ſancti Bonauenture
xXVl.
ceptiōis hn̄s gloriā ꝯprehēſiōis ⁊ motū liberi arbitrij. Hinc ē ꝙ neceſſariofuit in xp̄o ꝑfectio meriti. et qͣntuꝫ adexcellētiā ⁊ dignitatē merētis: et qͣntū ad celerrima oportunitatem tꝑis.Rurſus qꝛ fuit in eo plenitudo gr̄eſingularis ꝑſone: ꝑ quā habuit firmiſſimā charitatē. et oēs virtutes ꝑfc̄asq̄ntū ad habitꝰ ⁊ exercitia. nc̄e fuit ꝙin eo eſſꝫ plenitudo meriti qͣꝫtū ad idꝑ qd̓ ꝯtingit mereri. cuiuſmodi eſt radix charitatis ⁊ actꝰ multiplicis virtutis. Ampliꝰ qꝛ fuit in eo plenitudogr̄e capitis: ꝑ quā pleniſſimā habuit īfluētiā in membra ſua. hinc eſt ꝙ plenitudinē habuit meriti. nō tm̄ reſpcūſui: ſed etiā reſpectu nr̄i. qͥbꝰ ſicut oīaſpūalia q̄ habemꝰ influit rōe diuinitatis: ſic meruit rōne aſſumpte hūanitatis. ſiue ſint bona ſtatꝰ pn̄tis: ſiue eterne felicitatis. Poſtremo qꝛ tātorumcariſmatū plenitudo: neceſſario ponebat in xp̄o ſummā ⁊ ꝑfectam felicitatē ẜm ſui ꝑtē ſuꝑiorē. licꝫ diſpēſatiueꝓpter nos eſſꝫ in ſtatu vie. Hinc ē ꝙꝑfectōeꝫ habuit meriti qͣꝫtū ad id qd̓meruit ſibi. qꝛ nō gloriā ⁊ beatitudinēaīe cōcreatā q̄ naturalit̓ in ip̄o oē meritū antecedebat: ſed ſolū illa cū qͥbusſtatꝰ vie ſtare nō poterat. ſicut ſtolaꝫcorporis cū glorificatiōe ſue excellentiſſime dignitatis. Hinc eſt ꝙ ꝑfectionē habuit meriti qͣntū ad modū merēdi. Quia enī in ipſo ab inſtanti conceptionis fuit perfectiſſima plenitudo:ſtatim meruit oīa q̄ potuit mereri reſpectu ſui. ac ꝑ hoc d̓ debito vno mō:facere potuit debitū alio mō. de indebito aut debitū: vel de debito magisdebitū facere nō potuit ſibi. qꝛ nullomō potuit in ſanctitate ꝓficere cuꝫ apͥncipio eſſꝫ ſanctiſſimus. fecit tn̄ hocnobis: qꝛ merito ip̄iꝰ iuſtificamur pergr̄am et ꝓficimꝰ in iuſticiā ⁊ ꝑ et̓namgloriā coronamur. ac ꝑ hoc in merito
xp̄i radicata ſunt oīa merita nr̄a: ſiueſatiſfactoriā pene ſiue meritoria viteeterne. qꝛ nec ab offenſa ſummi bonidigni ſumꝰ abſolui: nec īmēſitatē eterni premij q̄ deꝰ eſt: digni ſumꝰ lucrariniſi ꝑ meritū hoīs dei: cui dicere poſſumꝰ et debemꝰ. Omnia oꝑa nr̄a oꝑatus es in nobis dn̄e. Ipſe inqͣm ē dominꝰ: cui ꝓpheta dixit. Dixi dn̄o demeꝰ es tu: qm̄ bonoꝝ meoꝝ nō eges.¶ Capitulū viij.¶ De paſſione xp̄i qͣntum ad ſtatumpatientisOſtqͣꝫ circa verbū incarnatūIpſiderata eſt vnio naturaruꝫ:cōſiderata eſt nihilominꝰ plenitudo chariſmatū. deinde cōſideranda eſt tolerātia paſſionū. Circa quamcōſiderādꝰ eſt ſtatꝰ patiētis: et modꝰpatiēdi: et exitꝰ paſſiōis. De ſtatu ꝟopatiētis hec tenēda ſunt .ſ. ꝙ xp̄us aſſumpſit nō tm̄ humanā naturā: ſꝫ etiādefectꝰ circa naturā. Aſſumpſit enimpenalitates corporales. vt famē: ſitimet laſſitudineꝫ. Aſſumpſit ⁊ ſpūales.vt triſtitiā: gemitū: ⁊ timorē. Nec tn̄oēs corporales aſſumpſit. ſicut ſūt defectꝰ egritudinū corporaliū multiformiū Nec oēs ſpūales. ſicut ſunt ignorātia ⁊ rebelliones carnis ad ſpirituꝫNec qͣlitercūqꝫ. qꝛ ſic neceſſitateꝫ ſuicepit: vt tn̄ nihil pati poſſꝫ īuite. Necẜm volūtatē diuinitatis: nec ẜꝫ volūtatē rōnis. licꝫ paſſio fuerit cōtra volūtatē ſenſualitatis ⁊ carnis: ſicut exprimit oratio ſaluatoris. qua dicit: nōſicut ego volo ſed ſicut tu vis Rō autē ad intelligentiā predictoꝝ hec eſt.qꝛ cū principiū reparatiuū in recōciliādo: neceſſario habeat mediatoris officiū. ideo neceſſe eſt ꝙ habeat cōuenientiā cū vtroqꝫ extremoꝝ nō ſolumqͣntū ad naturā: verūetiam quātū adea que ſunt circa naturam: Quoniamergo deus eſt iuſtus et beatus. immor
d ij