Druckschrift 
Opuscula
Entstehung
Köln 24. XII. 1486
Seite
CCCXIIIv
Einzelbild herunterladen
 

Libellꝰ ſcī Bonauenture

De

dumēto fit ſenſibile ⁊ audit̉ exteriꝰ etſuſcipit̉ in aure cordis audiētis: ⁊ tn̄nō recedit a mente ꝓferentis. Iuxtahūc modū videmꝰ ī verbo eterno ꝙpr̄ eternaliter ip̄m ꝯcepit generandoẜm illud Prouer. viij. Nondū erantabyſſi ⁊ ego iā ꝯcepta era. Sꝫ ad hocꝙ homini ſenſibili fieret cognoſcibile induit formā carnis: et verbū carofactū eſt: ⁊ habitauit in nobis: ⁊ tn̄ remanſit in ſinu patris. Si vero ꝯſideremꝰ ſermonē rōne ſui ſic ītuebimurin eo viuendi ordinē. Ad ꝯplemētūſermonis nc̄ario iſta tria ꝯcurrūt: cōgruitas: veritas: ⁊ ornatus. Et iuxtahec tria oīs actio noſtra debꝫ haberemodū ſpēm: ⁊ ordinē. vt ſit modificata ꝑ modeſtiā in exteriori oꝑe. ſpecieſa ꝑ mūdiciā in affectione: ordinata ⁊ornata ꝑ rectitudinē in intētiōe Tūcenī recte ⁊ ordinate viuit̉: cū eſt ītētiorecta: affectio mūda ⁊ oꝑatio modeſtaSi vero ꝯſideremꝰ ſermoneꝫ rōne finis. ſic eſt ad expͥmendū: ad erudiēdū⁊ ad mouendū. ſed nūqͣꝫ expͥmit aliqͦdnifi mediāte ſpecie. docet niſi mediante lumine arguente: mouet niſi mediante virtute. Et ſic conſtat ꝙ nō ſitniſi ꝑ ſpecieꝫ ⁊ lumen ⁊ virtutē ītrinſecā intrinſecꝰ aīe vnitā. Et ideo concludit Augꝰ. ꝙ ille ſolꝰ ē verꝰ doctorqͥ p̄t ſpēm impͥmere ⁊ lumen infūdereet virtutem dare cordi audientis. Ethinc eſt ꝙ cathedrā habꝫ in celo quiintꝰ corda docꝫ. Sicut ergo nihil cognoſcit̉ ꝑ ſermonē ꝑfecte niſi mediātevirtute lumine ⁊ ſpecie vnitis animeSic ad hoc ꝙ anima erudiat̉ ad cognitiōeꝫ ꝑ ip̄iꝰ internā locutionē nc̄eeſt ꝙ vniat̉ ei qͥ eſt ſplendor glorie etfigura ſb̓e eiꝰ: portans oīa verbo virtutis eiꝰ. Ex quo pꝫ qͣꝫ mira eſt hecꝯtemplatio per quā Augꝰ. in multislibris manuducit ad diuinā ſapiētiāEcūdū etiā hūc modū eſt reꝑire

in iluminatōe naturalis ph̓ie: cuiꝰ pͥncipalis ītentio verſat̉ circa rōnes formales in materia: in aīa: et in diuinſapientia. Quas tripliciter contingitꝯſiderare: ſcꝫ ẜm habitudinē ꝓportionis: ẜm effectū cauſalitatis: ⁊ ẜm mediū vnionis: et ẜm hec tria eſt reꝑiretria premiſſa. Si cōſideremꝰ eas ẜmhabitudinē ꝓportōis. videbimꝰ in eisꝟbū et̓nū: et verbū incarnatū. Rōnes intellectuales ⁊ abſtracte qͣſi medie ſunt inter ſenſibiles ⁊ ideales. Sꝫrōnes ſeminales nō pn̄t eſſe in materia: qͥn ſit in ea generatioᵐ ⁊ ꝓductioforme. Similiter vero in aīa nō ſuntrōnes ītellectuales: qͥn ſit generatioverbi in mente. ergo nec ideales ī d̓oqͥn ſit productio verbi: a parte 1ᵐ rectā ꝓportioneꝫ. hoc em̄ eſt dignitatisetſi ꝯuenit creature: multo fortiꝰ īferri p̄t d̓ creatore: ꝓpter qd̓ dixit Aucꝙ filius dei eſt ars patris. Rurſusappetitus qui eſt in materia ordinat̉ad rōnes intellectuales: vt nullo mōꝑfecta ſit generatio: niſi anima rationalis vniat̉ materie corporali. Peconſimilem igitur rōnem poteſt argui ꝙ ſumma perfectio et nobiliſſimain vniuerſo eſſe non poteſt: niſi natura in qua ſunt rōnes ſeminales ⁊ natura in qua ſunt intellectuales: et natura in qua ſunt ideales: ſimul cōcuirant: in vnitatem perſone: qd̓ factumeſt in filij dei incarnatione. Predicatigit̉ totā naturalis ph̓ia ꝑ habitudinem ꝓportionis dei verbum natuꝫ ⁊incarnatum: vt idem ſit alpha et o natum ſcꝫ in principio et ante tempora:incarnatum vero in fine ſeculorum.Si vero conſideremus rōnes iſtasẜm effectum cauſalitatis perpendimꝰordinem viuendi. Quoniā generationon poteſt fieri in materia generabiliet corruptibili ẜm rōnes ſeminales:niſi beneficio luminis corporum ſuꝑ