Fo.CXXIX
rationabile pprie volūtatꝭ ſacrificiū. Ul̓ ſic.Obediētia eſt pio ſtudio ꝓprie volūtatis abnegatio. Augꝰ. Eitiꝰ exaudit̉ vna obediētisoratio. qͣꝫ decē milia ꝯtemptoris. Eqͥtas eſtamor equalitatꝭ in his in qͥbꝰ debet eſſe eqͣlitas. De iuſticia dic̄ Proſper. Iuſticiaeſt quedā animi nobilitas ſuā cuiqꝫ tribuens dignitatē. ſuꝑioribꝰ reuerentiā. paribꝰꝯcordiā. inferioribꝰ diſciplinā. deo obedientiam. ſibijpſi ſanctimoniā. inimico patīam.⁊ miſero cōpaſſionē. Scd̓m Auguſtinū.Actꝰ iuſticie eſt ſcire qͥd debeat reddere. nōvelle plꝰ qͣꝫ poſſit diſtribuere. omnē aī cogitationē ad ſolū deū dirigere ⁊ erigere. eum/qꝫ tāqͣꝫ nihil aliud ſit ſola mētis acie intueri. Scd̓m alios aūt eſt etiā actꝰ iuſticie advnā ꝯſentire viā. vniuſcuiuſqꝫ ꝟtutis obſeqͥum ſeruare. vnicuiqꝫ qd̓ ſuū eſt reddere. Itēcū ſuꝑna ⁊ diuīa mēte ſociari. vt ſeruet cū eaꝑpetuū fedꝰ imitādo.De ſeptem donis ſpirituſſancti.Sectio XLVEptē ſūt dona ſpūſſancti. que enumerat Iſa. xj. ſcꝫ donū ſapiētie ⁊ intellectꝰ. donū cōſilij ⁊ fortitudinis.iiijdonū ſciētie ⁊ pietatis. ⁊ donū timoris dn̄iHabemꝰ aūt videre de donis diuinis queſpūiſancto attribuunt̉ tria .ſ. ſpēalem ſufficientiā. ſingularē ꝯſiſtentiā. ⁊ generalē differentiā. Specialis ſufficiētia habituū p̄dictoꝝ ſic accipit̉. Dona ſpūſſancti ſpecialiter ſunt vel pͥncipalit̓ ad expediēdas potentias aīe in agēdo. Habemꝰ aūt expediri qͣntum ad declinatiōem mali. ⁊ ſic eſt donū timoris. Itē qͣꝫtū ad oꝑationē boni ⁊ hoc dupliciter. Nā aūt eſt bonū neceſſitatis ad qd̓expedimur ꝑ donū pietatis. cuiꝰ regimē directiuū eſt donū ſciētie. Aut eſt bonū ſupererogatiōis. ad qd̓ expedimur ꝑ donū fortitudinis. cuiꝰ regime eſt donū cōſilij. Admaiorē hoꝝ donoꝝ euidentiā attendēda ēꝯſiſtentia actuū ſinguloꝝ. Nota gͦ pͥmo ꝙ ſapientia cōmunit̓ accepta dicit cognitiōꝫ generalē reꝝ diuinaꝝ ⁊ humanaꝝ ẜm Auguſtinū ⁊ ph̓m. qͥ dicit ꝙ ſapiēs eſt qͥ oīa nouitMinꝰ cōmuniter dicit cognitionē reꝝ eternarū. j. Corin. xij. Alij dat̉ ſermo ſapiētie. ideſt cognitio eternoꝝ. Proprie dicit cognitōnem qua colit̉ deꝰ fide. ſpe. ⁊ charitate. Iobxv. Pietas ip̄a eſt ſapiētia. Magis ꝓprie nominat cognitionē dei experimētalē. ⁊ ſic eſtvnū de ſeptē donis ſpūſſancti. cuiꝰ actꝰ con
