theologia ſpeculatiua

66

rumactionē ⁊ dicere. Surſum corda. Recte quidē hoc fatit/ ne ꝓphetica illa maledictione notaret̉/ q̄ dicit. ꝓpl̓s hic labijs mehonorat. cor aūt eorū longe eſt a me. Hācbe. Anthonius heremicola. hāc ceteri eleuati pr̄es ſenſerūt dicētes. Orationē nonin ſtrepitu vocū nō in cōpoſitōe v̓borū/ ſꝫin affectōe piorū purorūqꝫ deſideriorū itavt crebro neſciat orās nec intelligat ſe aliqͥd poſtulare. Sic docet Anthoniꝰ. Quare hͦ? qꝛ ſupra ſe ꝑ intellectū nequaꝙͣ mēsſic affecta reflectit̉. nequaꝙͣ cōponit aut diuidit. ſed puro ſimpliciqꝫ actu deſiderij vbamoris in eo qd̓ eſt omne bonū fert̉ / pauſat ſoporat̉. qͣſi dicēs cū ꝓph̓a. In pace inidip̄m dormiā ⁊ reqͥeſcā ¶ Ex p̄miſſis eluceſcit clarius ꝙ myſtica theologia ⁊ or̄o ꝑfecta in hoc cōueniunt ꝙ vtraqꝫ ponit̉ invi affectiua ſuꝑiore/ ⁊ ꝙ vtraqꝫ eſt reſpectuprimi et ſummi boni. Et eſt ipſius amorquidā purus/ aut ip̄m cōcomitans vel gignens vel ſuppones cui amoris ꝓprietatesquas ſupra poſuimus vtiqꝫ cōueniunt.Conſideratio .44.Oratiōis ꝑfectionē ⁊ vbi. eiuſqꝫ effectu etꝓſtinctū orantis quā ꝓ quibus offert̉ ponit ⁊ ipſius ꝓceſſum qͦ ad p̄cellentiam.Erfectio ſeu felicitas aīe rō-pnal̓ ꝓ vita pn̄ti magꝭ ī or̄oneꝑfecta ſeu theologia myſtica qͥin cōtemplatōne intellectiua reponit̉. Contēplatio nanqꝫ ſi nude cōſideret̉ ſine dilectōe vel affectu ſub ſequēte/ iaꝫarida eſt inquieta ē curioſa ingrata inflata eſt. Beniqꝫ fit longe ab illa pace q̄ exuperat omnē ſenſum. Quapropter cōcluderefas eſt ꝙ ſchola orādi laudabilior eſt ceteris paribus ꝙͣ ſchola lr̄as edocēdi. quēadmodū ſchola religionis ꝓ affectu excellitſcholam eruditōis ꝓ intellectu. ¶ Proinde laus or̄onis extatice ſeu ꝑfecte colligit̉ex ordine ſuo quadruplici videlꝫ ex ordinead deum ad ꝓprium ſubiectū ad ꝓximūet ad inimicū. ¶ Primo quidē ad deumqm̄ ſibi ſoli dat gloriam adorationē/ gratiarūactionē ⁊ honorē/ eum ſibi amicū cōcilians. Ac inde ꝑ legē amicicie/ q̄ eſt ideꝫvelle ⁊ nolle ipſa qd̓ petit accipiat/ ⁊ quodquerit inuenit. ſibiqꝫ pulſanti aꝑit̉. nō ſic

intellectio aut queuis alia oꝑātō ¶ Scd̓oor̄o ſubiectū ꝓpriuꝫ qd̓ inhabitat. purgat.ꝑficit. illuminat. quietās ip̄m ſatians atqꝫſtabiliens. ¶ Tercio or̄o iuuat ꝓximumnō vnū aut duos ſed totuꝫ corpus eccleſiemyſticū viuifico quodā influxū/ nutrit/ ⁊capaciſſimo quodā materne beniuolentieſinu / oīa eccleſie mēbra ſuaqꝫ oꝑa cōplectitur. offerēs ea deo/ ⁊ ꝓ his ſupplicās ⁊ īpetrans tanꝙͣ queſtuaria gratiſſima ꝓ indigentijs inopum ſpūalium ſubleuadis; etꝓ elemoſynis gratiarū querendis atqꝫ impetrandis/ in magno ac miſerabili hoſpitali huius mūdi/ immo ⁊ carceris ⁊ penalispurgatorij. ¶ Huic oꝑt nulla exterior admonitio: nulla ꝓrſus cōꝑabilis exercitatio p̄t in efficaciā coequari. Nimirū quiafruſtra hec oīa fiunt/ ⁊ vane/ ſi nō aduenerit or̄o iuncta charitati. Poſtremo nihilita ſicut or̄o vires inimici ſeuientis ꝓteritnihil ita tendiculos laqueoꝝ ſuorū euacuat ⁊ on̄dit. Alioquin nō dixiſſet ꝓpheta.oculi mei ſemꝑ ad dn̄m qm̄ ipſe euellet delaqueo pedes meos. Et iterū. ꝓuidebamdeū in cōſpectu meo ſemꝑ/ qm̄ a dextris ēmihi ne commouear. Ecce rex Ioſaphatad deū. Cū ignoramus inquid quid agere debeamus. hoc ſolū habemus reſidui vtoculos nr̄os ad te dirigamus. Quocircabn̄ iubebat dn̄s. oꝑtet ſemꝑ orare ⁊ nō deficere. Semꝑ aūt orat ſemꝑ oculos ad deum habet. qui ſemꝑ de pio hūiliqꝫ affectudeſiderat. ¶ Deniqꝫ de or̄one qua cū veraſapīa ⁊ myſtica theologia cōuenire diximꝰde eius qͦꝫ virtute ⁊ cōditōibus ac ꝓprietatibus copioſis hoc loco ſermo poſſet incidere. ſed de his remitto ad ea q̄ ſancti ⁊ doctores ſaluberrime tradiderūt/ ⁊ precipueHugo de ſctō victore ī tractatu ſuo quē d̓or̄one ꝯpēdioſiſſime ⁊ ſubtiliſſime ꝯpoſuit cuiꝰ eſt hͦ iniciū. Quo ſtudio qͦue affectuorādus ſit deº ⁊cͣ. Legat̉ Guilhelmꝰ pariſien̄. in libello qui rhetorica diuina intitulat̉. Legant̉ ⁊ ceteri qui or̄onis ꝓprietatesvtilitates ⁊ quibus excludit̉/ quibuſqꝫ impedit̉ doctiſſime tradiderūt ¶ Suꝑeſt vtvt de practica theologie myſtice in ſequentibus ꝓſequamur.Finit prima pars de myſtica theologia ſpeculatiua.

nn 2