de gratioſis
Cxch
arguūtur. p̄ponūt eī ante oculos cordis: qꝛ diſtrictū dei iudiciū tāto verius tūc ſuꝑ eos mitigabit̉: quāto nūcacriꝰ hoīe arguēte p̄uenit̉ ¶ Augꝰ: decathe. ru. tu qͥ verā requiē ꝙ pꝰ hancvitā xp̄ianis ꝓmittit̉ q̄ris ⁊ hic eamint̓ amariſſimas vite huiꝰ moleſtiasſuauē guſtabis: ſi eiꝰ qͥ eā ꝓmiſit p̄cepta dilexeris. cito eī ſenties dulcioreseē fructꝰ iuſticie qͣꝫ iniqͥtatis: ⁊ veriꝰatqꝫ iocūdiꝰ gaudebis de bona ꝯſcīaint̓ moleſtias: qͣꝫ de mala int̓ deliciasIdē ſuꝑ gene. ad lr̄am. Etiaꝫ in ipſohoīe letitia q̄dā bone ꝯſcīe paradiſꝰ ēvn̄ et ecca in ſcīs te ꝑant̓ ⁊ pie ⁊ iuſteviuētibꝰ paradiſus dr̄: recte pollensaffluētia gr̄aꝝ caſtisqꝫ d̓licijs ¶ Ambro. bn̄ ſibi ꝯſciꝰ. sͣ. li. ij. de ꝯſtātia. Id̓tātꝰ ſplēdor. infra: de īnocētia ¶ Iſi.de ſū: bo. ſꝑ ꝯſcīa ſerui dei hūilis eſſedebꝫ ⁊ triſtis: vt ſcꝫ ꝑ hūilitateꝫ nonſuꝑbiat ⁊ ꝑ hūilē merorē cor ad laſciuiā nō diſſoluat ¶ Ber. ſuꝑ can. ſufficit aduerſuꝫ os loq̄ntiū iniqͣ opiniobonoꝝ cū teſtimonio ꝯſcīe Ideꝫ. oīsgloria ſcōꝝ intꝰ nō foris eſt: hoc ē nōin flore feni: aut in ore vulgi: ſꝫ ī dn̄oIdē de ꝯſid̓. ꝑfecta cuiqꝫ ⁊ abſolutaexcuſatio teſtimoniū ꝯſcīe ſue: mihi eiꝓ minimo ē vt ab illis iudicer qͥ dicunt bonū malū: ⁊ malū bonū Idemmagne diuitie bona ꝯſcīa: ⁊ reuera qͥdditiꝰ in rebꝰ: aut qͥd dulcius: qͥd in t̓raqͥetiꝰ atqꝫ ſecuriꝰ. Bona ꝯſcīa damnarerū nō metuit: nō verboꝝ ꝯtūelias:nō corporis cruciatꝰ: qͥppe q̄ etiā morte ip̄a magis erigit̉ qͣꝫ deijcit̉ Idē bona bone ꝯſcīe reuireſcūt in laboribusnō areſcūt: nec in morte euaneſcūt. ſꝫfloreſcūt: letificāt viuētē: moriētē coſolant̉. reficiūt mortuū: nec deficiūt īeternū ¶ Sene. in ep̄i. ſapiēs nō qͣꝫ fine gaudio ē: gaudiū āt hoc nō naſcit̉niſi ex virtutuꝫ ꝯſcīa¶ De taciturnitate ¶ Ca iij.
Rego. in moꝝ. diſcrete viciſſitudinū pēſanda ſūt tꝑa: ne aut cūreſtringi debꝫ linguamnon ꝑ verba ſeīutilit̓ ſoluat: aut cuꝫ loqͥ vtilit̓ p̄t ſemet ipſaꝫ pigra reſtringat. Idē ſi abinrcepatiōe idcirco recitemꝰ: qꝛ ꝯtranos inſurgē deriſoris odia formidamꝰ: nō iā lucra dei qͦrimꝰ: ſꝫ nr̄a. Idēꝓximoꝝ mala sͣ. li. ij. de ꝯſenſu Idemqͦtiēs aucͣtores nr̄i nr̄a volūt: quaſilaudādo cognoſce̓: nō āt ſua peruerſamutare: oīo taceamꝰ. ne ſi oſtētatōisſtudio verbū dei loqͥmur ⁊ illoꝝ culpa q̄ erat eē nō deſinat: ⁊ nr̄a q̄ nonerat fiat Idē ī ome. imitatōe dei glorioſiꝰ ē tacendo iniuriā fuge̓: qͣꝫ rn̄dēdo ſuꝑare Idē ſuꝑ eze. qͣi qd̓dā nutrimentū verbi ē cenſura ſilētij ⁊ recte:ꝑ excreſcentē qͦꝫ gr̄am ſermonē accipit qͥ ordinate antea ꝑ hūilitatē tacetId̓ ſic̄ mali deū exaſperāt qͥ loquunt̉et faciūt mala. ita nonnūqͣꝫ boni exaſperāt qͥ reticent bona Idē in paſtor̄.qͥ ꝓximi mala reſpicint ⁊ tn̄ ſilentiolinguā p̄mūt: qͣſi ꝯſpectis vulneribꝰvſuꝫ medicamīs ſubtrahūt: ⁊ eo mortis aucͣtores fiūt qͦ virꝰ qd̓ poterantcurare nolūt ¶ Hiero. in ep̄i: nūqͣꝫ d̓mulierū formis diſputes: nec qͥd ī cuiuſqͣꝫ domo agit̉ alia domꝰ ꝑ te nouerit ¶ Augꝰ. de mendacio. licꝫ vel diſertori ac diſputatori ac p̄dicatori reꝝet̓narū: vel narratori atqꝫ ꝓnūciatori rerū tꝑaliū ad edificādāⁱ religionēatqꝫ pietatē ꝑtinētiū occultare in tꝑeqͥcqͥd occultādū videt̉: mētiri āt nunqꝫ: Idē de bap. ꝑuuloꝝ. vbi de re obſcuriſſima diſputat̉ nō adiuuātibꝰ diuinaꝝ ſcripturaruꝫ certis clarisqꝫ documētis cohibe ſe dꝫ hūana p̄ſūptionihil faciēs ī partē alteraꝫ declinādoId̓ magis īnocēs. sͣ. li. iij. de remiſſion Ide ibidē tu vulnꝰ ¶ Iſi. ī ſyno:tꝑe ꝯgruo loq̄re: tꝑe ꝯgruo tace: nonloqͣris niſi int̓rogatꝰ fueris: n̄ dicas
C ij