ⁊ diſſipa inimicos tuos tanꝙͣfumū. al̓sem̄ illa imminet hora ī qua pauꝑ ego tuacreatura. tua orphana tua indigna ancilla. tua infidelis ſpōſa irremediabiliter peribo. qm̄ p̄ter te nō eſt alius qui me hinc valet eripere.Euertere dn̄e r̄uertere. qm̄ a tuo receſſu/ ſentio cor durū. et admoduꝫpraua plenū acedia faſtidio ac mala triſticia. Arida ſum nulliuſqꝫ deuotōisin nullo iā (vt conſenſui) bono ꝯdelectornec lectio nec cantus nec or̄o nec ꝯtemplatio placent. p̄dicationes ac ſancte quelibetammonitiōes nihi ſunt faſtidio. Euanuit a me guſtus omnis ac ſapor cibi cuiuſlibet ſpūalis. grauis ſum atqꝫ oneroſa nimiſmihiip̄i. Languide omnia oꝑor ſolitudoatqꝫ ſilentiū mihi ſunt horrori. Et qd̓ deteriꝰ eſt nec iſtā meā valeo deflere miſeriaꝫ

nec ab ea me ꝑ condignā pnīam ac diſplicentiam eriꝑe. quinimmo indies volo meas proſequi vanas ac mundanas ꝯſolationes. Leuitas mihi omnis grata eſt. Quero manducare bibere ac fabulari ad deducendū tp̄s. illoſqꝫ felices iudicio qͥ ita ī hocmūdo viuūt in ſubiecta īmo ſtulta libertate. ¶ O qͣlis mutatio. heu in quē ſtatū ꝓlapſa ſum. De celo ꝓfecto cecidi ad inferosde vita ſpūali ad carnalē. de veritate in vanitatē. d̓ ſecuritate ⁊ trāquillitate ꝯſcīe inꝯturbationē. de timorę in ſtuporē ꝯfuſiōꝫatqꝫ infelicitatē horribilē ¶ Et certe ita mihi optimo iure ꝯtigit idqꝫ plane demerui.qꝛ cū ex me nihil eſſem / meip̄am nihilominus glorificaui ⁊ de me ⁊ in me ꝯfiſa ſū/ extollens me aduerſus deum meū. illi ſuamſurripiens gloriaꝫ. Inſuꝑ ⁊ de ſuis donislaudari volui atqꝫ honorari. iactant̓ mihiilla aſcribens tanꝙͣ ꝓpria ⁊ qd̓ deteriꝰ eſt ceteros ꝯtempſi minoraui ⁊ temerarie iudicaui. ¶ Scio igit̉ quid faciā. illā mihi recuperabo humil̓itate que me vtiqꝫ patri meoreconciliabit. eūqꝫ placatū ad me reducet.O glorioſa et beata pax. iam omnia bn̄ ſucceſſerunt. eſt hec mutatio dextre excelſi. Cōmouet̉ quippe cor meū et exultat ad pn̄tiādei mei ac gratie. Euelluntur atqꝫ explantantur ille inutiles vicioꝝ plante. Inſerūt̉virtutū rami et plurimū conualeſcūt nūcin claro lumine meos defectus/ mea peccata/ meam fragilitatem experior. nūc denuobonoruꝫ ſpiritualiū guſtū ac ſaporē diſcerno. Sicut itaqꝫ illuceſcēte die in ſolis ortumox abſcedunt tenebre. auicule ſuos repetunt cantus. renouantur omnia ⁊ ad colorē vigorē ac decorē ſuū reuertūtur ita planeeſt mihi dū ſol iuſticie oritur in corde meoMeditatio anīe ſentientis ſe ad deuotionē cōmoueri ⁊ ſubitam dei viſitatione denuo ꝑcipientis. AUis eſt hic qui pulſat ad oſtiummeum quid vult: quid poſtulatEſt ꝓfecto deus meus. dominꝰmeus ⁊ pater meus. O domineoptime veneris. Tibi ſupplico vt ſi mea vrgēte infirmitate ac debilitatē peccati pigritor nimis aut tardo tibi aꝑire tuo iure tuaauctoritate oſtium effrigas. Regijs vt tidi