¶ De perſonarū varietatei
Cxxxi
in epiſtola. Quid ꝓdeſt xp̄m ſeqͥ niſiꝯtingat et cōſeqͥ. ideo paulꝰ aiebat: ſiccurrite vt ꝯprehēdatis. ibi tu xp̄ianefige tui curſus ꝓfectusqꝫ metaꝫ: vbixp̄s poſuit ſuā. factꝰ eſt inqͥt obediēsvſqꝫ ad mortē ¶ Glo. Bede Iaco. i.Ne indignemini ſi mali in mūdo florent: ſi vos patimini: qꝛ nō ē xp̄ianedignitatis in tꝑalibꝰ exaltari: ſed potiꝰ depͥmi: mali nihil habent in celovos nihil in mundo: ſed ſpe illiꝰ boniad qd̓ tenditis: quicqͥd in via ꝯtingatgaudere debetis ¶ Glo. ecc̄i. iiij. Māſuetudo hominem ſpernit: humilitasſe oībꝰ ſubijcit. decꝫ aūt xp̄ianuꝫ eqͣlibus ⁊ inferioribꝰ affabilē eſſe ⁊ mitēſenioribꝰ humilem¶ De xpīanis malisCap. x.FRego. ī moꝝ. Multos peſteprie prauitatis obſeſſos: ſubpiano noīe ipſa trāquillitasecciaſtice pacis abſcondit: qͦs tn̄ ſi leuis ꝑſecutionis aura pulſauerit: moxextra areā velut paleas tollit. ¶ Id̓in regi. Si veracit̓ xp̄ianꝰ eſſes: plusdei iudiciū qͣꝫ voces hoīs timeresHiero. īfra: ⁊ cap. De ſtultiloqͥo Deturpiloqͥo Nō flagito ¶ Augꝰ. de x.cordis. Qui nō de futuro cogitat necꝓpria: xp̄ianꝰ eſt. vt id qd̓ in fine deusmittit accipiat: nōdum chriſtianꝰ eſtIdē de vita chriſtiana. Chriſti illenō famulꝰ: ſed ſubſamnator ⁊ irriſor ēqui eius ſe ſeruū dicit: cui ſeruire diſſimulat ¶ Idem. Nō in hoc nobis nomen tm̄ ꝙ chriſtiani dicimur blandiamur: ſed ꝓpt̓ hoc etiā nos iudicādoscredamꝰ ſi nomen nobis fruſtra vendicemꝰ alienū ¶ Iſi. de ſum. bo. Chriſtianꝰ malꝰ ẜm euāgelij doctrinā nonviuit etiā ipſaꝫ fidē quā verbo colitadorta tentatōe facile ꝑdit Berna:ſuꝑ can. Inteſtina ⁊ inſanabilis ē pl
ga ecc̄ie: et ideo ī pace amaritudo eiꝰamariſſima. ſꝫ in qͣ pace: pax eſt ⁊ noneſt. pax a paganis. pax ab hereticis. ſꝫnō ꝓfecto a filijs. Uox plāgentis eocleſie etiā tꝑe iſto Filios enut̓ui ⁊ exaltaui. ipſi at ſpreuerūt me: ſpreuerūt⁊ maculauerūt me ¶ Id̓ in ſer. Nuncfruſtra clamat xp̄s de leuitate onerisſui: ſine cā iugū ſuū ſuaue p̄dicat. qn̄qͥdē ⁊ ab ipſis qͥ chriſtiano cenſenturnoīe onꝰ diaboli ⁊ iugū carnis atꝫ ſeculi huiꝰ delectabiliꝰ reputat̉ ¶ IdeꝫSicut ipſi xp̄m ꝑſequūtur qui ab eovtiqꝫ chriſtiani dicunt̉. amici tui deꝰ ⁊ꝓximi aduerſum te appropinqͣuerunt⁊ ſteterūt: cōiuraſſe videt̉ ꝯtra te vniuerſitas ppl̓i chriſtiani a minimo vſqꝫad maximum¶ De prelatis bonis¶ Ca. xi.Rego. in moꝝ. Pia paſtorū5mens: qꝛ nō ꝓpriā gloriā ſꝫ auctoris q̄rit: ab oībꝰ vult adiuuari ¶ Idē. Nolenti mihi atꝫ renitēti cū graue eſſꝫ altaris myſteriū: etiāpondus eſt cure paſtoralis iniūctum.¶ Idē in dialo. Petri vicē ⁊ ligādo⁊ ſoluēdo obtinent qͥ locū ſcī regiminis fide ⁊ moribꝰ tenent ¶ Id̓ ī paſt.Rector ſꝑ cogitatōe ſit mundus: qͣtenꝰ hūc nulla īmundicia polluat qͥ hocſuſcipit officiū: vt in alienis qͦꝫ cordibus pollutōis maculas tergat ¶ Iſa.lij. mūdamini ⁊cͣ. ¶ Idem. Sit recto:actōe precipuꝰ vt vite viam ſubditisviuēdo denūciet: et grex qͥ paſtoralisvocē moresqꝫ ſeqͥt̉ ꝑ exēpla meliꝰ qͣꝫꝑ ꝟba gradiat̉ Leuit. vij. Iſa. xl. ſuꝑmōtē excelſuꝫ glo. ¶ Ide ibideꝫ c.xij. Sit rector diſcretꝰ in ſilentio: vtilis ī verbo. ne aut tacēda ꝓferat: autꝓferenda reticeſcat. Nā ſicut īcautalocutio in errorē ꝓtrahit. ita indiſcretū ſilentiū hos qͥ erudiri poterant in