Druckschrift 
Opuscula
Entstehung
Köln 24. XII. 1486
Seite
CCIIIv
Einzelbild herunterladen
 

Liber quartus pharetre

git̉. via qͥdē nō detrahit̉: ſꝫ tn̄ de ſocietate comitis labor itineris leuiaturIdē ſuꝑ eze. qui ſcō viro adheret exeiꝰ aſſiduitate viſiōis: vſu locutionisexēplo oꝑis accipit vt accēdat̉ ī amorē veritatis: pctoꝝ ſuoꝝ tenebras fugiat: in deſiderio lucis exardeſcat Id̓in regi. qui aſſiſtūt iudicibꝰ ⁊ ſinceriserga eos dilectiōibꝰ aſtringūtur: illaeis ſuadere debēt atqꝫ ſuggere que ⁊aīam ſaluāt: ⁊ opinionē nō rogāt.Augꝰ in ep̄i. ſi pauꝑtas āgit: ſi luctꝰmeſtificat: ſi dolor corꝑis inquietat: ſivlla calamitas vexat: aſſint boni homines: qͥ nō ſolū gaude̓ cū gaudētibꝰverūetiā flere cū flētibꝰ norūt: ⁊ ſalubrit̓ alloqͥ ⁊ colloqͥ ſciūt: plurimū illaaſꝑa leniunt̉: releuātur grauia: ſuperātur aduerſa Iſi. de ſum. bo. tenēdaeſt cū ſcīs viris vnitas charitatis: etqͣntū ſe qͥſqꝫ ſb̓trahit mūdo: tāto opeſt vt ſe aſſociet bonoꝝ ꝯſortio Ideꝫin ſyno. Bonoꝝ ſocietatē reqͥre ſi fueris ſociꝰ ꝯuerſatōis eris ⁊ virtutis eorū Ambro. de oſ. vt eqͣliū vſus dulcior: ita ſeniū tutior eſt q̄ magiſterioqͦdā ⁊ ductu vite colorat mores adoleſcētiū ⁊ velut murice ꝓbatis inſerit Ber. de ꝯſi. intereſt glorie ſcītatistue vt qͦs p̄ oculis habes: ita ordinati ſint. ita informati qͣtenꝰ totiꝰ honeſtatis ⁊ ordinis ip̄i ſint ſpeculuꝫ: ipſiforma. Idē ne te dixeris ſanū dolētēlatera. hoc eſt ne te dixeris bonummalis innitētē Idē in ep̄i. int̓ bonosbonū eē ſalutē hꝫ: īter malos vero ⁊laudē: illud tāte felicitatis eſt: qͣnte ēſecuritatis. hoc tāte virtutis qͣnte etdifficultatis. Quale nēpe eſt illud tātgere picē ⁊ nō inqͥnari ab ea. in igneſine leſiōe verſari: Idē oīa fac cū cōſilio: nec tn̄ omniū aūt qͦrūcūqꝫ: ſꝫ tm̄bonorū. bonos in ꝯſilio: bonos in obſeqͥo: ⁊ bonos habeas ꝯtubernales qͥvite ⁊ honeſtatis tue cuſtodes ſint ⁊

teſtes. Idē. oēs iuxta dn̄i preceptuꝫetiā inimici diligātur ſi ad cōſiliū ſolieligātur qͥ ⁊ prudentes eē videātur ⁊beniuoli Ideꝫ vbi nō timet̉ sͣ. de religione Sene. in ep̄i. nulliꝰ boni ſineſocio iocūda poſſeſſio ē Idē cū hisꝯuerſare qͥ te melioreꝫ facturi ſunt: illos tecū admitte qͦs tu poteris meliores facere: mutuo iſta fiūt ⁊ hōinesdum docent diſcunt. De bonitate Ca xxiij.Rego. in mora. Omne bonumqd̓ agimꝰ ꝑ intētioneꝫ ſꝑ ad celeſtia leuemꝰ Idē. hi veracit̓ boni ſūtqͥ ī bonitate ꝑſiſtē etiā int̓ malos poſſunt. Idē q̄ntū vos ī bono ꝑfeciſtistātū bona etiā de alijs ſentitis. Idēbona deo accepta nō ſunt q̄ ante ocirlos eiꝰ maloꝝ admixtiōe maculanturIdē bona q̄ oībꝰ hoībꝰ innōteſcūt ſine ꝑiculo vix eē poſſunt. Idē in dia.multa vident̉ bona: ſed nō ſunt quiabono aīo nō fiūt. Idē vite vera eſtimatio in virtute ē operū: nō in oſtenſione ſignoꝝ. Nā ſunt pleriqꝫ qͥ ⁊ ſigna nō faciunt: ſigna tn̄ facientibꝰ diſpares nō ſunt Idē ſuꝑ eze. bonū valde eſt qd̓ iuſtꝰ tribuit qn̄ male agentibꝰ libera voce ꝯtradicit. Ideꝫ ī regi.bonarū mentium ē et ibi aliqͦ mō culpas ſuas agnoſcere vbi culpa nō eſtIdē veſtrū ſine dubio bonū facitis ſibona volentibꝰ opē fertis Augꝰ.de ver. do. potes aurū ꝑde ⁊ nolens:pōtes domuꝫ: potes honores: potesip̄am caſu ſalutem. bonū vero q̄ verebonꝰ es: nec inuitꝰ accipis: nec inuitꝰamittis Idē in ep̄i. quis ē in hac vitta ſine aliqͦ pctō: ſꝫ eū dicimꝰ bonū cuius p̄ualēt bona illū qꝫ optimū qͥ peccat minimū Id̓ d̓ naͣ. boni. ⁊ oē bonūa deo eſt. oīs ergo natura a deo ē Id̓or̄a qͣnto magis moderata ſpecioſa ordinata ſunt: tāto magis bona ſunt: qͣnto aūt minꝰ moderata minꝰ bona ſunt