virtutū multiplicitate
Clxv
In oībꝰ viribus virtutem deſignatcharitatis. in tota mente: fruitionē ſapiētie. pͥmū aūt hoꝝ: ſcꝫ voluntas addeū aīam mouet: ſcd̓m ſcꝫ amor ꝓmouet: t̓tiū ſcꝫ charitas ꝯtēplat̉: qͣrtū .ſ.ſapīa fruit̉ ¶ Id̓. Nihil aliud ē amorqꝫ vehemens ⁊ bn̄ ordinata volūtas¶ Ide̓. Te dn̄e velle ⁊ vehementervelle qͦd eſt te amare ⁊ a te ſingulariter amari: qͥ amari nō dignaris cū aliqͣ alia re: ſiue carnali: ſiue ſpūali. ſiuet̓reſtri: ſiue celeſti. q̄ nō amet̉ ꝓpt̓ te hͦdemū ē n̄ velle niſi bonū. hoc ē hr̄e qͥvult oīa hr̄e qꝛ hꝫ te qͥs ī qͣꝫtū amat teIdē de dili. deo. Cā diligēdi deū deꝰeſt: modꝰ eſt ſine mō diligē ¶ Id̓ Uide qͦ mō īmo qͣꝫ ſine mō a nobis deꝰamari meruit: qͥ pͥor ipſe diligit nos:tātꝰ ⁊ tātū ⁊ gratis tātillos ⁊ talesIdē Nō ſine p̄mio diligit̉ deꝰ etſi abſqꝫ p̄mij ſit intuitu diligēdꝰ: vacua nāqꝫ vera charitas eē nō p̄t: nec tn̄ mercenaria eſt. qͥppe nō q̄rit q̄ ſua ſunt: affectꝰ eī amoris n̄ eſt ꝯtractꝰ vēditōis.Idē. Quicqͥd ꝓpt̓ aliud amare videaris id plane amas qͦ amoris finisꝓtendit̉: nō ꝑ qͦd tēdit. ¶ Idē ſupercan. Quātitas vniꝰ cuiꝰqꝫ aīe eſtimat̉ex mēſura charitatis quā hꝫ. vt ꝟbigr̄a q̄ multū charitatis hꝫ magna ſit.q̄ paꝝ: parua. q̄ ꝟo nihil: nihil. dicēteapl̓o. ſi charitatē nō hūero: nihil ſum¶ Idem Nec ignoro qꝛ honor regisiudiciū diligit: ſꝫ p̄ceps amor nec iudiciū p̄ſtolat̉: nec ꝯſilio tꝑat̉: nec pudore frenat̉: nec rōne ſb̓ijcit̉. rogo ſupplico: flagito: oſculet̉ me oſ. o. ſ. Idc̄ vbiamor ē labor nō ē: ſꝫ ſapor ¶ Idē. nōabduci blādicijs: nō ſeduci fallacijsnec īiurijs frāgi toto corde: tota aīa:tota ꝟtute dilige̓ ē ¶ Idē. valde mihi amādꝰ eſt ꝑ quē ſu: viuo: ⁊ ſapio. ſiīgratꝰ nō ſū ⁊ īdignꝰ. Dignꝰ plane eſtmorte qͥ tibi dn̄e recuſat viuē ⁊ mortuus eſt: ⁊ qͥ tibi nō ſapit deſipit: ⁊ qͥ cu
rat eē niſi ꝓpt̓ te: ꝓ nihilo eſt ⁊ nihileſt ¶ Idē. ſpūs eſt deꝰ ⁊ ꝯcupiſcit decore aīe illiꝰ quā forte aduerteit ī ſpūābulātē ⁊ curā carnis n̄ ꝑficientē ī deſiderio: p̄ſertī cū ſui amore flagrātemꝯſpexerit ¶ Idē. fateor n̄ ſuſtinui pōdꝰ diei ⁊ eſtꝰ: ſꝫ iugū ſuaue ⁊ onꝰ leue ꝓbn̄ placito pr̄iſfamilias porto: opꝰ meūvix vniꝰ hore: etſi plꝰ p̄t amore n̄ ſētioIdē de xij. gradibꝰ Uere dulcis ⁊ſuauis cibꝰ charitas q̄ feſſos alleuiatdebiles roborat: meſtos letificat: deniqꝫ iugū ꝟitatis facit ſuaue ⁊ onꝰ leue.¶ Idē de p̄cep. ⁊ diſ. Fōs vite charitas eſt: nec viuē aīaꝫ dixeriꝫ q̄ de illonō hauſerit. Haurire porro qūo pōtniſi fuerit pn̄s ipſi fōti qͥ charitas eſtqꝛ deꝰ eſt; pn̄s gͦ deo eſt qui amat deūī qͣntū amat ¶ Idē. boͣ mr̄ charitas q̄ſiue foueat īfirmos: ſiue exerceat ꝓuectos: ſiue arguat īquietos: diuerſis diuerſa exhibēs: ſic̄ filios diligit vniuerſos ¶ Idē. ſeruite ī charitate illa q̄ timore expellit: labores n̄ ſētit: meritūnō ītuet̉. p̄miū n̄ requirit ⁊ tū plꝰ oībꝰvrget ¶ Idē ī apolo. O qͣnta fiduciacharitatis. aliꝰ oꝑat̉ nō amās: ⁊ aliꝰ amat nihil oꝑās. ille quidē opꝰ ſuū ꝑdit: iſtiꝰ ꝟo charitas nūqͣꝫ excidit. Int̓li. yſa. xl. g. Oīa facilia amāti. Int̓li.apo. vi. Nullū ꝑmittit deus cade̓ quiei ſeruit vero amore.¶ De iiij. cardinalibꝰ ¶ Ca. xxvi.Rego. ī moꝝ. Prudentia: tꝑanꝓcia: fortitudo: atꝫ iuſticia: tāto ꝑfecte ſt̓ ſingule qͣnto viciſſim ſibimetiūcte ¶ Ide ſuꝑ eze. Unꝰ quiſqꝫ tātūprudens eſt qͣntū tꝑans fortis ⁊ iuſtꝰtātū fortis: qͣntū prudēs tꝑās ⁊ iuſtꝰtm̄ iuſtꝰ qͣꝫtū prudēs tēꝑās ⁊ fortisAuguſt. in hac vita .sͣ. de charitateIdem de trini. illud quod agit iuſticia in ſubueniendo miſeris: qd̓ prudētia in precauendis inſidijs: quod fortitudo in ꝑferendis moleſtijs: quod
y iiij