Queſtiones circa regulā
fratꝝ. Un̄ ꝯͣditor regule magꝭ intēdit frībꝰp̄cludere viā auaricie ī poſſeſſiōe pecunie. ꝑquā om̄is religio ſuffocat̉. qͣꝫ obſtruere eisoportunitatē neceſſaria ꝓcurandi. Sedesetiā apoſtolica cuiꝰ acta toti eccl̓ie dijudicāda exponūt̉ ⁊ venerāda. ip̄am regulā cōfirmādo nō approbaſſꝫ. ſi in ea aliqͥd incōgruū⁊ inobſeruabile ꝑſpexiſſet. Iō vouētibꝰ eaꝫnō eſt laqueꝰ ꝑplexitatꝭ. licet indigeāt diligēti cautela ne offendant ꝯtra eā qͥ debēt aliqͣneceſſaria ꝑ pecuniaꝫ ꝓcurare. q̄ tn̄ cautelamagni ē meriti qͣꝫuis illi tutiꝰ ambulēt qͥ ſeſubtrahūt a talibꝰ negocijs. qͥ ad ea ex officio nō cogunt̉ ⁊c̄.Queſtio XXVITē quero. Cū res male acqͥſite deoſint odibiles. Iſa. lxj. Ego dominꝰodio hn̄s rapinā in holocauſtū. currecipitꝭ vl̓ petitꝭ elemoſynā ab illis qͥ īiuſtalucra ſectant̉. Rn̄deo. Quidā ſūt qͥ ſolū hn̄tres male acqͥſitas. ⁊ pn̄t certe ꝑſone īueniriquibꝰ ꝯpetit recōpenſatio. vbi tales ſcimusde cetero nō dēmꝰ ab eis elemoſynā peterefiue acciꝑe. qꝛ om̄ia q̄ hn̄t ſunt alioꝝ. qͥbꝰ tenent̉ reddere. vl̓ om̄s vel aliq̄. ꝙ ſi aliq̄ et nōom̄es. tūc vaga gͦ reſtitutio de eis dāda eſt ⁊in pias cauſas erogāda. Quidā aūt hn̄t iniuſta bona ita ꝙ ſi dāt elemoſynā. tn̄ ꝑ hͦ nōfiūt impotēteſ qͥn adhuc habeāt vn̄ poſſintreſtituere certꝭ ꝑſonis qͥbꝰ debēt. vn̄ poſſūtelemoſinā facere de reſiduo. A pͥmis aūt nōpoſſunt niſi ignorātia vl̓ extrema indigētiavl̓ p̄ſumptio ꝙ creditores velint nos reciꝑenos excuſet. vn̄ qn̄ nō ꝯſtat de ꝟo aliquē iiuſta detinere bona. nō tenemur leuit̓ credereeū tāti crimīs eſſe reū. cū d̓ qͦlibet teneamurp̄ſumere meliora. Mēdicitas nr̄e ꝓfeſſiōis⁊ qꝛ deo debita pauꝑibꝰ xp̄i largiēda ſūt excuſat nos in hac ꝑte pleniꝰ qͣꝫ illos qͥ ex alijſrebꝰ hn̄t vnd̓ ſufficiēter valeāt ſuſtētari. vbitn̄ publica fama clamat aliquē eſſe de pͥmiſp̄dictis. Etiā ſi aliter nō cōſtaret ꝓpter ſcandalū nō expedit ab eo reciꝑe l̓ petere elemoſynā niſi forte talibꝰ qͥ ex ꝓfeſſiōe vel officiohabēt ꝙ debēt raptores ad reſtitutōꝫ inducere. qꝛ vtilit̓ gerūt in hͦ negociū ſpoliatorū.Et dignꝰ eſt tūc fidelis oꝑariꝰ cibo ſuo. cumnemo teneat̉ ſuis ſtipēdijſ militare. Ad hocaūt vt poſſimꝰ peccatores ad emēdatiōꝫ monendo inducere. cōcedit nob̓ ſedes apoſtolica etiā in terris excōmunicatoꝝ libere ꝯmorari ⁊ ab eis tūc elemoſynā reciꝑe. maxime ſi