ſiſtit in deguſtādo ſuauitatē dei. Qui qͥdemactus ꝑtim eſt cognitiuꝰ. ꝑtim affectiuꝰ. itaꝙ in cognitiōe inchoat̉. ⁊ in affectiōe cōſummat̉. Itē habemꝰ quieſcere in optimo ꝑ ītelligētiā virtutꝭ. ⁊ ſic eſt donū intellectꝰ. ⁊ peraffectionē bonitatis. ⁊ ſic eſt donū ſapiētie.Sciētia etiā d̓r tribꝰ modis. Quedā em̄eſt ſciētia ꝯſiſtens in intellectu pure ſpeculatiuo fundata ſuꝑ pͥncipia rōnis. vt eſt ſcientia acqͥſita ſiue humana ph̓ia. Quedā eſt cōſiſtens in intellectu inclinato ab affectu fundata ſuꝑ pͥncipia iuris naturalis. ordinanſad recta ⁊ honeſtā vitā. vt eſt ſciētia prudentie ꝟtutis. Quedā eſt ꝯſiſtens in intellectu īclinato a fide. ⁊ inclināte ad oꝑatōem bonāfundata ſuꝑ pͥncipia fidei. habēs ortū a donis ſpūalis gratie. vt eſt donū ſciētie. cuiusactus p̄cipuꝰ eſt dirigere in agēdis ẜm exigentiā regule fidei ⁊ imitatiōꝫ xp̄i. De donō intellectꝰ tene ꝙ eius actꝰ cōſiſtit in cōtēplatione nō ſolū creatricis eſſentie. veꝝ etiāin ꝯtemplatiōe ſpūalis creature. Habet̉ qͥdem cognitio de deo ſub rōne veri triplicit̓ſcꝫ ꝑ ſimplicē aſſenſum. ⁊ ſic eſt fides faciēsaſſentire. ꝑ rōnis adminiculū. ⁊ ſic eſt intellectus donū cuiꝰ eſt credita ꝑ rōnem intelligere. ꝑ ſimplicē ꝯtuitū. ⁊ ſic eſt mūdicia cordis. cuiꝰ eſt videre deū. Etenī ad intelligendū credita nō adiuuat̉ homo ꝑ rōnes ſumptas a cōditionibꝰ. De dono cōſilij tene.ꝙ cōſiliū aliqn̄ dicit actū cōſiliandi. aliquādodicit illud ad qd̓ terminat̉ ille actꝰ. aliqn̄dicit habitū qͥ expedit ⁊ dirigit aīam ad eligendū ꝓſequēda ⁊ vitandū fugiēda. Habitus aūt dirigēs ſi ſit reſpectu eligibiliū queſunt neceſſitatis eſt prudētie. que dirigit adtalia. licet minꝰ excellēter qͣꝫ ſciētia que ē donum. Si aūt eligibilia ſint arduitatis ⁊ difficultatis. eſt donū ꝯſilij. Poteſt qͥppe hō dirigi in electiōe. vel ẜm regulā iuris natural̓⁊ ſic eſt prudētia. vel ẜm regulā iuris diuini⁊ ſic eſt donū ꝯſilij. cuiꝰ eſt dirigere in electionem ꝓſequendoꝝ ⁊ fugā vitandoruꝫ Dedono fortitudinis eſt tenendū ꝙ eiꝰ actꝰ cōſiſtit in ſuſtinētia paſſionū ⁊ aggreſſione arduoꝝ. Aggredi aūt ardua ſiue ꝑpeti paſſiones poteſt hō dupliciter. vel ꝓpter iuſticie ethoneſtatis cōſeruationē. ⁊ ſic reſpicit v̓tutēfortitudinis. vel ꝓpter xp̄i ꝑfectā imitatōem⁊ ſic reſpicit donū fortitudinis. Primū eſt d̓dictamine iuris natural̓. Secundū de dictamine iuris diuini. Actꝰ gͦ doni fortitudi-