Sermo ſecundus
tem paſſiōes iſe due luctus et ꝯſolatio veldolor et gaudiū ad duas rōnes obiectalisgeneralis ⁊ extremas. Quaꝝ vna ē vt bonicōueniētis. ⁊ altera mali diſconuenientis.¶ Deſcribit̉ hic luctus hoc mō ſumptus.Luctus ē vitalis anīe motus/ ſurgēs ex app̄henſiōe obiecti vt diſcōueniēs ē. Cuiuseffectus ē (p̄ſertim ſi fit in ſenſu) ꝯſtricto qͥdam horror et fuga ⁊ reniſus. Eſt autē rōpiſcōueniētie diſproportio leſiua armonie⁊ vnitatꝭ debite. Elucidationē haꝝ deſcriptionū cū deductiōe oīm paſſionū ad haspuas/ q̄rat cui libuerit. ij. Ethicoꝝ. et rhetorice cū notatis ꝑ cōmenta. ¶ Deinde qͥatriplicit̓ dr̄ bonū ꝓ delectabili. ꝓ vtili ⁊ ꝓhoneſto. Et ſil̓r malū ex oppoſito. ꝓ triſtabili. ꝓ nociuo ⁊ pro inhoneſto. Poſſemusꝯformit̓ ad has rationes obiectales boni ⁊mali multiplicare ẜmonē de luctu ⁊ ꝯſolatione ꝓut ꝯſurgūt mediate vel īmediate/ex app̄henſiōe boni ⁊ honeſti vl̓ mali inhoneſti. ⁊ hoc duplicit̓ in actu vel in habitu.Hoc quippe mō luctus ⁊ cōſolatio ꝓprieſunt anīe rōnalis ⁊ ad ſenſualitatē nō niſiordināte ad rationē ſpectāt ſicut nec obiectales honeſti et inhoneſti rōnes. ¶ Dicamus igit̉ ꝙ luctus in ꝓpoſito ⁊ ꝓut dr̄ beacitudo nō quidē formalit̓ ſed qꝛ coīcat beatitudinē hic in via. vel qꝛ ducit ad eā. habet ſic deſcribi ꝓ habitu. Luctus ē habitusanīe gratioſus quo inclinat̉ fugere et horrere obiectū ſub rōne mali inhoneſti ⁊ diſcōueniētis app̄henſū. App̄hendit̉ v̓o obiectū vt inhoneſtū triplicit̓. aut formaliter⁊ ſic eſt deformitas. aut ſcd̓o cōſecutiue qꝛē effectus culpe ⁊ reliquie eius. ſicut reatuspene ⁊ macula ⁊ offenſa. aut tercio occaſionatiue. qꝛ ad culpā inductiuū ē. aut vt abhoneſtate diſtractiuū. vt noxie temptationes ⁊ rebelliones ſenſualitatis. Rō aūt diſcōueniētie inhoneſte ē violatio modi ſpeciei ⁊ ordinis. vel numeri poderis ⁊ mēſure. vel vnitatis ſpecie ⁊ bonitatis in liberoarbitrio vt arbitriū ē. Uiolētat̉ inſuꝑ modus ⁊ menſura ⁊ vnitas in libero arbitrio.dum ip̄m nō inſequit̉ motionē dei vt efficiens ē. Uiolentat̉ ſpecies ⁊ numerus. duꝫnō ꝯformat̉ cauſe ſue exemplari. Uiolētat̉aūt pōdus ⁊ ordo ⁊ bonitas. dū nō inſeqͥt̉motiōe ſue cauſe finalis. Per oppoſitū ſu-
mitur ratio ꝯuenientie honeſti. ¶ Par eſtdeſcribere ꝯſolationē. Cōſolatio ꝓ habituē habitus aīe quo inclinat̉ amplecti qͦdammō ⁊ vnire ſibi obiectū ſub rōne boni honeſti ⁊ cōueniētis app̄henſū. Et dr̄ ſil̓r honeſtū triplicit̓. vel formalit̓ vl̓ ꝯſecutiue vl̓efficient̓ ⁊ diſpoſitiue. Has deſcriptionesneqꝫ fingimus neqꝫ ſola fide ſupponimusQm̄ ex ph̓ica traditōe fūdata in his q̄ nosdocet exꝑientia pn̄t elici vallariqꝫ. Ex qͥbuſqͥd ſit luctus ꝑ actu. qͥd cōſolatio actualisliquidū eſt. Nam luctus ⁊ cōſolatio actuales ſunt vitales motus animi in talibus habitibus ꝓcedentes.Iacto et ordinato Ehoc deſcriptionum fundamento ſuperad.damus quaſdā litterales conſiderationes.¶ Prima cōſideratio ē iſta. Luctus qualēdeſcripſimus ē ꝯſolatiōis inductiuus. Itaꝙ qͥ lugēt eo ip̄o ꝯſolāt̉. vt veꝝ ſit ad lr̄amTriſticia vr̄a vertet̉ in gaudiū. Habemꝰmediū in om̄i demonſtratōe efficaciſſimūdiffinitionē ſcꝫ ad hoc oſtēdendū. Om̄isqͥppe app̄hēſio obiecti vt honeſtū ē ⁊ cōueniens / e ꝯſolatoria. ſed app̄hēſio huius luctus ē honeſti app̄hēſio ⁊ ꝯueniētis. ergo ēꝯſolatoria. Maiore p̄ſuppoſita ex diffiniciōe. minorē facile ē deducere ꝙͣ ex pl̓imisꝯditiōibus honeſtis luctui attributꝭ. Luctus qͥppe iuſtus ē ⁊ deo acceptus/ tā ꝙ reddens deo qd̓ ſuū ē. vel dū punit pct̄a ī ſe etin alijs deo odioſa. vel ab offēſaꝝ d̓inaꝝ reliquijs aut occaſiōibus liberari deſiderat.Secunda ꝯſidieratioCNō ē inopinabile ẜm eādē animā ſil̓ ⁊ ẜmidē diuerẜ tn̄ reſpectibus lugere et ꝯſolariinſtar xp̄i. Si em̄ ꝯcedimus animā ſil̓ intelligere recte ⁊ reflexe/ ⁊ d̓ iudicio ſuo formidoloſo certitudinalit̓ iudicare nō videtur repugnātia ꝙ d̓ luctu actuali tāꝙͣ d̓ obiecto ſil̓ habeat̉ actualis cōſolatio. Nec aliqͥd apparet obſtare niſi ꝙ motꝰ hoꝝ actuūſūt ad ꝯͣrios effectus. vnus ad fugā. aliusad ꝓſecutionē. vnus ad dilatatiōꝫ cordis.alius ad cōſtrictionē. Sꝫ hoc vltimū d̓ luctu ⁊ ꝯſolatiōe in ſenſualibus verū ē ita ſehr̄e. in ſpūalibus forte nō eque. Cuius reiſe ſāctoꝝ pluſatis vident̉ experiēā