beati Bonauenture
Ci.
homo mouetur. Hanc autem neceſſariā habitudinem percipit non ſolumin rebus entibus: verumētiam in nōentibus. Sicut enim homine exiſtente ſequitur. ſi homo currit: hō mouet̉ſic etiam non exiſtente. Hmōi igiturillationis neceſſitas non venit ab exiſtentia rei in materia: quia eſt contingens. nec ab exiſtentia rei in anima:quia tunc eſſet fictio ſi non eſſet in reUenit igitur ab exemplaritate in arte eterna: ẜm quam res habent aptindinem et habitudinem ad inuicemad illius eterne artis repreſentationēOmnis igitur vt dicit Auguſtinusin libro de vera religione. vere rationantis lumen accenditur ab illa veritate: et ad ipſam nititur peruenire.Ex quo manifeſte apparet ꝙ coniunctus ſit intellectus noſter ipſi eterneveritati. dum non niſi per illam docētem nihil verum poteſt certitudinaliter capere. Uidē igit̉ ꝑ te potes veritatem que docet. ſi te concupiſcentie et phantaſmata non impediant. etle tanqͣꝫ nubes inter te et veritatis radium non interponant. ¶ Operatioautem virtutis electiue attenditur inconſilio: iudicio: et deſiderio. Conſilium autem eſt in inquirendo quid ſitmelius: hoc an illud. Sed melius nōdicitur: niſi per acceſſum ad optimuꝫAcceſſus autem eſt ẜm maiorem aſſimilationem. Nullus igitur ſcit: vtꝝhoc ſit illo melius: niſi ſciat illud optimo magis aſſimilari. Nullus autemſcit aliquid alij magis aſſimilari niſiillud cognoſcat. Non enim ſcio huncſimilem eſſe Petro: niſi ſciam vel cognoſcam Petrum. Omni igitur conſilianti neceſſario eſt impreſſa notioſummi boni. Iudicium autem certuꝫde conſiliabilibus eſt per aliquā legeNullꝰ auteꝫ certitudinaliter iudicatꝑ legem. niſi certus ſit ꝙ illa lex recta
ſit ⁊ ꝙ ipſam iudicare non debet. Sꝫmens noſtra iudicat de ſe ipſa. Cumigitur nō poſſit iudicare de lege perquam iudicat: lex illa ſuperior eſt mēte noſtra. et per hanc iudicat ẜm qd̓ſibi impreſſa eſt. Nihil autem eſt ſuperius mente humana: niſi ſolꝰ ille quifecit eam. Igitur in iudicando: deliberatiua noſtra pertingit ad diuinas leges: ſi plena reſolutione diſſoluat. Deſideriuꝫ aūt pͥncipaliter eſt ipſius qd̓maxime ip̄m mouet. Haxime autemmouet: qd̓ maxime amatur. Maximeautem amatur: eſſe beatum. Beatū āteſſe nō habetur niſi ꝑ optimuꝫ ⁊ finēvltimū. Nihil aūt appctit humanumdeſiderium niſi ſummū bonū. vel qd̓eſt ad illud: vel qd̓ habꝫ aliquā effigiem illiꝰ Tanta eſt vis ſummi boni: vtnihil niſi ꝑ illiꝰ deſiderium a creaturapoſſit amari. Que tunc fallitur et errat cum effigiem ⁊ ſimulacrum proveritate acceptat. Uide ergo quomōanima deo eſt propinqua: ⁊ quomodomemoria in eternitatem: intelligentiain veritatem: electiua potentia ducitī bonitatē ſummam ẜm operationesſuas. Secundum autem harum potentiarum ordinem: originem: et habitudinem. ducit in ipſam beatiſſimātrinitatem. Nam ex memoria oriturintelligentia vt ipſius proles: quiatūc intelligimus: cum ſimilitudo queeſt in memoria reſultat in acie intellectus: que nihil aliud eſt qͣꝫ verbumEx memoria et intelligentia ſpiratur amor: tanquam nexus amborum.Hec tria ſcilꝫ mens gerens verbumet amor ſunt in anina quo ad memoriam: intelligentiam: et voluntatem. q̄ſunt conſubſtantiales: coeqͣles: et coeue: ſe inuicē circūincedētes. Si igit̉deus perfectus eſt ſpiritus: habꝫ memoriam intelligentiam ⁊ voluntateꝫ:habet ⁊ verbum genitum ⁊ amorem
o vi