aliunde nō poſſemꝰ ſuſtētari. Si em̄ bonide medio maloꝝ tollerent̉. quis eſſet qͥ malos ad bonū verbo ⁊ exēplo moueret. ⁊c̄.Queſtio XXVIITē quero q̄ ratio eſt ꝙ clerici magiſoderūt nos ⁊ ꝑſequūt̉ qͣꝫ layci ⁊ ſimplices ſacerdotes. Rn̄deo. Sicut n̄om̄es layci diligūt nos. ſic nec om̄es clericiodiūt nos. Si qͥ autē vident̉ nos odire. h̓quinqꝫ de cauſis poteſt eſſe. Una ꝙ timentnos ꝙ ipſoꝝ facta ⁊ exceſſus vel defectꝰ plenius agnoſcamꝰ ⁊ ſeueriꝰ arguamꝰ. quo clarius videmꝰ qͣles eſſe deberēt ⁊ nō ſunt ꝑ qͦſeccleſia gubernat̉. Secūda ꝙ inuidēt nobis ꝙ ſumꝰ hoībꝰ gratiores ⁊ ip̄i cōꝑati nobis appareāt in vita vel ſciētia viliores vl̓ etiam indoctiores in doctrina Tertia ꝙ dolent ſi ꝑ ꝯfeſſiones ſecreta eoꝝ ab alijs qͥ cōſocij fuerint ꝑcipimꝰ. dū timent ꝑ illa magiſvileſcere. vel forte ꝑſonas illas noſtro cōſilio ab eis auerti ⁊ ad meliora ꝯuerti Quarta. ꝙ timēt ſibi aliqua ꝑ nos emolimēta ſubtrahi dū elemoſynas q̄ dant̉ nobis arbitrātes ſibi fore dādas ſi nos nō eſſemꝰ. Et hecvidet̉ potior eſſe cauſa pluribꝰ qͥ nos odiūt.ſcꝫ ſi plus inhiāt lucrꝭ pecuniaꝝ a ſuis ſubditis qͣꝫ fructui aīmaꝝ ⁊c̄. Poteſt etiā quītacauſa eſſe. ꝙ diuina iuſticia illos qͥ qͣꝫto amplius cognouerūt ⁊ ſpreuerūt. ex qͥbꝰ maiora bn̄ficia ꝯtulit ⁊ ingrati fuerūt. ⁊ grauiꝰ ceteris offender̄t. ⁊ frequētiꝰ eū īdigne ꝯtrectēt⁊ ꝑcipiūt. tāto magꝭ indurat ⁊ ꝓfundiꝰ cadere ꝑmittit. Un̄ nō ſolū ip̄i ſint mali in ſe. ſedetiā alios ſecū malos eſſe deſiderāt ⁊ bonoſodiant. ⁊ quos imitari nolūt optēt nō eſſe ⁊ſequant̉ eos qͦs ſibi diſſimiles eſſe dolent.Salomon. Grauis eſt nob̓ ad vidēdū. Extūc ibidē plures de p̄dictis tangunt̉. Layciꝟo qꝛ de p̄dictꝭ cauſis minꝰ habēt ideo minꝰnos odiūt. imo etiā diligūt qͥ ſentiūt nos ſalutē ſuā diligere. ⁊ ſperat ꝑ nos eā fideliterapud deū ꝓmouendā. ore. meritis. ⁊ doctrinis. Clerici etiā qui ſane ſapiūt eadē ratōnenos fouēt ⁊ diligūt quaſi filios ſuos ⁊ vacatores ⁊ cooꝑatores tā ſue ſalutꝭ qͣꝫ ſue ſollicitudinis ſibi cōmiſſe ī ſuis ſubditꝭ neceſſarios adiutores. ⁊ onerꝭ ſibi īpoſiti fideles ſubleuatores. Et de iſtis ſatꝭ ⁊c̄.Expliciūt determinatōes qͣrūdā q̄ſtionum ſuꝑ regulā beati Franciſci a ſancto Bonauentura cardinali edite.