¶ Tractatus ſcī Bonauenture
fectionē euāgelicā. ergo ⁊c̄ ¶ ItemEcc̄i vij. Utilior eſt ſapiētia cū diuitijs Glo. qͣꝫ ſola Sꝫ diuitie nō faciūthoīem ꝑfectū: ergo minꝰ pauꝑtas ⁊ īdigentia ¶ Itē ꝓuer. xxx. Diuitias ⁊mendicitatē ne dederis mihi. Et pꝰ.Ne egeſtate ꝯpulſus ꝑiurē nomē d̓imei Sꝫ nihil facit ad ꝑfectiōeꝫ euangelicā: qd̓ ſapiēs ſapiēt̓ recuſat: ergo⁊c̄ ¶ Itē Luc. vi. Perfectꝰ oīs eritſi ſit ſicut magr̄ eiꝰ. Sꝫ xp̄s loculoshabuit. ſicut pꝫ Io. xij. dr̄ ꝙ iudas loculos ferebat: ergo ꝓprietatē nolle īcōi hr̄e nō videt̉ eē ꝑfectio: ſꝫ potiusſuꝑſtitio: in qͣ diſcipulꝰ videt̉ ſe vellep̄ferre magr̄o ¶ Si dicas ꝙ loculosnō habuit. Cōtra augꝰ. dicit ⁊ habet̉xij: q. i. Habebat dn̄s loculos a fidelꝰbꝰ oblata ꝯſeruās ⁊ ſuoꝝ nc̄itatibꝰ ⁊alijs indigētibꝰ tribuebat ¶ Itē ſuꝑillud. i. Thim̄. vi. hn̄tes alimenta ⁊cͣ:Glo. etſi nihil intulcrimꝰ ī hūc mūdūnō tn̄ ꝓrſus abijciēda ſūt hec tꝑalia:ergo qͥ totū abijcit male facit ¶ Iteꝫij. Coꝝ. viij. Sꝫ voluntas ꝓmpta eſtẜm id qd̓ hꝫ. glo. Nc̄aria retineat nōvltra vires dādo: ergo male facit quiſic diſpenſat ꝙ nihil ſibi ꝓrſus reſeruat ¶ Itē qͥ tentat deū peccat mortalit̓: ſed qͥ hꝫ humanū refugiū ⁊ illop̄termiſſo q̄rit diuinū: tētat deū. hocaūt facit qͥ hꝫ vnde ſuſtentet̉. ⁊ illo dimiſſo expectat diuinitꝰ ſuſtentari: gͦtalis facit ꝯtra euāgeliū ¶ Itē virtcirca mediū ꝯſiſtit: ſꝫ oīo oīa dimittē:eſt ad extremū d̓clinare. ergo hoc magis eſt vitij qͣꝫ virtutis ſeu ꝑfectiōiseuāgelice ¶ Itē: ſicut oīa tene̓ ſꝑ eſtauaricia. ſic oīa dare ſꝑ eſt prodigalitas: ſed oīa tenē ſꝑ eſt vitiū. ergo ſil̓it̓et oīa dare ¶ Item Qui ſb̓trahit alijnc̄aria peccat mortalit̓. ſꝫ tātū tenet̉qͥs ſibi prouide ſicut alij. ergo qͥ oīadimittit: ⁊ nihil ſibi reſeruat peccatmortalit̓: qꝛ facit ꝯtra ꝑfectioneꝫ euā
gelicā ¶ Itē qͥ exponit ſe periculo ēt̓fectōis peccat mortalit̓: ergo ſimilit̓ij exponit ſe periculo famīs: ſꝫ talis ēqͥ oīa dimittit. ⁊ nihil ſibi reſeruat gͦ⁊c̄ ¶ Itē nullꝰ debꝫ reijcē oīo qd̓ qͦtidie petit a deo. ſꝫ oī dic petimꝰ ī or̄one dn̄ica: panē nr̄ꝫ qͦtidionū: ergo male facit qͥ deſerit totū ¶ Rn̄ſio dd̓ ꝙabrenūciare oībꝰ tā ī pͥuato qͣꝫ in cōieſt chr̄iane ꝑfectōnis: nō ſolū ſufficiētis: ſed etiā abūdātis: tāqͣꝫ ꝑfectiōiscū āgelice ꝯſiliū pͥncipale: ⁊ pͥncipiumfūdamē tale: ⁊ fudamētū ſublime. primū ſuadet natura. ſcd̓m ſcriptura. tertiū gr̄a ¶ Primū inqͣm ē ꝯſiliū pͥncipale: qꝛ viā p̄bet ad alia. Nā abudāspauꝑtas diſponit ad carnis mortificatōeꝫ ⁊ ad volūtatis ꝓprie ꝑfectamabnegatōeꝫ: cū nihil ſibi d̓tineat: necdomū: nec tocū: nec aliquaꝫ rem. Td̓ip̄aꝫ aūt ſpē̄alit̓ viā facit ipſa naturaſiue inſtituta: ſiue lapſa. Nā hō nūdꝰformatꝰ eſt: et ſi in ſtatu illo ſtetiſſꝫ: nihil ſibi prorſus appropriaſſꝫ. hō verolapſus nudꝰ naſcit̉: nudus morit̉. Etideo hec rectiſſima via c: vt ab extremis nō declinās: qͣntū p̄t natura patipauꝑ ⁊ nudus incedat: et hoc ē qd̓ dr̄pͥ. thi. vi. Nihil intulimꝰ ī hūc mūdūhaud du. qꝛ nec au. et ex hͦ ꝯcludit habentes alimenta ⁊ qͥbꝰ te. ⁊cͣ. hoc autēnihil artiꝰ vel pauꝑius qͣꝫ ſimplex victu ⁊ oꝑimento ec̄ ꝯtentū qd̓ ex nature documento ꝑſuadet aplūs tāqͣꝫ bonū ⁊ ꝑfectū ¶ Eſt etiā pͥncipiuꝫ fūdamentale Lex enī vetꝰ differt a noua īhͦ ꝙ illa timorē: hec amorē: illa tꝑaliaꝓmittit: hec tꝑalia ꝯtemne̓ docet. Siigitur fundamētuꝫ perfectiōis ciuitatis dei pͥncipalit̓ ꝯſiſtit in charitate: ⁊illa potiſſime ē perfecta: qn̄ oīs excludit̉ cupiditas: qꝛ venenū charitatis ēcupiditas: Hanc aūt cupiditatē omnino foras mittit: qͥ oīa oīo ⁊ re ⁊ volūtate relinquit. ſicut radix omnium