De monre

Capitulum.G.Nullus debet appellari ſapiēs niſi bonusexiſtat.Ecundū vſum loquēdi cōi ¶orem dicūt̉ cōiter aliqui magni clerici theologi ⁊ ph̓i habere ſcīam vel ſapīam qui ſunt inſtructi in prima ꝑte cōtemplatōis/ de qua locutus ſuꝫ.Sed in tali cōtemplatōe vident̉ poſuiſſeph̓i felicitatē vel beatitudinē hūanā. Sedhoc dicere eſt minus rectū ⁊ eſt abuſus loquēdi niſi tales clerici habeāt cū cognitiōeeorū ardente affectione ꝑ dilectionem addeū. ⁊ ad hoc qd̓ facit eius amorē. Et ſinetali dilectōe ⁊ charitate nō pōt eſſe poſitaipſa felicitas in cōtemplatōe. nec fuit vnꝙͣ intētio Ariſt. alia. ſicut ego teneo. Et qͥaliter fecerunt/ ſunt ab ipſo apl̓o rep̄henſidicente. ꝙ illi qui dicebāt ſe ſapientes. hoceſt habere ſapīam/ facti fuerunt ſtulti. Etcām aſſignat. qꝛ cū cognouiſſent deū nō ſicut deū ip̄m glorificauerūt. nec ſicut deumamauerūt nec grates ei reddiderūt ſꝫ euanuerūt ⁊cͣ. Sic ergo poſſumus videre qͦsveraciter loquēdo dicere debeamus ſcientes vel habere ſapīam ⁊ qͦs nō ꝙͣtumcūqꝫlr̄ati extiterint.Capitulum7.Quō ſimplices ⁊ idiote pn̄t ad ſapīam ꝑtingere ꝑ exemplū a ſil̓i.Ognitio vel ſcīa q̄ habet̉ de deoeꝑ verā ⁊ ſolā fidē/ ſufficit ad ꝑueniendū ad talē ſapīam ſicut dictū eſt ꝑ amorē dei ⁊ ſeruitiū ⁊ eius honorem. ¶ Et videt̉ mihi ꝙ ſicut dicit Ariſ.ꝙ ſimplices pn̄t habere felicitatē credēdohec q̄ ph̓i teſtificati ſunt de deo ⁊ angelis ⁊ponere ẜm hoc cogitationē ſuā affectionēqꝫ. ¶ Per hoc ꝯcludo ꝙ xp̄iani ſimpliceshabēces fidē firmā de dei bonitate ⁊ ẜm hardenter amāt verius hn̄t ſapīam ⁊ potidebēt dici ſapiētes ꝙͣ quicūqꝫ alij lr̄ati/ exiſtentes ſine amore ⁊ ſine affectiōe ad deū ⁊ſanctos eius ⁊ etiā plus placent deo talesmagis ꝙͣ alij. Et qd̓ plus eſt tales lr̄ati ſine affectione/ deo diſplicibiles ſunt. exiſtētes ſicut ſal corruptū ⁊ ſapientes infatuatiEt ptꝫ hoc ꝑ exemplū groſſum. Si pater

vnus habeat filios duos quorū vnus nihil ſcit de ſecretis ſui patris ſꝫ ſolū ꝙ ſit pr̄ſuꝰ ⁊ ꝙ totū ſuū eē ab eo habeat. ⁊ ꝙ debeat eum amare ex toto corde ⁊ eī ſeruire ⁊ eūhonorare ⁊ ſic facit de tota ſua affectōe. Alter aūt filius multū ſciat d̓ ſecretis patrisſui ꝑ reuelationē a patre ſibi factā ⁊ de talibus ſcit loqui magnanimiter ⁊ tn̄ non habebit aliqua vel qͣſi nullā affectionē dulcēet amoroſam ad patre ſuum neqꝫ ad obſequiū eius. Iſtis ſtātibus. peto quis illorūfiliorū a dicto patre plus amabitur ⁊ plushonorabit̉ et magis remunerabit̉? Nonem̄ dubiū quin primus. Et inſuꝑ a patreſuo ꝓpter talē affectione ad ip̄m habitaminſtruet̉ amplius: de ſecretis patris ſui ⁊ d̓tota eius hereditate. Scd̓s aūt cōdemnabit̉ ꝓpter ſuā ingratitudinē ⁊ maliciā: ⁊ ꝓpter abuſum cognitiōis ſecretorū ſui pr̄isſibi reuelatorū ab eodem.Capitulum.8.Que ſint oꝑa ꝑ q̄ deus ꝑfectius cognoſcit̉Iare iam oſtēdi (ſicut mihicvidet̉) nō fruſtra ⁊ imꝑtinēt̉ Eeſſe loquendū ſimplicibus de vita cōtemplatiua/ ꝓ introductiōe eorū addei amore ⁊ eius deguſtationē ⁊ ſaporem ꝑſanctas dulceſqꝫ affectōes. ſicut ꝑ ſpem bonam. timorē ſanctū. ꝑ ardens deſiderium.ꝑ diſplicentiā ⁊ triſticia offenſe diuine perpeccatū. ⁊ ſic de affectionibus alijs. Et ꝙͣtum ad hoc cognitio vel ſcīa lr̄arum ſeu literatura nō requirit̉ vltra plenā groſſamqꝫ fidē ſeu credulitatē. quā tales ſimplicestenent de deo ⁊ de ſua potentia ſapīa ⁊ bonitate. de ſuis mandatis ⁊ myſterijs generalibus. de noſtra redēptiōe. de ꝑadifo acde inferno. ¶ Et nō eſt exile. poſſe adquirere ſapīam hmōi de qua dixi. Teſtat̉ em̄Guilhel. doctor eximius ꝙ inter oīa deioꝑa. nullū plus notificat ⁊ agnoſcere facitdeū ſuāqꝫ bonitatē ꝙͣ iſta delectatio q̄ cūſpūali placentia recipit̉ in aīa cū ipſe deuseam ſecrete viſitat poſtꝙͣ ſe ꝓfunde humiliauerit an̄ eius maieſtatem. Et ſi ita eſt.īmo qꝛ ita eſt. pꝫ ꝙ ſimplex ⁊ illiterata ꝑſona melius cognoſcit deū/ amando eum ⁊in aīa ſua eius oꝑa recolēdo ſicut dictū eſꝙͣ facere p̄t ꝙͣtūcūqꝫ lr̄atus ⁊ ph̓s ꝑ oꝑa ex