Druckschrift 
Secunda pars (1489)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo in die ſancti

Optime ⁊ dīuine hec ⁊ ſimilia aīo retinens cōſideraſti o gl̓ioſiſſime rex Iudouice atqꝫ ſtuduiſti vt te ⁊ regnū tuū ꝑ v̓tuteꝫcōſideratōis regeres. ⁊ eſſes tanꝙͣ alter argus cētoculus velut etiā Ianus qui ꝑtemſpectat vtrāqꝫ. ⁊ ſicut animalia illa ꝓphetica qui ī circuitu erāt plena ocul̓. Ezech̓. j.Deniqꝫ tanꝙͣ tibi tuiſqꝫ ſimilibus audiresdn̄m aſſidua exhortatōe ꝑſonantē pͥmumthematis v̓bū. Cōſiderate. Et vtinā inhac calamitate nr̄a nō ſolum terreni principes. ſed ip̄i p̄cipue eccl̓iaſtici qui regēde p̄ſunt eccl̓ie hoc mō ꝯſiderarent. hoc mō ſaperent ⁊ intelligeret ac nouiſſima prouiderent. potius ꝙͣ turpi deſidia/ aut turpioribus curaꝝ terrenaꝝ occupatōibus mācipati. ambularet vnuſqͥſqꝫ poſt prauitatē cordis ſui. qͣſi poſt catenā qͣ circūſtrictus trahitur. nō ita res oēs feda labefactōne corruerēt. nō ita miſeris ⁊ luctuoſis modis/ om̄ediuinū ⁊ humanū nefas infauſtū ꝯfunderet. Nō poſtremo viri ꝯſideratiui vel cordati qͥ vel ſoli vel p̄cipue ip̄i dicēdi ſūt homines vtētes rōne nō inꝙͣ ſpernerent̉ autirriderent̉ ꝓ fantaſticis/ a talibꝰ vaniſſimishoībus. īmo iam nō hoībꝰ ſed monſtris ⁊portētis nihil de hoīe retinēt p̄ter exteriorem corꝑis effigiē retinētibꝰ. Ita ē nō mentior neqꝫ muto ſnīaꝫ. tales nihil de hoīe retinēt p̄ter exteriorē formā corꝑis. q̄ ꝑegrinis adhuc indumētis deformata. cū intusvere beluina ⁊ diabolica ſint oīa. Qm̄ alijporcū viuūt. alij canē. alij leonem aut aliquā ex beſtijs abſqꝫ humana cōſideratōne Sed querelā hanc ſolitā linquētes (qꝛetiā de eis q̄ ab iſtis cōſideranda eēt ſcripſit diffuſe bern̄. vbi ſupra) videamꝰ ſi forte beatiſſimus rex Ludouicus qͦdā ſpecialiori mō ſuꝑ alios reges ⁊ pͥncipes traducepoterat ad ſui ꝯſideratōeꝫ nō vnicam thematis ꝑticulā pͥmā ſed ip̄m thema integꝝcū dictū ē. Cōſiderate lilia agri ⁊cͣ. Uerum pͥus ꝙͣ vltra ꝓgrediar incidit vnū dicere qd̓ ex ꝯſideratōe magna vel ꝓrſus maliuola geſtuꝫ eſt. Heri (ſicut accepi) affixeſunt ſcēdule plurime. q̄ p̄ter moreꝫ maioꝝnr̄oꝝ publicarēt ẜmone iſtū. Et quēadmodum de Rufino cōquerit̉ btūs Hiero. tales vident̉ me aut potius onerare laudibꝰꝓprijs. ſed ex mō faciēdi vere ſunt infama-

tiones ⁊ honorifice ꝯtumelie. Conſtat ꝙ azelātibus vel collegiū iſtud venerabile velme vel vtroſqꝫ ꝓceſſerūt he ſcedule. Sꝫ refert qͦ zelo. Nam ſi bonus fuit plane tn̄ nōẜm ſciam ⁊ cōſcīam. Si malignus ⁊ liuidꝰcerte nō ẜm charitatē. Ignoſcendū eſt igit̉vel miſerēdum vel ꝯtemnēdum vel orādūHanc veritatē quā teſtor hoc zelo loquorſupplico ꝑſuaſam habetote me impulſoreaut ſuaſore aut conſcio tales ſcedulas nullo modo factas fuiſſe. Nōduꝫ em̄ deo miſerante ſic deſipio vt imitari velim tā publice/ militē gl̓ioſum illū Thraſonē comicūp̄dicantē laudes ſuas tanꝙͣ adulator ⁊ biraldus ſuijp̄ius. ⁊ velut cuculus qui nonniſ. ſe cantat. Et ꝙͣꝙͣ valde impar ſim apoſtolo. vſurpo tā humili fiducia v̓bum ſuūin hac ꝑte. nō indigemus lr̄is ꝯmēdaticijsapud vos. Sed nec ꝓlapſus ſuꝫ in illd̓ abEſopi fabul̓ ſumptū improperiū. Oēs accurrit e rane: mons ꝑturiet magnus naſcet̉ridiculus mus Hec ex incidēti. Nūcad rem redeo vbi de ip̄a ꝯſideratōe liliorum agri ꝑticularius loquēduꝫ ē. Et pͥmitus ꝯſiderādū occurrit ꝙ hꝫ hoc ꝓpriumſcripture diuine inſignis vbertas/ vt v̓baeiꝰ ſingula myſteria ſint quātūcūqꝫ videāt̉humilia. Res inſuꝑ loquūt̉ in ea ⁊ docetmores ⁊ v̓tutes. docet charitatē tropologice ſeu moralit̓. docent ſpē anagogice. Ita ēſcriptura ſacra lingiia vna ⁊ ml̓tiplex. breuis ⁊ latiſſima queadmodum ⁊ a diuinoBartholomeo allegat hierarcha Bioni. ⁊velut ſpeculū ꝯcauū: in quo varie relucentfacies. Et rurſus manna in quo ſapor oīsrecōditus inuenit̉. Propterea non patuū exiſtimāduꝫ eē putauit inclitus rex nr̄.ꝙ mittit nos xp̄s ad ꝯſiderāduꝫ lilia agriquō creſcūt. p̄ẜtim qꝛ ſumebat inſigne ſuūex lilijs more atauoꝝ ſuoꝝ. inſtar etiā veterum illoꝝ quoꝝ meminit ph̓us in polit̓.ornatū ſumebāt ex lilijs ẜm victorias. Eſtitaqꝫ natura nobis inſitū vt que ſunt familiaria ⁊ nobis inſignia ea tum libentius tūfrequentius cōſideremus. ⁊ ad hoꝝ inſpectionem facilior eſt animi noſtri formatio.Lilioꝝ igit̉ conſideratō generabat in regenr̄o doctrinā multiplice qua nutriet̉ ad fidē ſpeꝫ ⁊ charitatē ceteraſqꝫ v̓tutes. Agfidem quidē: dum inuiſibilia dei ꝑ ea que