ZSermo ſecundus

Sermo ſecundus

ſub ratione boni honeſti ⁊ ꝯuenientis apprehenium. Conſolatio aut actualis ē vitalis ⁊ mulcebris motus anime ex tali habitu ⁊ inclinatiōe ꝯſurgēs. Ecce ꝙ duo cōcurrūt ad integritatē bone ꝯſolatiōis. app̄henſio potētie cognitiue: et rō obiectalishoneſti ⁊ ꝯueniētis. ¶ Et qm̄ potētia queapp̄hendit ſi ſit indiſpoſita ⁊ ab armoniadebite ꝓportiōis diſcraſiata/ faciliter decipit̉ in iudicio. aut qn̄qꝫ nihil ſentit. oportꝫoīno noſtrā cognitiuā rōnalem bene diſpoſitū eſſe/ ſi bene ꝑ eā q̄rimus app̄hendere⁊ in obiecto ꝯueniētis honeſtatis cōſolariEExemplū a ſenſualitate ſumamus. Da febricitāti vinū illud amaricabit linguā eiꝰOſtende lippolumē gratiſſimū ille cōturbabit̉. Exulceratū palpa leniter. tn̄ nō delextationem ſed dolorē acerrimum inferes.Odores ſuauiſſimos nō ſentit reumaticꝰ.Surdaſtris nō eſt delectamento vox canora/ dulciſqꝫ ſymphonia. Nō ſecus eſtimā.dumē de ſenſibus aīe interioribus. Quidme reſpicis qͥd admirarꝭ ſi rōni ſuos qͥnqꝫſenſus eē dixi? Nōne ē: in ea viſus ſpūalisquo cernit̉ pulchritudo decor ⁊ cādor lucis illius eterne cuius lumē ſignatū eſt ſuper nos. Quo viſu videre nōne ſe dicit apoſtolus. Nūc ꝑ ſpeculū ⁊ in enigmate. tuncaūt facie ad facie. Eſt auditus ſpūalis quoꝑcipitur ſūma armonia veritatis. De qͣ propheta ait. Audiā quid loqͣt̉ in me dominꝰEſt p̄terea guſtus ad quē inuitabat idē ꝓpheta. Guſtate ⁊ videte ⁊cͣ. Eſt in ſuꝑfactꝰſpūalis. alioqͥn nō dixiſſet ſponſa ſpōſo incanticis. Leua eius ſub capite meo ⁊ dext̓aillius amplexabit̉ me. et oſculet̉ me oſculooris ſui. Deniqꝫ olfactū eſſe in rōne probatvox eiuſdem ſpōſe ad ſpōſum. Trahe mepoſt te. curremus in odorē vnguētoꝝ tuorum. ¶ Nos vero cogitatiōes ⁊ motōnes⁊ ſenſatiōes huius quintuplicis ſenſus radicate in vno libero arbitrio hoīs ſoliti ſumus appellare noīe viſiōis. vt vide qͥd ſonet. qͥd ledit. Et ẜm hoc ꝓprie ⁊ integre dicit Augꝰ. ꝙ viſio ē tota merces. Nā amorem ⁊ dilectionē cū delectatiōe. hoc modoviſio in ſe claudit. ⁊ hoc mō qͥ plura diligitplus cognoſcit. Hoc mō ꝯtemplatio ad felicitatē ſufficit integrādam. ¶ Proindeſenſibus iſtis qͥnqꝫ reformatis ⁊ ſanatisꝑ

luctum (Nam luctus eſt potiſſimū ad huiuſmodi purgationē ⁊ ſanationē inſtr̄m):qͥs nō agnoſcat ꝙͣ vehemēs delectatio conſequat̉ ex ꝯiunctiōe cuiuſlibꝫ hmōi ſenſuum cū ſuo obiecto ꝯueniētiſſimo. Et qd̓ ēobiectū illud vtiqꝫ deus omne bonū ſicutdn̄s Moyſi repromiſit. Oſtendā tibi omne bonū. Ip̄e nimirū eſt viſui ſumma pulchritudo. auditui ſūma armonia. olfactuiodor ſuauiſſimus. guſtui panis ſapidiſſimus. tactui ſūme ſuauis intimus ⁊ cōiunctus. Uide ꝙͣ ꝯiunctus. Nā qui adheretdeo vnus ſpūs ē cum eo. ¶ Hec oīa augꝰ.Gregꝰ. ⁊ Hugo ⁊ ceteri theologizantes nobis valde impares/ paſſim cantat. ⁊ nos circa pugnas v̓boꝝ/ circa fātaſiaꝝ ſumos pluiobnubilātes ꝙͣ illuminātes. plus fumātesꝙͣ flammātes. languemus. artamur areſcimus atqꝫ vaneſcimus vt ob tales forte dixerit climacꝰ theologiā non ꝯuenire niſi lugentibus. ¶ Et penſate p̄cor. p̄cor aduertite. ſi ſenſus naturales ⁊ imꝑfecti/ tāta nosoblectatiōe trahāt ⁊ rapiāt etiā vſqꝫ ad furiā ex app̄henſiōe obiectoꝝ. plane imperfectoꝝ ⁊ plurimū amaritudinis habētiū; qͥsexiſtimare ſufficiet quāta eſt illa delectatio.quātus torrens voluptatis ſobrie ⁊ ſinceredū ꝑfectiſſima potētia/ oblecto ſuo ꝑfectiſſimo ſub hac rōne quintuplici ſil̓ app̄henſione ꝯiūgit̉ et vnit̉? Hoc ſenſit intime qͦtā alte clamauit. Quāmagna multitudodulcedinis tue dn̄e; quā abſcōdiſti timentibus. ¶ Uellē nobis tp̄us ſufficere ad cōfirmandā hāc veritatē exemplis illuſtriſſimis ſāctoꝝ illoꝝ quoꝝ memoriā recolit eēcleſia. Nā ꝑ adaptatiōem quandā licerethos qͥnqꝫ ſenſus ad qͥntuplicē ſtatū beatorum traducere. Olfactū ad pr̄iarchas et ꝓphetas. Uiſū ad apl̓os ⁊ diſcipulos. Auditū ad martyres. Guſtū ad confeſſores.Tactū ſpūalit̓ ad virgines ⁊ continentes:¶ Oſtēderemus queadmodū luctꝰ purgauit ⁊ ſanauit hos ſenſus ī eis ſeptima beatitudine mediāte. Et ex deſcriptiōe bonilūctꝰ illd̓ palā elicit̉. Luctꝰ ſanauit olfactūa fluido reumate affluētiū bonoꝝ t̓renoꝝꝑ pauꝑtatem ſpūs in pr̄iarchis ⁊ ꝓphetis.etiā int̓ medias diuitias. Luctus purgauitviſū ab inflatione ſuꝑbie tumide ⁊ ab acrimorſu vindicte felle atqꝫ pungninue. p̄ mi