lxxxiibeati Bonaueture
ẜm gloſam. ad quā certitudineꝫ ꝑ bona oꝑa ⁊ maxime aduerſoꝝ tolerātiāꝑuenit̉. Aliqn̄ noīat virtutis t̓minūſiue obiectū .i. rē ſperatā ſcꝫ beatitudinē ſempiternā: ⁊ tūc ſpes ex gratia etmeritis precedentibus habꝫ ortū. Eſic ſpes virtꝰ ẜm pͥmā acceptione p̄cedit merita: ẜm vltimā ſequitur: ẜmduas intermedias ſequit̉ ⁊ precedit.Habꝫ aūt ſpes excellētiā in actu ſuo.Nā hn̄s potētiā iraſcibilē pro ſubiecto virtutū habitū preſupponit. quibꝰſuꝑeminet vt regina. Habet̉ enī iraſcibilis deteſtari mala culpe: toleraremala pene: aggredi terribilia: erigi adardua. Ad deteſtationē culpe alienerequirit irā ꝑ zelū. Ad deteſtationemculpe ꝓprie reqͥrit pn̄iam. Ad ꝑpeſſionē maloꝝ pene reqͥrit penitētiam. adaggreſſionē t̓ribiliū habꝫ fortitudinēet tūc ad expectationē eterne beatitidinis ꝑ ſpem erigit̉ a deo liberalit̓ repromiſſe. Aſſignatur aūt inter fidemet ſpem differētia per hūc modū. Nāfides ē bonarū rerū ⁊ malarū. Speseſt tm̄ bonarū. Eſt etiā fides rerū preteritaꝝ: pn̄tiū ⁊ futuraruꝫ. Spes tm̄futurarū. Itē fides eſt rerū propriaꝝet alienaꝝ. Spes eſt ſolūmo ꝓpriari¶ De charitate¶ Ca. xl.Equitur videre de charitateCirca quā debes conſiderarediffinitionem: diſtinctionem:ꝑfectōeꝫ: diligibiliū ſufficiētiā: et ordinis exigentiā. Charitas triplicit̓ diffinitur. Nā cōparata ad obiectū diffinitur in ſententijsⁱ a magiſtro ¶ Charitas eſt dilectio quā diligit̉ deꝰ ꝓpter ſeet proximus propter deū. Cōparataad actū propriū qui eſt viuere ⁊ adherere: diffinit̉ ab Augꝰ. Charitas eſt rectiſſima aī affectio cōiungens nos d̓ovel Charitas eſt virtus qͣ deum videmus eo qd̓ frui deſideramꝰ. vel Charitas eſt vita copulans amātem cum
amato. Cōparata ad habitū ſibi iniunctum diffinitur ab apoſtolo pͥ. Thi. i.Charitas eſt finis precepti de cordepuro ⁊ cōſciētia bona: et fide nō ficta.Diſtinguitur enī inter amorem: dilectionē: et charitarē. Nā amor cōpetit rōnalibꝰ ⁊ irrōnalibus creaturis.Dilectio vero ⁊ charitas tm̄ rōnabilibꝰ dicitur ꝯuenire. Itē inter dilectionem ⁊ charitateꝫ differentia inuenitur. Nā dilectio quaſi de diuerſis elactio: rōnabilibus cōuenit ſiue iuſtisſiue iniuſtis. Charitas vero ſolum ēiuſtorum. Eſt aut in charitate pre ceteris virtutibus perfectio ⁊ dignitasſpiritualis. Nā cū ſit forma virtutuꝫnon pōt eſſe informisᵛ. triplici rōne.vna ex parte obiecti. Idem enī habꝫpro obiecto et ꝓ fine. Inſeparabilisenī eſt a fine: rōne cuius ē perfectio:quātum ad meritum in virtute. Aliaex parte ſubiecti. Ip̄a enim ē regularectificans voluntatem: quā rectificata tota anima recte viuit. Tertia ē expacte cauſe. habet enim ſimilitudineꝫcum ſanctoſpiritu: a quo eſt qui etiācharitas dicitur ſiue amor: a quo inſeparabiliter ē: et ideo eſſe informis omnino non poteſt. ¶ Quattuor autemſunt ex ordine charitate diligenda ẜmAuguſtinum. Unum quod ē ſupranos: ſcꝫ deus. Alterum: qd̓ nos ſumꝰTertiū qd̓ iuxta nos: ſcꝫ proximus.Quartum: qd̓ infra nos: ſcꝫ humanūcorpus. Horum quattuor ſufficiētiaſic accipitur. Ex charitate diligere ēſummum bonum optare dilecto: quiergo ex charitate diligit: aut optat ſūmum bonum ipſi deo: et ſic eſt primūmembꝝ. aūt ſibi ipſi: ⁊ ſic ē ſcd̓m. autſibi ſimili ⁊ ſic ē tertiū. aūt ſibi inherēti: ⁊ ſic ē quartū. Eſt aūt deꝰ diligēdꝰſuꝑ oīa: pͥmo ꝓpter ſe: nos ſcd̓o ꝓ deoet ſub deo. proximꝰ noſter tertio ſicutnos et ex quo nos. qꝛ affectu ⁊ effectu
i