¶ Liber tertius pharetre
eius requirūt legē: nō nugas ꝓfectoaut fabulas ¶ Idē verbū ſcurrile abore ꝓcul ſit ⁊ ꝓcul ab aure relegādūeſt. Fede eī ad cachinnos moueris: ſꝫfediꝰ alios mouēs ¶ De iactātia Ereī moꝝ. ꝓcaces quiqꝫ ec nota iactātesꝓferunt vt loq̄ntes docti videant̉deant̉. Idē eo ipſo ſuꝑbiēs ab integritate ſalutis corruit: qͦ iactātia cuiuſlꝫꝟtutis ītumeſcit ¶ Id̓ arrogātes ſinō inueniūt voces hoīm qͣs inhiant̉expectāt ipſi ſcīaꝫ ſuā laudātes predicāt ¶ Idē in paſto. elegit patiens qͥlibet mala ꝑpeti qͣꝫ ꝑ oſtētatōis vitiuꝫbona ſua occulta foris publice cognoſci: at ꝯtra eligit arrogās boͣ de ſe velfalſa iactare ne mala poſſit vel minīaꝑpeti ¶ Iſi. de ſū. bo¶ Culpabilit̓ manͤ ad dn̄m exꝑādit qui facta ſua iactāter ꝓdit ¶ Ber. de xij. gra. Vonachiactator aūt loquet̉ aūt rūpet̉ Pleneſt eī ſermonibꝰ ⁊ coartat eū ſpūs vteri ſui ꝓptē̓a ſitit ⁊ eſurit auditores qͥbꝰ ſuas iactet vanitates ¶ De excuſatiōe Gre. in ome. ſūt multi qͥ pͣuitatēſuā ex alienis pͣuitatibꝰ tuent̉. qꝛ eī alios talia feciſſe cōſiderāt ſe hec face̓ licent̓ putāt ¶ Idē in moꝝ. Uſitatuꝫhumani generis vitiuꝫ eſt ⁊ libendopctm̄ ꝯmittē ⁊ cōmiſſū negādo abſcōdere ⁊ ꝯuitiū defendēdo multiplicat̉¶ Id̓ Sūt nōnulli qui neqͣqͣꝫ deflētqd̓ faciūt: ſꝫ etiā laudare ⁊ detēde̓ nōdeſiſtūt: et nimirū cū defendit̉ culpagemīat̉ ¶ Idcͣ Suꝑbie vitiū ē vt qd̓de ſe fatei qͥſqꝫ qͣi ſpōte dignat̉ hͦ ſibidici ab alijs dedignet̉ ¶ Hiero. ī ori.ſuꝑ oſe. Libent̉ vitijs nr̄is applaudimꝰ ⁊ ſuꝑati voluptatibꝰ obtēdimuscarnis infirmitatē aut dura maioruꝫīperia Idē Nihil oīo agimꝰ. infra decōſolatōne mala ¶ Iſi. de ſū. bo. Eſtqͦrūdā excuſatio ꝑuerſoꝝ qui dū proſuis facinoribꝰ arguūtur verba iuſtorū ꝓ cenſura declināda obijciūt reſer-
uātes ſe dīno iudicio: qͦ puniēdi ſuntduriꝰ dn̄ tꝑalit̓ cōtemnut iudicari abhoībꝰ ¶ Ber. ſr̄ cā. ī aīaꝫ peccat ſuā qͥexcuſat dū arguit̉: repellens ꝓinde aſe indulgentie medicinā ⁊ ſic vitā ſitbi int̓cludēs et̓nā ¶ Idē de xij. gra.Multis modis fiūt excuſatōes ī peccatis: aut eī dicit qui ſe excuſat nō feci: aut feci quidē ſꝫ bn̄ feci: aut ſi male nō multū male: aut ſi multū male n̄mala intentiōe: ſi auteꝫ de illa velutadā vel eua ꝯuincit̉ aliena ſuaſiōe excuſare ſe nitit̉ ¶ Ideꝫ ſuꝑ qͥ habitat.Oēs aliqn̄ cade nc̄e eſt: dū in hoc ſeculo detinent̉: ſꝫ alij quideꝫ collidunt̉alij nō. qꝛ dn̄s ſupponit manū ſuā. verū hoc int̓eſt int̓ eoꝝ caſus ꝙ iuſtꝰ ſuſcipit̉ a dn̄o iōqꝫ reſurgit fortior. iniuſtꝰ āt cū ceciderit nō adijciet vt reſuigat: īmo vero aut in pudorē noxiumaut in pudenciā cadit: aut eī excuſatqd̓ fecit ⁊ hoc eſt pudor adducēs peccatū: aut fit ei frōs meretricis ⁊ iamnec deum timet: nec hoīes reueret̉Amb. in apolo. Aliqui hoīes cū a ſacerdotibꝰ corripiunt̉ pctm̄ ſuū aggrauāt dū negare cupiūt aut defende̓Aug. nō nulli. sͣ. li. i. de militibꝰ: Glop̄s. lxix. malū eſt peccare: peiꝰ ē yſeuerare: ſed ꝑnitioſiꝰ eſt defendendo ſe indeū culpā refūdere De accuſatiōeGre. in moꝝ. inuidi dn bonū quod vident accuſare nequeūt excecati malicia malū qd̓ nō vident ad accuſatōeꝫq̄rūt ¶ Iſi. ī ſyno. Nullū iudices ſuiſpitōis arbitrio: an̄ ꝓba: ⁊ ſic iudicanō em̄ qui accuſat̉ ſꝫ qͥ ꝯuincit̉ reꝰ eſt¶ Augꝰ. de ſermo dei in mōte. Accuſare vitiā officiū eſt viroꝝ bonorū ⁊beniuoloruꝫ¶ De murmuratiōeGre. ī om̄. ſi iuſta place̓ d̓o ſcimꝰ pataūt nulla niſi q̄ dn̄o placuerint poſſimꝰ iuſta ſunt cūcta q̄ patimur Unde