deuotorum ſimplicium
7ſ
polet cum hominem per ſuam iuſticiamdamnare debet propter hominis iniuſticiam ex quo homo eſt imago dei tam nobiliter creatus ⁊ tā precioſe redemptus. ¶ Nemo ergo debet deſperare de dei miſericordia/ quantumcunqꝫ etiam grauiter ⁊ innumerabiliter peccauerit. ſed toto corde doleat quia tam dulciſſimum dominum inhonorauit propter ſua peccata ⁊ in futurumcauere proponat. ⁊ ſic dubitare non habetquin diuina pietas ſecum miſericordiaꝫ faciat. ¶ Eſt etiam pro regula ſeruandumꝙ ſi homo in aliquod peccatum cecideritetiam mortaliter. non tm̄ ſemel ſed pluries. Non triſtetur in tantum ex hoc ꝙ ſibiipſi grauiter indignetur inde ⁊ aliquid mali indiſcrete ſine ſcitu ⁊ conſilio ſui confeſſoris vl̓ ſuperioris propterea faciat ſibi / ſecicum quadam mentis libertate ⁊ cordis fiducia humiliter recurrat ad dominum deum ſuum petendo cordialiter veniam et ſeaccuſando et emendationem cum diuinoadiutorio in mente habendo. ¶ Faciat ergo homo iſte ſicut facere ſolent pueri nondum ſatis fortes ad ambulandum qui cuꝫlibenter vellent ambulare cadunt ſepius.Et cum ſe cecidiſſe cognoſcunt/ ⁊ per ſe nōpoſſe reſurgere. non ſibijp̄is ita indignantur vt ſic velint iacentes permanere. ſed humiliter ⁊ fiducialiter extendunt manus ſuas ad piam matrem vt ſe releuet exquo perſe ſurgere nequeunt. In infinitum plꝰ nosſumus cari et dilecti diuine maieſtati quenos creauit ⁊ redemit. Et perpetue ſaluarediſponit. quā vnꝙͣ aliquis filius ſue matricarnali extiterit carus ⁊ dilectus. Recurramus ergo ad eam cum humilitate ⁊ confidentia poſt lapſum et impoſſibile eſt vtdamnemur. Nullus autem preſumat ꝙvelit aūt poſſit per ſe ſurgere a peccatis autpeccata cauere. Hoc enim ſolius diuine eſtgratie. Caueat ergo quiſqꝫ a ſigno tante ſuperbie. Nam propter ip̄am ſuperbiam/ permittit deus quandoqꝫ cadere homineꝫ inpeccata. in que non cecidiſſet ſi humiliteret timorate ſe ad dominum deum ſuum.et compaſſiue ad proximum ſuum qui prius in ſimilia peccata cecidit habuiſſet.
¶ De malarum cogitationum cauſis atqꝫ remedijs.Uia tāctū eſt ſuperius de grauibus ⁊ abominandis tem-ptationibus cordis ſeu cogitatonum. cum doctrinarum aliquarum ꝓ earundē remedio annotatōne. Utadhuc clarius poſſit intelligi quod dictuꝫeſt. et vt facilius poſſint inueniri remediaſpiritualia contra morbū ſpiritualem tampeſtiferū/ expedit deciarare aliqualiter cauſas quātum poſſibile fuerit ⁊ dominus donauerit ex quibus ortum habeāt quādoqꝫtam turpes cogitationes. ¶ Primū itaqꝫfieri poſſunt ex ſuggeſtione ⁊ īmiſſione inuiſibilis hoſtis. qui virtutem fantaſticamet imaginatiuā ſimpliciū mouet. huiuſmodi abominationibꝰ prout fecit illi monacho viginti annis vnde ſupra dictum eſt.Probationem huius docet experientia/ innonnullis deuotis innocentibus ⁊ caſtiſſimis perſonis que nunꝙͣ ab extra audie.runt blaſphemias ⁊ turpitudines tales qͣles ab intra percipiunt. Unde clarum eſtꝙ niſi ab hoſte inuiſibili immitterent̉/ minime ſentirentur. Immiſſiones autem huiuſmodi ꝑmittit deus fieri ad humiliāduꝫhominem ⁊ vt timoratus operetur ſaluteſuam. ⁊ ad diſcendum antiqui hoſtis inſidias. ⁊ vt homo eo deuotius ad diuinumauxilium recurrat. ¶ Remedium bonumeſt. vt homo faciat vt ſupra heremita docuit. Item prodeſt vt homo diuino adiutorio confidens derideat ⁊ contēnat ſpiritūnequā ⁊ ſuperbum cum ſuis immūdicijsdicendo. Immunde ſpiritus. ſi quid poſſes amplius/ etiam faceres. egote non curoquia dominum deum meum ne tibi vnꝗͥconſentiam in adiutorem inuoco. Scio ꝑſonam que per huiuſmodi irriſionem ſolatioſe. de facili ſe eruit ab his ſpurcitijs.¶ Spiritus quippe ſuꝑbus non diu patitur ſe ita ꝯtemptui haberi. ¶ Secūdo fieri poſſunt huiuſmodi cogitationes turpeset abominabiles/ ex cauſis naturalibꝰ ẜmhumani corporis diſpoſitionē. ¶ Primovidelicet aut ex nimia cerebri euacuationeper ieiunia per ſtudium vel fortē imaginationem. ¶ Secūdo aut ex nimia abundau