centiloquijPrima pars
lē. Deſcribit̉ aūt tētio ſic. Tentio eſtalieni p̄cepti: vel ꝓhibitōis: vel ꝓprijaſſenſus. vel culpe ad agēdū vel nonagēdū: vel patiēdū obligatō. Ad agēdū qͣntū ad p̄cepta affirmatiua. ad nōagēdū q̄ntū ad p̄cepta negatīa ⁊ ꝓhibitōes. ad patiēdū q̄ntum ad culpam.Triplex ē aūt abſolutio p̄dicte triplicis tetiōis: ſcꝫ īpoſſibilitas: diſpēſatōet pn̄ia ¶ Negligētia ē debite circunſtātie derelictio in bono oꝑe faciendo.Circa quā breuit̓ ſūt vidēda tria: ſcꝫeiꝰ originatio: denoīatio: cōcomitatioPrit̉ āt negligētia ex torpore. vn̄ dic̄greg. Duo ſūt in bonis oꝑbꝰ timēdadeſidia ſcilꝫ ⁊ fraus. Deſidiā facit minor amor dei Fraudē nimiꝰ amor ſui.Itē deſidia ꝑ torporē naſcit̉. Frausꝑ pͥuatā dilectionē. Fraus iſta ſic notificat̉ Fraudē in oꝑe dei ꝑpetrat qͥ ſeinordinate diligēs ad remuneratiōistrāſitorie bona feſtinat. Triplicit̓ ātfraus iſta cōmittit̉: aut cuꝫ cordis humani gr̄a. aut fauoris aura. aut cū q̄libet res exterior deſiderat̉. Vt enī bonū opꝰ bn̄ fiat: reqͥrit̉ bonꝰ finis. quēqͥ omittit: fraudat Reqͥrūt̉ ⁊ alie circūſtātie vt locꝰ: tēpꝰ: modꝰ. qͣs qͥ omittitvtiqꝫ negligit. Noīat̉ aūt duplici vocabulo: ſcꝫ negligētiā ⁊ deſidia. Et q̄ſi large accipiant̉ cōia ſunt ad quācūqꝫ omiſſionē: tā actꝰ debiti qͣꝫ circūſtātie. Si vero accipiunt̉ ſtricte ꝓ omiſſiōe circūſtātie. tūc magis reſpicit cōmunē ſignificatiōeꝫ deſidia qͣi deſiſtētia. Negligētia vero magis reſpicit ſignificatiōeꝫ ꝓpriā: ſcꝫ omiſſionē circūſtātie debite qͣſi nō diligētia: q̄ diligetia circūſtātias diligent̓ ꝓſequit̉. Sūtūt comites negligē̓tie torpor ⁊ pigritia: q̄ qͣꝫuis ſint idem. tn̄ pigritia dr eoꝙ pigeat difſicultas laboris. Corporvero aſpicit appetitū qͥctis. Triplex ēaūt torpor ſiue pigritia: ſcꝫ infirmitatis naturalis: ſicut in phlegmaticis. ⁊
eſt pena ⁊ nō culpa. Scd̓o eſt torporinfirmitatis adqͥſite ex culpa p̄cedētevt in ebrioſis et guloſis: ⁊ talis nonexcuſat ẜꝫ qͦſdā: ⁊ ē libidinoſus: ⁊ dr̄torpor captatꝰ: ⁊ ille torpor ē voluntas recuſans facē̓ bonū difficile: eo ꝙdifficile. ⁊ talis torpor ſiue pigritia cuſit peccatū reprehēdit̉ in ſcripturis.¶ De ꝯmiſſiōe ¶ Ca. ix.Equit̉ de cōmiſſo vicere. De qͦeſt breuit̓ videndū ⁊ adiūgendūꝙ eſt tranſgreſſio legis diuine prohibentis qͣntū ad p̄cepta negatiua. Poteſt āt aliqͥd cōmitti cōtra naturā. Ethoc duplicit̓: ſcꝫ cōtra naturam cōemhoībꝰ ⁊ brutis: vt ꝙ maſculꝰ pro feīaſit. Et hoc eſt pc̄tm zodomiticū. Autcōtra naturā particularē: vt in natura angelica aut humana: ⁊ hoc eſt naturale iudicatoriū dictās maluꝫ eē fugiendū: et bonū faciendū. Iſta naturadictat ꝙ debemꝰ deo obedire: deuꝫ cōlere ⁊ dilige̓. Dictat etiā ꝙ proxīo debemꝰ facere: qd̓ nobis volumus fieriab eodē Et qd̓ nobis nolumˣ fieri alijnō debemꝰ irrogare: ſic largo mō oēpeccatū qd̓ cōmittit̉ eſt cōtra naturā.Poteſt etiā cōtra legem cōmitti. Ethoc duplicit̓ variat̉. Nā prohibꝫ aliquid quātū ad omne tempꝰ: et hoc eſtprohibitū: quia malū. et ſic ſunt prohibitiones decalogi. Prohibet etiā aliquid nō ſimplicit̓. ſed ad tempꝰ. et ſicprohibitiōes cerimonialiū ſunt ⁊ hoceſt malū. quia prohibitū. Cōmitti p̄tetiā aliquid cōtra cōſuetudinē: ⁊ hoceſt qd̓ cōmittit̉ cōtra mores: ꝓprie ātloquēdo mos nō ſcriptꝰ dicit̉ cōſuetudo. mos vero ſcriptꝰ cōſtitutio noīat̉.Nota ꝙ facere contra conſuetudinēconſeruatiuā honeſti eſt peccatū. facecōtra conſuetudinem deſtructiuā honeſti ſanctū eſt: facere cōtra conſuetudinē indifferentem malū non eſt. Honeſtum aūt eſt qd̓ ſua vi nos trahit et