¶ Liber ſcd̓s pharetre De principaliū
lū eī bonū ſine ꝑſeuerātia coronatur.Uit āt ꝑſeuerātiā hēat murꝰ obīe inherē ſibi debēt ꝓpagnacula patīe. Id̓redde reuerētiā ⁊ obīam p̄lato: qͣruꝫaltera cordis: altera corꝑis ē: nec eniꝫſufficit exteriꝰ obtꝑare maioribꝰ nr̄isniſi ex intimo cordis affectu ſb̓limit̉ſentiamꝰ de eis ¶ Bn̄dictꝰ ī regu. obediētia tūc acceptabilis erit deo ⁊ dulcis hoībꝰ ſi qd̓ iubet̉ nō trepide: nontarde: nō tepide: aut cū murmure: autcū reſpōſo nolētis efficiat̉: qꝛ obīa q̄maioribꝰ p̄bet̉ deo exhibet̉. Idē obīeboᵐ nō ſolū abbati exhibēdū ē ab oībꝰ: ſꝫ ec̄ ſibi īuicē ita obediāt fr̄es ſciētes ꝑ hāc obīe viā ſe ituros ad deumInt̓li. Ge. xvij. Obedientia eſt ꝯtemplāda ſine mora ⁊ obſeruanda¶ De obedientia inaccepta c. xliiijReg. in regi. Apud volētis animū qͣꝫuis ſit euidēs rō non parēdi: tn̄ hͦ ip̄m qd̓ nō vult obſtaculūobīe eē ſolꝫ. Idē in moꝝ: ille pͥmꝰ inobediēs mox vt ſuꝑbiēdo peccauit pudenda ꝯtexit: qꝛ ei ꝯtūeliā ſpūs deo ītulit: mox ꝯtūeliā carnis īuenit. Idecū huiꝰ mūdi ſucceſſꝰ p̄cipit̉: cū locꝰ ſiꝑior īꝑat̉: is qui ad ꝑcipiēda hec obedit: obediētie ſibi ꝟtutē euacuat: ſi adhec ec̄ ex ꝓprio deſiderio āhelat Idēad detrimētū obīa ducit̉: cū mētē adſuſcipienda ꝓbra huius ſeculi neqͣqͣꝫex ꝑte aliqͣ etiā ſua vota comitanturIdē. dignū ꝓfecto eſt vt a dei bn̄ficiis ſit extraneꝰ cuiꝰ nimiꝝ iuſſiōibꝰ nōvult eſſe ſb̓iectꝰ ¶ Io. chry. ſuꝑ ioh̓.qͣnto leuiora ſūt p̄cepta: tāto maiꝰ ſuꝑpliciū his qͥ nō obediunt Augꝰ. deꝯfeſ. nemo iuitꝰ bn̄facit: etiāſi bonū ēqd̓ facit ¶ Ger. ī ep̄i. face̓ malū qͦlibꝫec̄ iubēte ꝯſtat nō eſſe obīam: ſꝫ potiꝰinobīaꝫ Idē extorta ſeu coacta mīa:mīa nō eſt: ſꝫ violentia. Idē. nō vosfelices. sͣ. de p̄latis bo. Idē ſuꝑ Can.nō dabit īobediēti copiā ſui tātꝰ obīe
amator: vt mori qͣꝫ nō obedire maluerit: ſꝫ tūc approbat tue ꝯtēplatōis īane ociū: qͥ dicit ꝑ ꝓph̓aꝫ laboraui ſuſtinēs. Idem ſi in die ieiunij. li. iij. de volūtate. Idē a mādatis tuis ītellexi. īfra li. iiij. de guſtu. Idē de p̄cep. ⁊ diſ.Imꝑfecti cordis ⁊ infirme ꝓrſus volūtatis indiciū eſt ſtatuta ſeniorū ſtudioſiꝰ diſcutē: heſitare ad ſingula q̄ inrūgunt̉ exigē de qͥbuſqꝫ rōneꝫ ⁊ maleſuſpicari de oī precepto cuiꝰ cā latuēitnec vnqͣꝫ libent̓ obedire: niſi cū audire ꝯtigerit: qd̓ forte libuerit. aut cumnō alit̓ licē ſeu expedire mōſtraue̓it.vel aꝑta rō: vel indubitata auctoritas. Idc̄. Si iubente ſeniore vt ſileāverbū mihi forte ꝑ obliuiōeꝫ elabit̉:reū me fateor īobīe. ſꝫ venialit̓. Si exꝯtēptū ſciēs ⁊ deliberās ſpōte ī ꝟbaꝓrupero: ⁊ rupero ſilētij legē: p̄uaricatorē me ꝯſtituo ⁊ criminalit̓: etſi impenitens ꝑſeuero vſqꝫ ad mortē peccaui ec̄ dānabiliter. Ideꝫ ī ſer. ſic ꝓfecto: ſic multoꝝ vſqꝫ hodie puſillanimitas ⁊ ꝑuerſitas exigit: vt ab eis q̄rioporteat qͥd vis vt faciā tibi: nō ip̄i q̄rūt. Dn̄e qͥd̓ me vis face̓. Cōſiderarenēpe nc̄c hꝫ miniſter ⁊ vicariꝰ chriſtiqͥd ſibi p̄cipi velīt: n̄ ip̄i ꝯſiderāt q̄ ſitvolūtas p̄ceptoris. Idē qͥ vel apertevel occultē ſatagit vt qd̓ vult ip̄e: hͦei p̄latꝰ iniūgat: ipſe ſe ſeducit ⁊ frutſtra ſibi blādit̉ de obīa. nō eniꝫ ea reipſe p̄lato: ſꝫ magis ei p̄latꝰ obeditSen. ī ep̄i. qͥ īꝑia libēs excipit partēacerbiſſimā ſeruitutis effugit ſcꝫ face̓qd̓ nolit. Nō qͥ iuſſꝰ aliqͥd facit miſerē ſꝫ qͥ īuitꝰ facit. Multa īfra lib. iij: deſtultiloquio in murmure.¶ Cap xlv¶ De oratione6 Rego. ī dial. Obtine ꝑ or̄onemAeqͣqͣꝫ pn̄t q̄ p̄deſtinata non fuerūt: ſꝫ ea q̄ ſcī viri orādo efficiunt. itapredeſtinata ſūt vt p̄cibꝰ obtineant̉Id̓ ī regi. Dn̄ico die a labore t̓reno