Apologia pauperum.
cxxij. dicens. Non ſunt iſte vere diuitie. ſedmendicitas. qꝛ qͣnto magis abundāt. tātomagis creſcit inopia auaricie. Nō ſunt vere diuitie q̄ plus augent cupiditateꝫ ei quieas poſſidet. Ꝙ aūt ſint occaſio vanitatꝭ etſuꝑbie Augꝰ. de lapſu mundi. In diuitijsnil tā cauendū eſt qͣꝫ ſuꝑbie morbꝰ. Qui em̄nō habet diuitias. non hꝫ ampliſſimas facultates. nō habet vnde ſe extollat. Idē dev̓bis dn̄i. Nihil eſt ꝙ ſic generēt diuitie. qͦmodo ſuꝑbiā. om̄e granu. om̄e germen habet vermem ſuū. Uermis diuitiaꝝ ſuꝑbiaeſt. Ꝙ vero ſint occaſio diſtractiōis. manifeſte inſinuat Grego. j. moral̓. Solet inqͥtrerū abundātia tanto a timore diuīo mentem ſoluere. qͣnto hanc exigit diuerſa cogitare. Naꝫ dum foris ꝑ multa ſpargit̉. ſtarein intimis fixa ꝓhibet̉. Idē in omel̓. ſuꝑ illud Luce. exijt qͥ ſeminat ⁊c̄. Si nos inqͥtvobis ſemen verbū. agrū mūdū. volucresdemonia. ſpinas diuitias ſignificare diceremꝰ. ad credendū nobis mens vr̄a forſitādubitaret. Un̄ ⁊ idem dn̄s ꝑ ſemetip̄m eſtdignatꝰ exponere q̄ dicebat. Quis em̄ vnqͣꝫ mihi crederet ſi ſpinas diuitias īterp̄tari voluiſſem. maxime cū ille pungāt iſte delectent. ⁊ tn̄ ſpine ſunt. qꝛ cogitationū ſuaꝝpunctionibꝰ mentē lacerāt. ⁊ cū vſqꝫ ad peccatū ꝑtrahūt. qͣſi inflicto vulnere cruentāt.Si quis igit̉ p̄miſſa diligent̓ attendat. indubitanter aduertet. ꝙ qͣꝫuis cēſus formaliter ſeu cauſalit̓ nō ſit in culpa. eſt tamē frequens occaſio culpe. diſtrahēdo a bonis. etinclinādo ad mala. Propter qd̓ opes a ſaluatore ſpinis cōparant̉. ⁊ ab ambroſio illecebroſe dicunt̉. Nā ſicut ex p̄miſſis apparet.cū vim rōnalē diſtrahant. iraſcibileꝫ extollant. ⁊ ꝯcupiſcibilē noſtrā illiciant. nō ſoluꝫſunt illecebris ſed ⁊ ꝑiculis plene. Un̄ Auguſti. de lapſu mūdi. Diuitie ip̄e qͣs putatꝭplenas eſſe deliciarū. pleniores ſunt ꝑiculorū. Cū itaqꝫ ꝑfectiōis ſit nō ſolū pct̄a vitare. verūetiā pctōrū occaſiōes ⁊ bonorū impedimēta ad plenū ſuccindere. dicēte Grego. in moral̓. ꝙ ſolus ille in illicita nō caditqͥ ſe a licitis caute reſtringit. liqͥdo claret. ꝙqͣꝫuis poſſeſſiōes ⁊ pecunias hr̄e de ſe nonſit pctm̄ ſed licitū. eſt tn̄ eas abdicare ⁊ volūtarie ꝓ chriſto eis carere ꝑfectū. Ꝙ ſi forteqͥs dicat occaſionē hmōi a tꝑalibꝰ rebꝰ imꝑfectis dari mentibꝰ. nō ꝑfectis. qͣſi magꝭ cōpetat ſtatui imꝑfectoꝝ diuitias fugere eiſ-
