Druckschrift 
Opuscula
Entstehung
Köln 24. XII. 1486
Seite
CLIXv
Einzelbild herunterladen
 

De principaliūLiber ſcd̓s pharetre

.i. totꝰ ⁊ oīo vertit̉ qui iā non penastm̄ timet ſꝫ ad bonū deū feſtinat tēdēq̄ ꝯuerſio ſi ꝯtigerit alicui etiā in finedeſperādū nō eſt de pctōrū ſuoruꝫ remiſſione: ſed qm̄ vix vel raro eſt tamiuſta ꝯuerſio: timendū eſt de ſero penitente Idem Pietas fidei expoſtulat credere ꝙ oēs elemoſyne totiꝰeccleſie ⁊ or̄ones ⁊ oꝑa iuſticie ⁊ mīeſuccurrāt recognoſcenti mortē ſuamad ꝯuerſionē ſuā. Iōqꝫ nemo penitēdigne p̄t quē non ſuſtineat vnitas eccleſie Idem Penitens om̄es fructus ſue pn̄ie paruos habeat: nunqͣꝫſufficiat: ſꝑ doleat: ſꝑ corā dn̄o an̄ quēpeccauit erubeſcat ⁊ dolore cū vita finiat Idem Ubi dolor finitur: deficit ⁊ pnīa Idē Penitens ſꝑ doleat ⁊ de dolore gaudeat ¶Idē Penitens conſiderat qͣntitatē criminis inloco: in tꝑe: in ꝑſeuerātia: in varietatein ꝯditione ꝑſone: et quali hoc fecerittentatōe: ⁊ ipſiꝰ vitij multiplici executionē Ide Nūqͣꝫ dn̄s aliqueꝫ ſanauit. infra de ꝯtritiōe Idē Pn̄ia ēq̄dā dolentis vindicta puniens in ſeqd̓ dolet ꝯmiſiſſe: qͥ aūt dolet qd̓ detinetur in mortali corꝑe: deſiderat qd̓amat: plorat qd̓ retardat Idē Quime ꝯfeſſus fuerit corā hoībꝰ: om̄is qͣntūcūqꝫ ⁊ qͦtienſcūqꝫ peccator: cuiuſcūqꝫ ordinis etiāſi fuerit ſacerdos: cōfitebor ⁊ ego euꝫ: nam qui inuocaueritnomen dn̄i. i. ẜm ꝙ noīat̉ dn̄s .i. qͥ īuocauerit eū ad ſe ſeruiendo ⁊ nō ꝯtradicendo: vt forſitā ſepe fecit: oīs ideꝫquicūqꝫ ſit ille pctōr ſaluꝰ erit. Id̓Pn̄ia languores ſanat: leproſos curat: mortuos ſuſcitat: ſanitatē auget ⁊ꝯſeruat: claudis greſſum: aridis copiam: cecis reſtituit viſum: vitia fugat:virtutes exornat: mentē munit ⁊ roborat Idē de v. reſpōſionibꝰ: Petrū niſi dn̄s reſpexiſſꝫ nūqͣꝫ pn̄ia motus amare fleuiſſꝫ Pn̄ia ergo res eſt

optima ⁊ ꝑfecta q̄ defectꝰ reuocat adꝑfectū Idē in ſermo. Si tunc visagere pniam qn̄ iā peccare nō potes:pctā te dimiſerūt: non tu ille Idemin epl̓a Si res aliena ꝓpter quaꝫ peccatum eſt: cū reddi poſſit nō reddit̉:nō agit̉ penitentia: ſꝫ fingit̉. Si auteꝫveracit̉ agit̉ nō remittit̉ peccatū niſicū r̄ſtituat̉ ablatū. ſꝫ cū reſtitui p̄t.Idem Nemo vitā eternā. infra li. iij.de deſiderio Ambro. Faciliꝰ īueniinfra li. iij. de innocentia Iſi. ī ety.Rnīa appellata eſt punitentia: eo ꝙipſe hō in ſe penitendo punit qd̓ male admiſit. Nā nihil aliud agūt quosveracit̓ penitet: niſi vt id qd̓ male fecerint impunitum eſſe non ſinant: eoquippe modo ſibi non parcentibꝰ illeparcit: cuius altum iuſtumqꝫ iudiciūnullus contemptor euadit Idē deſum. bo. Penitētia eſt medicamentūvulneris: ſpes ſalutis: per quā peccatores ſaluātur: ꝑ quā deꝰ ad miſericordiā ꝓuocat̉: q̄ non tꝑe penſat̉: ſꝫ ꝓfunditate luctꝰ ⁊ lachrymaꝝ Ideꝫ Neqꝫ vnqͣꝫ. īfra li. iij. de ſecuritate Idin ſyno. Inanis eſt ꝑnīa quā ſequēscoinquinat culpa Cypanꝰ ī ſermo.O pnīa q̄ pctā miſerāte deo remittis⁊ paradiſum reſeras q̄ ꝯtritū ſanas:oēm triſtē exhilaras. vitā de interitureuocas: ſtatū reſtauras: honoreꝫ renouas: fiduciā reformas. gr̄am qͣꝫ abūdātiorē refūdis Idē O pnīa qͥd dete noui referā oīa ligata tu ſoluis: oīaſoluta tu reſeras: oīa aduerſa tu mitigas. oīa ꝯtrita ſanas: oīa cōfuſa tu lucidas: oīa deſperata tu aīas. IdemPnīa reſpuit auariciā: horret luxuriam: fugat furorē: firmat amorē: calcatſuꝑbiā: ꝯtinet linguā: ꝯponit mores:odit maliciam: excludit iuidiam Bernardꝰ ſuper Can. Qui amataīam ſuā ꝑdet eaꝫ: dixit ſiue puniēdovt martyr ſiue affligendo vt penitēs