Liber tertius pharetre
malū eſt vt nullo mō ſit pctm̄ ſi nō ſitvolūtariū ¶ Ideꝫ de trini. Mala volūtate vel ſola miſer qͥſqꝫ efficit̉: ſꝫ miſerior ptāte qͣ d̓ſideriū male volūtatisadīplet̉ ¶ Idē de cathe. ru. in hac vita hoīes magnis laboribꝰ requieꝫ q̄rūt ⁊ ſecuritatē: ſꝫ pͣuis cupiditatibꝰſeducti nō inueniūt: volūt eī reqͥeſcēin rebꝰ īquietis: nā ſi in diuitijs velithō reqͥeſcē: magis ſuꝑbꝰ efficit̉ qͣꝫ ſecurus. ¶ Idē de ver. do. deꝰ amiſſꝰ morsaīe ē: aīa amiſſa mors corporis: morscorꝑis nc̄aria: mors aīe volūtariaIo: chry. de milicia ſpiritali. Scito qꝛte nō vincet naturā corꝑis neqꝫ ſtrāgulabit īuitū: neqꝫ eī te obnoxiuꝫ etſeruū faciet ex libē̓o niſi volūtaria tuadeclinatio ¶ Id̓ ſr̄ ioh̓. electōis ⁊ ꝓpͥe volūtatis eſt oīs malicia hoīs.Ber. ſr̄ can. ſi in die ieiunij mei īuenit̉volūtas mea: nō tale ieiunium elegitſpōſus: nec ſapit illi ieiuniū meuꝫ qd̓nō liliū obedīe: ſꝫ vitiū ꝓprie volūtatis decoxit. Ego gͦ nō ſolū de ieiūio:ſꝫ de ſilētio: de vigilijs: de or̄one: de lectōe: de oꝑe manuuꝫ: poſtremo de oīobſeruatōe mōachi vbi īuenit̉ volūtas ſua in ea ⁊ nō obīa magr̄i idip̄mſentio ¶ Idē d̓ li. arbi. duo ſt̓ q̄ īiuſtāꝓbāt volūtatē vel cū peccare vl̓ cūīpune peccaſſe libꝫ. Idc̄ ī ſer. qͥd oditaut qͥd punit deꝰ pret̓ ꝓpriā volūtateꝫceſſꝫ volūtas ꝓpria ⁊ īfernꝰ iā nō erit.in quē eī ignis ille deſeuiet niſi ī volūtate ꝓpriā. Idē. vn̄ ſūt ſcādala ⁊ vn̄ꝑturbatio niſi ꝙ ꝓpriā ſeqͥmur voluntatē ⁊ tenē qd̓ voluerit ipſa: ī cordenr̄o diffiniētes: ſi qūo id ꝓhiberi ꝯtīgat ꝯtinuo in impatientiaꝫ ⁊ murmurationem ⁊ ſcandalū ꝓni ſumus¶ De remorſione ¶ Ca ij:Reg. in moꝝ. Dū nulla bonoꝝ7Coꝑuꝫ ꝯfidētia fulcit̉ ītueri ſūmabōa mala mēs trepidat: qꝛ ipſā ꝯſcīaaccuſat Idē. qͥſquis a p̄ceptis dn̄icis
diſcordat oꝑe qͦtiēs ea audit vel legicorde ſuo rep̄hēdit̉ atꝫ ꝯfundit̉ qꝛ idqd̓ nō fecit mē orat̉ Naꝫ in qͦ ſe erraſſe ꝯſiderat ipſa ſe latent̓ ꝯſcīa accuſatId ſr̄ eꝫ. ſcpͥtura ſacͣ ei ſuauis ē ad loq̄ndū cui īteriꝰ īp̄ſſa ad viuēdū fueritNā ſermo dulcedinē nō hꝫ quē vitareproba intra ꝯſcīam remordet. ¶ Iſide. ſyno. nulla pena grauior mala ꝯſcientia: vis āt nūqͣꝫ eē triſtis: bn̄ viue.Idē d̓ ſū. bo. oīa fugē̓ poteit hō p̄ter cor ſuū: nō eī p̄t a ſe qͥſqͣꝫ recederevbicūqꝫ eī abierit reatꝰ ſui ꝯſcīa illuꝫnō dēlīqͥt Idē abyſſū abyſū inuocareeſt de iudicio ſue ꝯſcīe ire ad iudiciuꝫdānatōis et̓ne ¶ Amb. de of. q̄ penagrauior qͣꝫ interioris vulnꝰ ꝯſcīe Nōne hoc magis fugiēdū qͣꝫ mors qͣꝫ diſpendiū qͣꝫ exiliū qͣꝫ debilitas dolor ē.¶ Ber. de ꝯſi. vitioſus vitioꝝ ꝯſcīasnō refugit ⁊ vbi oēs ſordēt vniꝰ fetor minime ſentit̉. Idē an n̄ inflationes sͣ. li. ij. de intelligētia ¶ Idē in ſerqͥs magis mortuꝰ eo qͥ portat ignē inſinu: pctm̄ in ꝯſcientia: nec ſentit: necexcutit: nec expaueſcit ¶ Id̓ qui conſciētias. infra de mutabilitate. Sen. īep̄i. Quid ꝓdē recōde̓ ſe ⁊ oculos hominū aures qͣꝫ vitare bona ꝯſcientiaturbā aduocat. mala eſt in ſolitudineanxia atqꝫ ſolicita eſt: ſi honeſta ſuntq̄ facis om̄es ſciant: ſi turpia quid refert neminem ſcire cū tu ſcias: o miſerū ſi cōtemnis hūc teſtemDe ſtultiloquio ¶ CapiijRego. in moꝝ. Stulte ꝯtra deDum loquit̉ qui inter diuine aīaduerſiōis flagella poſitus iuſtificare ſemetip̄m conat̉ ¶ Idē duo ſunt genera locutionū importuna valde ⁊ noxia generi humano Unū qd̓ curat ecꝑuerſa laudare: aliud quod ſtudet ſꝑetiā recta corrigē Idē Sicut pleriqꝫrecitēt. infra de credulitate. Id̓: apudhoīes cor ex ꝟbis: apud deū ꝟo ꝟba