qꝫ carere. vite ieſu chriſti eiuſqꝫ doctrīe aduerſatur aꝑte. Neqꝫ em̄ ẜm hec ꝑfectiſſimꝰdebuiſſet chriſtꝰ carere diuitijs. neqꝫ hͦ docuiſſet ꝑfectos. cū tn̄ dixerit. ſi vis ꝑfectuseſſe vade ⁊ vende oīa q̄ habes ⁊c̄. Nūquidapl̓i ꝑfecti nō erant. qͥbꝰ dictū ē. nolite poſſidere aurū. Qd̓ verbū tractans Amb̓. in lbro de officijs. ait. Nolite poſſidere aurū ⁊argentū. neqꝫ pecuniaꝫ. qͦ velut falce pullulantē in pectoribꝰ hūanis ſuccidit auariciāSuꝑ eundē quoqꝫ ẜmonē Chryſo. omel̓.xxxj. Nō dixit nolite acciꝑe vobiſcū auruꝫ.ſed ſi aliunde poſſibile eſt acciꝑe. fugite ꝑnicioſam hāc egritudinē. Etem̄ multa ꝑ hocemēdabat. Ex his dat̉ intelligi ꝙ ꝓpter vitandā occaſionē auaricie fuit apl̓is interdicta pecunia. cū tn̄ eſſent ꝑfecti. Uerū qͥdemeſt ꝙ cenſus ꝑfectꝭ nō tam vehemens. nectantoꝝ eſt pctōrū occaſio. ſed qꝛ qͣntūlibetparua intellectꝰ diſtractio vel illectio appetitus vicioſa mentibꝰ ꝑfectoꝝ ad eterna ſuſpēſis magꝭ ē diſſona. qͣꝫ lōge maior īꝑfectcirca filioꝝ educationē ⁊ curā rei familiarꝭoccupatis. hinc eſt ꝙ ꝑfecta tꝑaliū reꝝ abdicatio ꝑfectis ꝯſulit̉. nō imꝑfectis. niſi velint eſſe ꝑfecti. Nā cū ip̄is imꝑfectis ſufficiat pctā maiora vitare ꝑ mandatoꝝ obẜuātiam. ꝑfectis tn̄ cōpetit etiā ſuꝑfluas cogitationes a mente reſcindere. ſicut ⁊ Gregꝭ.j. moral̓. docet. ſpūalit̓ exemplicās nazareorū ritū ꝑfectiōiſqꝫ figurā. Deuotione inqͥtcōpleta caput nazareus radere. capilloſqꝫin igne ſacrificij ponere iubet̉. qꝛ tūc ad ꝑfictionis ſummā ꝑtingimꝰ. cū ſic exteriora vicia vincimꝰ. vt etiaꝫ cogitatiōes ſuꝑfluas amente reſecemꝰ. Quas nimirū igne ſacrificij cōcremare. eſt flāma diuini amoris incēdere. vt totū cor in dei amore ardeat. ⁊ cogitationes ſuꝑfluas cōcremans. qͣſi nazareicapillos deuotiōis ꝑfectione ꝯſumat. Illaquoqꝫ ꝓmiſſio centupli p̄determīatis nonobuiat. qm̄ ad ſpūalia bona refert̉. Sicutdicit Hiero. ſuꝑ Matth̓. ⁊ etiā Rabanꝰ qͣſieiſdē verb̓ vtentes. Occaſiōe inquiūt huiꝰſnīe quidā introducūt mille annos poſt reſurrectionē. dicētes nob̓ tunc centuplū omniū reꝝ quas dimiſimꝰ ⁊ vitā eternam eſſereddendā. nō intelligētes ꝙ ⁊ ſi in ceterꝭ digna ſit retributio. in vxoribꝰ appareat turpitudo. vt qͥ vnā ꝓ dn̄o dimiſerit. centū accipiat ꝓ futuro. Senſus igit̉ iſte eſt. vt quicarnalia ꝓ ſaluatore dimiſerit. ſpūalia reci-