Druckschrift 
Opuscula
Entstehung
Köln 24. XII. 1486
Seite
CXLIIv
Einzelbild herunterladen
 

Liber .i. pharetre ſcī Bonauēture

numis loquētē excepta elemoſyna q̄indifferent̉ omnibus patꝫ. inſtitoremha beto potiꝰ qͣꝫ monachū Bernar.in epiſtola. Labor ⁊ latebre ⁊ voluntaria pauꝑtas. hec mōachoꝝ inſigniahec vitā ſolent nobilitare monaſticā:veſtri aūt oculi omne ſublime videntvr̄i pedes om̄e foꝝ circūeūt: veſtre līgue in oībꝰ audiūtur ꝯſilijs: vr̄e manus om̄e diripiūt patrimoniū. Id̓ſuꝑ Canti. Quale eſt hoc vt in omnibus fluuijs: agris: ortis: cellarijs vevix reperiri poſſit: ꝙ comedas vel bibas. memento te q̄ſo monachū eē nōmedicū: nec de ꝯplexiōe iudicandū. ſꝫde ꝓfeſſione. Parce obſecro: pͥmū ꝙdē qͥeti tue parce: deinde labori miniſtrātiū tibi: parce grauamini domus:parce ꝯſcientie. ꝯſcīe dico etſi nō tueparce ſaltē ꝯſcientie alteriꝰ Idemin apolo. Miror vnde inter moachostāta intemperantia in cibis ⁊ potationibꝰ: in veſtimētis: ⁊ lectiſternijs: eqͥtaturis ⁊ ꝯſtruēdis edificijs inoleſce̓potuit: qͣtenꝰ vbi hec ſtudioſiꝰ ⁊ voluptuoſiꝰ atꝫ effuſiꝰ fuerint: ibi ordo meliꝰ obſeruari dicat̉: ⁊ maior putet̉ religio Idē. Ecce int̓ monachos parcitas putat̉ auaricia: ſobrietas auſteritas: ſilentiū triſtitia reputat̉. Econtra remiſſio diſcretio dicit̉: effuſio liberalitas: loqͣcitas affabilitas: cachinnatio iocūditas: mollicies veſtimētorū ⁊ eqͦꝝ faſtus honeſtas: lectoꝝ ſuꝑefluꝰ cultꝰ mūdicia Idē Iā de aquepotū qͥd dicā: qn̄ nec nullo qͥdē pactovinū aqͣtū admittit̉. oēs nimiruꝫ ex qͦmonachi ſumꝰ infirmos ſtomachoshabemꝰ ⁊ tā nc̄ariū apl̓i de vino vtēdo ꝯſiliū nō ne gligimꝰ. modico tamēqd̓ ille p̄miſit non ſcio cur p̄termiſſo.Idē Querit̉ ad induēdum: nō qd̓vtiliꝰ ſꝫ qd̓ ſubtiliꝰ inuenit̉: nō qd̓ repellat frigꝰ. ſꝫ qd̓ ſuꝑbie ꝯpetat: nō deniqꝫ iuxta regulā qd̓ vili. ꝯparari p̄t

ſꝫ qd̓ venuſtiꝰ īmo vaniꝰ poterit oſtētari: Heu me miſeruꝫ: qͣlēcūqꝫ monachū: cur adhuc viuo. tedet aīam vidēad hoc deueniſſe ordinē nr̄m IdeꝫHabitꝰ nr̄: qd̓ ⁊ dolens dico: qͥ humilitatis ſolebat eē inſigne a monachisnr̄i tꝑis: in ſignum geſtat̉ ſuꝑbie. vixiā in nr̄is ꝓuincijs inuenit̉ qͦ veſtiridignemur: miles ⁊ monachꝰ ex eodēpāno partiunt̉ ſibi cucullaꝫ ⁊ chlamydē. Quiuis de ſeculo qͣntūlibet honoratꝰ: etiāſi rex: etiamſi imꝑator ille fuerit. nō tn̄ nr̄a horrebit indumenta: ſiſibi ſuo mō preparata fuerint ⁊ aptata Id̓ ſuꝑ miſſus: Ornari nō armari appetūt milites xp̄i: qͥ dū ſe p̄pararead preliū ⁊ contra aereas ptātes pretendere pauꝑtatis inſigne debuerāt:qd̓ vtiqꝫ aduerſarij multū formidāt:in mollicie veſtimentoꝝ: pacis potiꝰpreferentes indiciuꝫ: vltro ſe hoſtibꝰſine ſanguine tradūt inermes Idēin c. de curioſitate. lib. iij. Monachꝰ qͥſui. Itē in li. ij. in c. de ſuꝑbia: Idē inſermo. Nihil turpiꝰ qͣꝫ monachꝰ ꝑ vrbes ⁊ caſtella diſcurrens niſi cū hoccharitas cogat q̄ oꝑit multitudinempctōꝝ Anſel. d̓ ſimilitū. Nec cuiqͣꝫꝓdeſt habitū monachi exteriorē hr̄eſi nō ſtuduerit ⁊ interiorē retinere De incipientibꝰ Cap xxxiijRego. in paſto. Qui bona inchoata n̄ ꝯſummāt dū propoſita n̄ ꝑficiūt. etiā que fuerūtcepta cōuelluūt. Idem nec malos bona imperfecta adiuuant: nec bonosmala inconſummata condemnant Idem. Uia dei et inchoantibusanguſta eſt: et perfecte iam viuentibus lata: et dura ſunt que contra conſuetudineꝫ ſpiritalit̓ aīo ꝓponimꝰ ettn̄ onus dei leue eſt poſtqꝫ hoc ferreceperimus Idē in moꝝ. Cōuerſe